The People Who Don’t Have Maps
Nieuws over The People Who Don’t Have Maps. Diep verscholen in de heuvels van het
rurale West Virginia zijn Frankie (v?), Bobby (m), Karen (m?) en Alisha (v) gruwelijk tekeer gegaan op een zwarte jonge vrouw. Minstens een week lang hielden ze haar vast in hun trailer en pasten de Normen & Waarden van terroristen toe op de vrouw. Ze werd geslagen en gestoken, gedwongen hondenpoep te eten en seksueel misbruikt. Terwijl de situatie in Irak licht verbeterde, hadden thuis de terroristen toch even gewonnen. Uiteindelijk werd het slachtoffer
na een anonieme tip bevrijd door de politie. The People Who Don’t Have Maps zitten inmiddels vast en zal hate crime ten laste worden gelegd. Het gerucht gaat dat The People Who Don’t Have Maps het slachtoffer via de internets naar hun trailer hadden gelokt maar de moeder van het slachtoffer ontkent dit: “This wasn’t from the Internet”. En met God’s hulp hoopt ze dat haar dochter er weer bovenop komt: “I know the Lord can do anything”, waarvan akte. (Bron)
Maar wat zegt Miss Venezuela nu eigenlijk?
Miss Venezuela geeft op onnavolgbare wijze antwoord op een van die nutteloze vragen die Missen nu eenmaal gesteld krijgen. Ze is ongetwijfeld een waardige opvolger van de ‘People Who Don’t Have Maps’ Miss uit South Carolina in 2007.
Ze zijn er weer!
Inside USA: Sargasso bij de ‘People WDHM’
De Amerikaanse verkiezingen zijn hothothot in Nederland. En nu de publieke omroep een paar honderd journalisten naar de VS heeft afgevaardigd kon Sargasso natuurlijk niet achterblijven. Als enig Nederlands weblog moesten we een verslaggever ter plaatse hebben. Zo kwam het dat ondergetekende plots naar Atlanta moest afreizen. “Aah, om verslag te doen vanuit swingstate Florida natuurlijk?’’, vroeg ik onze hoofdredacteur. Maar hij schudde het hoofd, wees op een paar verdacht rode staten op de kaart en mompelde iets over de “People Who Don’t Have Maps.’’
Dus hier zit ik nu, in Brevard, North Carolina, op een streepje draadloos internet. Aan de zuidkant van de Appalachians, waar vier van de vijf auto’s pick-up trucks, en gebitsproblemen inderdaad aanzienlijk zijn. “Thatta be twinty-two sittyfaahve, sweetie-paah’’ stelde de aardige, maar vroeglelijke kassiere bij het pompstation. ‘Southern hospitality’ bestaat echt, maar je moet wel twee keer vragen wat ze zeggen.
Kerkelijk en traditioneel, dus dan denkt u: dat zal wel McCain-land zijn. Maar al rijdende door Georgia en North Carolina lijkt dat een misvatting. Grote delen van het zuiden trekken richting Obama, en zelfs in dit gebied zijn de tuin-verkiezingsbordjes McCain en Obama ongeveer 60-40. Dat zou een jaar of wat geleden 100-0 zijn geweest.
Misschien dat de half-uur durende Obama-commercial, die een uur of wat geleden op de drie grote zenders te zien was, die verhoudingen nog verder heeft verschoven. Nou duurt een gemiddelde uitzending van de zendtijd voor politieke partijen mij altijd al vijf minuten te lang, dit keer ben ik een half uur blijven hangen. Ononderbroken door andere adverteerders wist Obama met een zeeeeeer gelikte presentatie de kijker vast te houden. Het was niet erg inhoudelijk en vooral emotioneel gericht, maar juist Obama kan dat goed overbrengen. Ook de andere bezoekers van de diner, waar ik net een hamburger at, bleven kijken. Ze zeiden niks, maar dat kan ook zijn omdat ze die rare Noordeling gewoon niet hebben verstaan.
Amerikaanse stad bestelt 15.000 derdewereldlaptops
The People Who Don’t Have Maps zijn soms ook de People Who Don’t Have Laptops. Daarom gaat het bestuur van de stad Birmingham (Alabama, USA) 15.000 derdewereldlaptops bestellen
Foto des Tages – Feel Good Friday
Kan dat eens niet wat minder serieus, zwaar en zuur? Dat is een veel gehoorde reactie hier op Sargasso. Maar ongeveer even vaak hoort men hier ook: kan dat eens niet wat minder lollig, luchtig en onzinnig?
Vandaag komen we de eerste groep klagers tegemoet. Enwel met een prachtig feel good verhaal uit het land van echte helden en onbegrensde mogelijkheden. The People That Don’t Have Maps zijn hier om The Poor People With Lease Cars een beetje op te beuren in deze moeilijke tijden.
Het verhaal is eenvoudig te begrijpen en heeft een bevredigend plot met een magisch tintje:
Lake Michigan op een onstuimige dinsdag, loopt een man met z’n oude hond in de wind over de pier zoals ze wel vaker doen. De oude hond is dol op de golven, blaft ernaar en springt er op af om op tijd weer terug te rennen. Totdat die ene golf net iets groter en hoger bleek te zijn en de oude hond meesleurt het water in. Het arme dier blaft en trappelt maar kan de kant niet meer bereiken. De man staat machteloos aan de kant schreeuwt en zwaait. Een stoere surfer, die de man en de hond wel vaker op de pier had zien lopen, ziet het hartverscheurende tafereel en besluit samen met z’n maat een redding op touw te zetten. Met gevaar voor eigen leven redden de mannen de oude hond, nog net op tijd. Aan de waterkant geeft de dolgelukkige eigenaar de helden een High Five om daarna met z’n hond te verdwijnen nog voordat iemand iets kon vragen. Gewoon simpelweg mooi en hartverwarmend: Feel Good Friday. (bron)