![De grens tussen beide Cyprussen in hoofdstad Nicosia (Foto: Flickr/reinholdbehringer) De grens tussen beide Cyprussen in hoofdstad Nicosia (Foto: Flickr/reinholdbehringer)](https://sg-images.nl/http://www.geencommentaar.nl/media/nicosiagrens2.jpg)
Het heeft er alle schijn van dat de Nationale Eenheidspartij de parlementsverkiezingen in Noord-Cyprus van zondag gaat winnen. Die nationalistische partij kiest voor een hardere lijn inzake de hereniging met Zuid-Cyprus dan de huidige president en regering. En dat terwijl in het zuiden sinds vorig jaar eindelijk een president is die serieus werk wil maken van hereniging van het eiland dat sinds 1974 in tweeën is gedeeld.
Bij het referendum over de hereniging in 2004 stemde het Turkse noorden in meerderheid voor, maar het Griekse zuiden tegen. Lidmaatschap van de EU was een belangrijk lokkertje, maar de Grieken wisten dat zij sowieso binnen waren. Zowel Europa als de Verenigde Staten zijn nog steeds erg kien op oplossing van het conflict, dat buiten de direct betrokkenen niemand echt interesseert (maar wel irriteert).
De Turks-Cypriotische president Mehmet Ali Talat was deze week in Washington om te verzekeren dat hij alles blijft doen om de hereniging te bespoedigen. Hij hoopt dat meer buitenlandse inmenging de zaak op koers kan houden naar overeenstemming over de voorwaarden voor hereniging eind dit jaar. Uiteindelijk zal echter een nieuw referendum in 2010 de doorslag moeten geven, en een eventuele overwinning van de nationalisten bij de parlementsverkiezingen is dan geen goed voorteken.
Reacties (4)
Behoorlijk “frozen conflict” daar. Als je ziet hoe onoplosbaar dat is, voorspelt het weinig goeds voor de veel jongere gelijksoortige patstellingen van de ex-SU.
De nationalisten winnen overweldigend.
Is Cyprus positief voor een soort hereniging, dan zijn de Cypriotische Turken tegen en is Cyprus negatief dan willen de Turkse Cyprioten een bepaalde hereniging. Hetzelfde spelletje zoals bijv. ook bij Nagorno Karabagh, het openen van de grens Turkije Armenie enz.
@2: Lijkt wel een soort pingpong daar. Elke keer als de ene kant een meer toenaderingsgezinde regering/kamer krijgt, gaat de andere kant juist stemmen op de hardliners.