KRAS | Sollicitatieplicht

“U wilde burgemeester van Amsterdam worden, maar dat is niet gelukt. Was u erg teleurgesteld?” Bestuurders die er niet tegenop zien die vraag de rest van hun leven te moeten horen, kunnen een nieuwe sollicitatiepoging wagen. In de eerste ronde waren er teveel mensen die dachten: geef mijn portie maar aan fikkie. Nu zijn er onvoldoende kandidaten.

Dit probleem ga je niet oplossen in een cultuur die mensen eerder op hun tekortkomingen aanspreekt dan op hun successen. Dus zeg ik: sollicitatieplicht. Iedereen die ooit op een bepaald niveau wachtgeld heeft gekregen schrijft een brief op straffe van terugvordering. Als de lijst dan uitlekt kun je je ambitie alsnog ontkennen. “Ik had er niet echt zin in, maar het moest.”

  1. 2

    Besturen kan je of kan je niet. Zeker Amsterdam moet je niet overlaten aan een spraakzaam politicus, want die discussiëren meer dan dat ze knopen doorhakken. En dat laatste hebben we nodig.

  2. 4

    @3.

    Verstandig mens? Uitdaging voor een zeer slim mens. Iemand die verantwoordelijkheidsgevoel heeft. En aanpakken kan, ondanks het knetterend links college in vorming.

  3. 6

    @5.

    Jij en ik weten niet wie dat zijn. Dooddoener.

    Ergens heeft Jongeneel wel gelijk, niet zozeer een sollicitatieplicht, maar een verantwoordelijkheidsplicht. Maar ja, dat is zo ouderwets, schouders er onder zetten.

  4. 7

    Ik snap het probleem niet. Als je maar vrouw, allochtoon of LTXABC’er bent, het liefst allemaal tegelijk, dan ben je toch altijd gekwalificeerd genoeg bij een links college als in Amsterdam? In BIJ1 bijvoorbeeld zitten kandidaten zat, de eventueel benodigde diploma’s verzinnen ze wel bij elkaar.

  5. 10

    @9.

    In Rotterdam hebben ze wel een Ahmed, dus het kan wel. Amsterdam had vele keren trouwens een joodse burgemeester.

  6. 13

    @12: was ook een rechts college niet waar? ik verwacht geen multiculturalisme van rechts, ik verwacht het van links.

  7. 14

    @12.

    Wit en man, dat moet verschrikkelijk zijn voor de minderheden die zich achtergesteld voelen. Gelukkig hoor je die nooit klagen, maar zijn het veelal hun sympathisanten bij linkse partijen.