De lessen en leren broek van mijn vader

COLUMN - Mijn vader, de JR van de streek, bracht mij het een en ander bij. Onder andere: als je met bankiers gaat praten, doe je een pak aan. Bankiers zijn namelijk hysterisch vooringenomen wat betreft het uiterlijk van hun cliënten. Al heb je drie ton op je rekening: kennen ze je slechts gehuld in je kloffie, dan zullen ze de vloer met je dweilen. Pijl op trekken.

Mijn vader was lange tijd zelf best extravagant qua kleding. Zo heeft hij van mijn tweede tot mijn zestiende dezelfde leren broek aan gehad. Een te korte wijde pijpen geval dat er na twee jaar verweerd uit zag met diepe vervormingen bij de billen en de knieën. Het moet ook gestonken hebben, dat kan niet anders, want hij deed het alleen uit om te slapen. Maar als hij naar de bankiers ging – waar hij telkens miljoenen franks van los peuterde – dan stak hij zichzelf in het keurige. Het was alsof ik elke keer een Nieuwe Vader had. Ik haatte die vieze leren broek, moet u weten.

Die vieze leren broek droeg hij dus verder altijd. Ook als wij op road trip bij het sjiekste hotel van Monaco stopten. Dan parkeerde hij, met een knipoog naar ons op de achterbank, de Porsche ergens achterin en liep, vieze leren broek en al, de lobby binnen om om twee suites te vragen. Hij had ook een soort gitzwarte afro en een ring in één oor, als een piraat. Hij zag er woest uit. De lobbydudes keurden hem geen blik waardig, hun keurige hotels waren steevast volgeboekt, en ik ging door de grond van schaamte tot hij een vuistdikke bundel meijers uit zijn borstzak haalde. Opeens hadden ze plek. Vaste prik. En als mijn vader de Porsche pal voor de deur haalde om de bagage uit te laden, en onze Catherine-Deneuve-look-alike van een moeder in haar Yves Saint Laurent-broekpak er waardig uit stapte, voor zoverre men waardig uit een Porsche kan stappen, dan smolt hun dedain en bogen ze als onderdanige Japanners. (U begrijpt ondertussen dat mijn vader iemand was die met een heel gezin in een Porsche op duizenden kilometers lange road trips ging.) Ik haatte ook die chique hotels. We waren daar altijd de enige kinderen waardoor ik mijn hele kindertijd hevig verlangd heb naar het paradijs van de camping waar al mijn schoolvriendjes hun vakanties botvierden, maar waar ik eenmaal volwassen gek genoeg nooit aan heb kunnen wennen. Momentum gemist, of zoiets. Ik verafschuw reizen, maar als het echt moet, dan laat ik me en mijn voltallige kinderschaar liefst op duizenden kilometers lange road trips rijden. In een ruime Volvo wel te verstaan, niet in een Porsche. Men moet immers niet overdrijven in de zucht naar zijn kindertijd.

Ik vergeet dagelijks de lessen van mijn vader. Ik verschijn bij de bank in mijn gebreide legging met rendiermotief, mijn poncho, mijn jas à 1 euro van de rommelmarkt, met mijn boodschappentas, mijn grijze, slordig en zelf geknipt haar en mijn gekke ogen. Van baliemedewerker tot filiaalchef via senioradviseur, allemaal verachten ze mij. Ze sturen mij met een kluit in het riet met hun “Regels zijn Regels”. De onverbiddelijke robots.

Binnenin ben ik een lady. Alleen ík weet dat.

  1. 1

    Sorry als ik dit verkeerd interpreteer, ik vind dit zotteklap.
    ZOTTEKLAP.

    Zowel de beschrijving van je vader, als de wilde geldmagnaat, als de beschrijving van je eigen gedrag.

    Sorry.
    Ik kan er niets anders van maken.
    Ik hoop dat het hele verhaal een satire is.

    En dat zal ook wel.
    ;-)))

  2. 2

    @1: Hansje, je hebt mij gezien de geschiedenis van jouw reacties en geplus/gemin-conto, niet hoog als schrijver, noch als reageerder. Waarom blijf je mij toch nog lezen? Ik kan daar geen reden voor vinden. Ik zou zeggen: doe eens iets leukers met je tijd.

  3. 3

    Oeps.
    Op de tenen getrapt???
    Waarom ik dit las?
    Omdat ik altijd benieuwd ben naar wat mensen over hun vader schrijven.
    Is dat vreemd?

    Ja, ik zou inderdaad wel iets leukers met mijn tijd kunnen doen, ware het niet dat ik nog steeds aan huis gebonden ben.

    En over mijn plus-en min- gedrag, weet je ….ik reageer net als elk ander.

    Aangebrand als jij kan ik altijd nog worden.

  4. 6

    Voor de duidelijkheid, het minnetje bij HTH in #3 is van mij, dat Oud Zeikwijf daar niet de schuld van krijgt.

    @hth, In essentie ben ik het gewoon met 2 eens. Als het je niet zint, laat het dan soms gewoon aan je voorbij gaan. Je mag best een minnetje geven hoor, maar ik snap de agressie (passief of actief) uit veel van je reacties niet, en vind het ook niet nodig. Misschien dat een andere toon en een gedoseerd gebruik van het kruisje (niet verder lezen maar gewoon je schouders ophalen) het een stuk fijner maakt.

    En dat terwijl ik in een aantal opzichten echt wel mee kan voelen met je opvattingen. Maar de manier waarop roept irritatie op en komt de discussie meestal ook niet echt ten goede.

  5. 8

    Nou, je hebt ook nog je Franse accent, ik denk dat dat ook nog wel indruk maakt bij de heren van de balie, de filiaalchefs en de senior adviseurs. Echte adel schijnt er juist wel weer shabby bij te mogen lopen.

  6. 9

    @8: WOEHAAAA! Frans accent werkt *not* Rigo. In tegendeel. Ze kijken mij aan alsof ik een huisvrouwtje ben, weggelopen uit een piepklein Roemeens dorp… Terwijl ik daar ben om business te doen. Dus ja, mea culpa, ik moet een mantelpak aan, I know.

  7. 10

    @7:

    LOL!!!!

    Overigens, echt oude adel loopt daar echt niet mee te koop.

    Want waarom zouden ze.

    Vervolgens ben ik verbijsterd over het feit dat “redacteuren”van Sargasso hier iets zitten te melden over al of niet plus/min gedrag van reageerders.

    En al zeker niet wanneer ze zelf anoniem aan het werk zijn.

  8. 12

    @1: Nou, vooruit dan.
    Ik zal voortaan elke bijdrage van jouw hand over het hoofd zien en beslist niet meer lezen laat staan beoordelen.

    Is dat wat je wenst?

    Je kunt het krijgen zoals je het hebben wilt. hoor.
    Ik vind dat een strak plan.

  9. 13

    @11: Pak en lichaamshouding zijn zeer belangrijk. Zie het als een uniform waarmee je rang kunt aflezen.
    Mantelpak is gewoon sexy en komt dominant over (op mij dan). Voor zo’n vrouw doe ik moeite.

  10. 14

    Mantelpakken zijn vaak in lelijke kleuren – grijs, zwart of donderblauw. Net alsof ze in dienst zijn ergens als receptionist, in het beste geval stewardess. Straalt niets uit.

  11. 16

    Maar het lelijkst tegenwoordig vind ik dat zwarte. Hoor je zo n madame: zwart valt zo gemakkelijk te combineren. Dat is echt onkunde vermommen.

    Of voor de verandering, zag ik gisteren, hebben ze oorlelijke zilver-kleurige laarsjes erbij. Of nog erger een kleurige sjaal wat doet denken aan het varken met gouden ring om de staart.

    Het meest sexy bij een vrouw vind ik een leren broek en gewoon natuurlijk wiegende heupen, dan doen die kleren me helemaal niets. Dan loop ik er automatisch achteraan.

  12. 19

    Geweldig verhaal!

    Gierend van de lach over die bundel flappen en vooral die Porsche. Heb je ook een foto (vanwege die kinderen op de achterbank)? En die Hansje: zou het verhaal wel echt zijn? Kan het niet zijn dat iemand gewoon erg over de top schrijft met een kern van waarheid. Of misschien is het echt wel precies zo gebeurd.

    Het doet me in de verte toch denken aan mijn Grootvader die 140 jaar geleden geboren werd. Die man was multimiljonair in de jaren twintig en arme sloeber in de jaren 30. Hij ging dus met zijn hele gezin boeren in Z-Frankrijk. Echt waar. Harde werkers, dat wel. Vooral oma die de motor bleef. Arm als de mieren.

    Tot grootmoeder in Nederland wat geld had losgepeuterd om te investeren in de kippen en dat had overgemaakt naar Z-Frankrijk. Mijn grootvader zag dat geld, dacht dat de roaring twenties terug waren en ging met zijn zoons (mijn vader en ooms dus, rond 15 jaar) feesten in Nice. De ontberingen even vergeten. Het geld – veel geld, zeker voor die tijd – ging er in drie dagen door. Mijn oma die het geld achterna was gereisd en kippen dacht aan te treffen vond een laveloze man met dito kinderen. Geen kippen en met de ezel terug naar huis (de Porsche bestond toen nog niet maar het equivalent was reeds lang verkocht).

    U begrijpt dat dit nooit meer goed gekomen is.

    Maar die flappen, de extravagantie en dat showgedrag heb ik altijd onthouden uit de verhalen van mijn vader. Ik kreeg een gevoel van herkenning toen ik dit las. Soortgelijk gedrag maar dan anders.

    Voor @Hansje: dit soort verhalen maken de wereld, zijn echt. De Wolven van Wallstreet bestaan. Ze zijn gek, kennen geen sociale grenzen en slepen de rest van de wereld mee de afgrond in. Ze zijn de basis van de vrijheidsfilosofie van vandaag. Zo wil je niet zijn. OZW blijkbaar niet, ik niet.

    Jouw #1 is krom en kortzichtig.

  13. 20

    Ha, ha zeer herkenbaar dit verhaal. Als motorrijder maakte ik tijdens mijn motorreizen niet anders mee dan “vol geboekt”, vorig jaar nog bij het dure Marriot-hotel in Tbilisi/Georgië. Ach de vooringenomenheid van mensen het zal me een hele grote rotzorg zijn. Tegenwoordig test ik auto’s en als je dan voor komt rijden in een peperdure sportauto of cabrio en je stapt uit in een spijkerbroek + hempie + petje + Blues Brothers zonnebril…. heerlijk!

  14. 21

    Leuk verhaal, alleen kan ik het niet bevestigen: ik ben nagenoeg altijd keurig ontvangen.

    Het leukste vond ik de portier van de “Tour du Roi” in Vervins, toen we daar na een zware stoffige dag met onze oude camper stopten. Ik zag de twijfel op zijn gezicht en zei: “De vorige keer dat ik hier was, had U een aanbieding voor het duurste 5-gangen menu en een overnachting in de toren voor* xxxx.” Zijn gezicht klaarde op en een glimlach brak door. Daarop keek hij op zijn horloge en zei op zeer deftige toon: “Het is al laat. U hebt ongeveer een uurtje de tijd om zich te verfrissen.”

    De uitsmijter was trouwens ook wel grappig. Ze kwamen langs met een karretje met 20-30 soorten kaas, waaronder van die vloeibare. Mijn zeer buitenlandse begeleidster, die nog nooit zoiets had meegemaakt, rook er aan en zei met een vies gezicht:

    “Daar zou zelfs een gier zijn neus voor ophalen.”

    * Kan ik trouwens iedereen aanraden. Ontzettend aardige mensen, de prijs viel hard mee en het staat garant voor een heerlijk weekend.

  15. 22

    Normaal gesproken doe je je naam eer aan, maar dit is toch echt een mooi stukkie. Schrijf er een roman over, zou ik zeggen.

  16. 26

    @23: Interessante materie, maar het lijkt me vooral ruw materiaal voor verdere verwerking. En die titel is misschien in Frankrijk interessant, maar hier verkoopt u er geen enkel exemplaar mee. Maar misschien is dat ook de bedoeling.

  17. 28

    @27: Neemt niet weg dat je zou kunnen publiceren. Je bent schrijver dus je wilt gelezen worden. Ja? Ben jij alleen maar via commentaren, facebook en twitter bereikbaar of heb je ook email die je niet wil publiceren op al die logs van je?

  18. 29

    @28: sorry, ik lees dit nu pas. Redactie heeft mijn email en stuurt boodschappen door.
    Je bent schrijver dus je wilt gelezen worden. Ja? Ik word meer dan genoeg gelezen voor mijn smaak. Een duizendvoud meer. Ik schrijf het liefst voor een select clubje, de oi oligoi noem ik ze. Mijn fans. De rest kan me worst wezen.