Closing Time | Trio Bier

Nou ja zeg! Beste lezer, wat me nu gebeurde… ik was bezig om voor u een nummertje te zoeken van Trio Bier. Dat is een Nederlandstalige band uit Amsterdam, die al sinds halverwege de jaren negentig erg mooie muziek maakt. En die ik stomtoevallig ken, ondanks dat het helemaal mijn stijl niet is, omdat ze regelmatig optraden in café TomTom in Heythuysen, de stamkroeg waar ik talloze uren als tiener en twintiger zéér nuttig besteed heb.

En dan staat er gewoon een nummertje op YouTube dat daar is opgenomen!

TomTom is een muziekcafé, en de muziek die gedraaid werd heb ik altijd erg gewaardeerd. De bandjes echter… negen van de tien keer kon ik er weinig mee. Meestal gingen we dan met wat vrienden tafelvoetballen, wat eigenlijk niet zo aardig was voor de band (en gasten die wél graag wilde horen wat op het podium gebeurde). Op een gegeven moment werd de voetbaltafel verbannen naar achter op het podium, waardoor klanten er niet bij konden tijdens een optreden. Waarna we, zodra de band klaar was, op het podium sprongen, wat instrumenten aan de kant schoven, zodat we alsnog konden tafelvoetballen. Ja, zo’n tiener was ik, moet ik bekennen.

Cafébaas en muziekfanaat Frits zal het af en toe hoofdschuddend hebben aangezien. Nou ja, genoeg mijmeringen. Wat er toe doet: Trio Bier is één van de heel weinige bands die de vaak mild beschonken, vooral naar metal luisterende tiener die ik was wél kon verleiden tot aandachtig luisteren. Ik weet niet zeker wat het was: de spelvreugde die er van af droop, de authenticiteit, de teksten. Er is genoeg moois te horen, zelfs door een waas heen. Het verbaast me eerlijk gezegd ook enorm dat de band niet is doorgebroken naar een veel groter publiek.

Oude wolf is door lezers van het Parool uitgeroepen tot lijflied van de stad Amsterdam. Je kan een slechtere hebben, zou ik denken. Ik zou graag nog wat van pareltjes van Trio Bier met u delen (ze hebben er genoeg). Maar er is vrij weinig beschikbaar op YouTube. Ach, dan koopt u toch gewoon een cd, dat kan ook.

Dan ga ik weer dromen over vroeger, en die rokerige kroeg aan de bosrand in Heythuysen.

  1. 2

    Wat verfrissend om juist hier te lezen over een kroeg die ik maandelijks bezoek (en waar trouwens nooit genoeg over geschreven kan worden).
    Het zou mooi zijn als er nog beeldmateriaal van – pak en beet – Gorki of Townes van Zandt in Tom Tom boven zou komen drijven ooit….