Closing Time | Laibach

Het Sloveense Laibach maakte in de jaren tachtig furore met de ontdekking dat je heel veel popliedjes iets behoorlijk fascistisch kunt meegeven als je ze in marstempo brult (liefst ook nog in het Duits). De dame en heren hebben overigens net een nieuw album uit, maar het klinkt tegenwoordig allemaal wat braver.

  1. 1

    Zozo, wat een nostalgie. Van hetzelfde album is het volgende nummer mijn favoriet (het is een cover van een bekende Engelse band, raad welke zonder het op te zoeken).

  2. 2

    @1:Klopt, die is eerlijk gezegd nog een stukje besmetter dan ‘leben heisst leben’. D’r staan sowieso wel meer nummers die moeite waard zijn op die LP, zoals deze en deze. En de sample van deze blijft meesmuilend erg.

  3. 4

    Ik heb ze in 2009 ofzo in Hengelo mogen aanschouwen als voorprogramma van Juno Reactor. Het enige wat me bij is gebleven was het publiek dat speciaal voor Laibach kwam. Onbeschrijvelijk enorme kerels met gigantische zwarte leren jassen en haarbossen zo groot als mijn woning, zo ontsnapt uit een Highlanderfilm. Raar. Maar fijn.

    :-)

  4. 5

    Het clipje is trouwens opgenomen bij het meer van Bohinj en het kerkhof van Ukanc. Sprookjesachtig mooi daar.
    De aanleiding voor de lp Opus Dei is dat de componist van Opus (van het songfestivalliedje) een Oostenrijkse Sloveen is. En Opus betekent natuurlijk ‘werk’, in het Sloveens Delo, tevens de naam van de grootste krant aldaar.
    Geburt einer Nation is trollen op hoog niveau: een Queen nummer, geinspireerd op een speech van Martin Luther King bewerken tot iets dat menig skinhead aantrok. Ik zag ze indertijd bij concerten weifelend sieg-heilen, alsof ze door begonnen te krijgen dat ze stevig in het ootje werd genomen door de fab four uit Ljubljana.

  5. 7

    De eerste keer dat ik die gasten zag, al weer een tijd terug, was ik echt helemaal in verwarring. Was dit echt Nazigebrul of was het een superintelligente parodie op Nazigebrul? Na een filmpje meerdere keren te hebben bekeken was mijn conclusie de laatste, maar wat zijn die gasten briljant in het opzoeken van precies de grens waarin de toeschouwer tot vertwijfeling wordt gebracht. Althans deze toeschouwer.

  6. 8

    @7 – Niet alleen dat, maar het was in het communistisch Tjechoslowakije Joegoslavië* van de jaren tachtig ook nog eens bijzonder subversief.

    Niet enkel omdat ze poseerden als fascisten, maar omdat ze lieten zien dat de esthetiek en de retoriek van het fascisme nagenoeg dezelfde was als die waarvan de propaganda van de communistische partij en de communistische staat zich bediende.

    Dat was natuurlijk buitengewoon verwarrend voor de machthebbers. Wat moesten ze aan met deze figuren?

    *Haal ik me daar zo maar even Slovenië en Slowakije door elkaar. (Oh, well, it’s all the same…)