The share experiment

Dit is een artikel van osocio.org

This is why I started Osocio. And what I miss in today’s life and politics: solidarity.
The video is part of a campaign from the Spanish Acción contra el Hambre (Action Against Hunger).

“In a world which has the capacity to feed twice its population, 3.5 million children still die of starvation every year. We should learn.”

They launched this experiment named Experiment Comparte (The Share Experiment) to study the behavior of children when faced with an uneven reality. To share or not to share? The answer for children comes naturally: out of 20 kids who participated, all of them decided to share.
The video is also part of the campaign website where visitors can interact and donate. Easy to do, and appealing to create awareness.

They also use Twitter and Facebook to strengthen the campaign.

  1. 1

    Stel voor deze video verplicht in de heropvoedingskampen voor PVV-ers te laten draaien. Dat geborneerde, egoistische denkpatroon moet er immers uit en vervangen worden door een smachtend verlangen om met de ander contact te maken en het onbekende te ondekken.

  2. 2

    Standaard vertonen in de 2e kamer en alle commissie-zaaltjes voordat de vergadering of het debat geopend wordt lijkt me de hele occupy beweging overbodig maken.

  3. 5

    Het jammere is dat in de meeste van die 3,5 miljoen verhongerende kinderen er niet een kind met overschot naast zit. Dat is eigenlijk ook het probleem: De hongerigen en de mensen die eten weggooien worden over het algemeen goed gescheiden gehouden (en niet alleen door de PVV en soortgenoten), zodat de eersten inderdaad kunnen verhongeren en de laatsten eten kunnen blijven weggooien.

  4. 8

    Overigens: het is maar de vraag of kinderen ook zo graag delen als de camera niet aan staat. Ook de kinderen in de video zijn al oud genoeg om sociaal wenselijk te reageren. Aan de andere kant: met apen zijn vergelijkbare experimenten met vergelijkbare resultaten uitgevoerd.

  5. 10

    De vraag is minstens zozeer of de kinderen de camera wel zien staan. Het zou me niet verbazen als de camera verborgen is. De kinderen kijken namelijk niet bepaald naar de camera en laten op generlei wijze merken dat ze zich bewust zijn gefilmd te worden.

  6. 11

    Ik zie inderdaad in dat ter linkerzijde van het politieke spectrum ook het wij-zij denken heerst. Wij zijn goed en goed bezig, zij zijn slecht en slecht bezig. Alleen de invulling van wij en zij verandert. Maar dat wist ik eigenlijk al heel lang.

  7. 14

    Ja, schattig, maar in de peutergroep gaat het dus echt niet zo. Het favoriete speelgoed wordt lang niet altijd gedeeld en soms zelfs met geweld bemachtigd/verdedigd.

  8. 16

    Deelbaar? Dat is een vage term. Alles is deelbaar, zeker als je tijd in ogenschouw neemt. Tegelijk is niets deelbaar, zelf houden is altijd meer. Tenzij je er iets voor terug krijgt, maar dan is het geen delen meer, maar uitwisseling.

    Van overheidswege te kunnen laten delen moet met dwang, daarom staan er flinke straffen op belastingontduiking. Zo gaat dat ook met peuters. Vaak moet een oudere dwingen om kinderen te laten delen (eerst jij, dan hij, samen spelen, eerlijk delen etc.).

    Dat terzijde. Dit experiment is kul. De realiteit op de peuterschool is anders. Ga er maar eens luisteren, het is niet alleen maar lachen daar.

  9. 17

    Dit is natuurlijk geen wetenschappelijk experiment.
    Als ze nou is bij een peuterspeelzaal camera’s ophangen krijgen ze een beter beeld maar de onderzoekers zijn natuurlijk bang dat geen gewenst resultaat oplevert, kinderen van die leeftijd zijn namelijk nogal gewelddadig.

    En mark3000 een amerikaans onderzoek bevestigde dat peuters ook voor de eigen groep kiezen, als je niet verblind bent door de gelijkheidsreligie is dit natuurlijk ook niet vreemd.
    http://www.akawilliam.com/newsweek-cover-story-is-your-baby-racist-um

    Ook nogal vreemd dat we het veel erger vinden als kinderen op huidskleur discrimineren dan als ze op kleding of gewicht discrimineren.