En toch is het jammer. Ik vind Addicted to Love geweldige afwasmuziek….
#2
peter
Rock ’n Roll! Wel jammer van je apparatuur zo’n actie. Maar wel de moeite waard. The Cure heerste toen nog, zeg maar.
#3
nimo
Rok en rol? Behoorlijk kinderachtig van The Cure, zou ik eerder zeggen. Een vent met lippenstift en mascara die extra lang gaat spelen en dan ook nog door de microfoon gaat lopen schelden op zijn collega. Nee, ik denk dat The Cure er nog heel genadig vanaf gekomen is. Als ik Robert Palmer was geweest, of beter nog, een van zijn roadies, dan zou het verhaal een heel andere afloop hebben gehad.
#4
caprio
Robert Palmer is een van de meest orginele homo-kitsch muzikanten van de jaren 80. Zijn clips moeten een van mijn eerste erotische ervaringen zijn geweest als 12 jarige, die mij deden beseffen dat er meer was dan Michael Jackson in dit leven.
#5
Mazzie
Sign of the times…Niet vergeten dat The Cure stond voor vernieuwing en dat Robert Palmer ook in die tijd al een exponenet was van de belegen en commerciële softpop (lang voordat Sky Radio werd bedacht voor dit soort ellende). Over de doden niets dan goeds, dus: Robert Palmer was een middelmatige muzikant/zanger die het maximale uit zijn carrière heeft gehaald door keer op keer tijdig in te haken op nieuwe stromingen en ze in een commercieel jasje te gelde te maken. Hulde voor iemand die met een minimum aan creativiteit een maximum aan effect heeft behaald.
#6
Carlos
Ik heb me altijd afgevraagd of die vrouwen in “Addicted to Love” een BH droegen?
#7
MMaas
“Robert Palmer was een middelmatige muzikant/zanger(…)commercieel jasje (..)”.
Nogmaals: Goede afwasmuziek. En dan ben je in mijn boekje niet de minste. Iemand die minder gewaagde jaren ’80 klassiekers schrijft is toch niet meteen een middelmatige muzikant? Ik denk dat Palmer muzikaal meer kon dan die lippestiftmeneer van The Cure. Hij was minder vernieuwend, dat wel…
@Carlos: Ik vroeg me altijd af of ze wel echt waren. Het waren een soort paspoppen. Zowiezo, de jaren ’80: Paspoppen.
#8
GJ
robert palmer??
is voor mijn tijd zeker.. :)
#9
mark
“Zowiezo, da jaren ’80: Paspoppen”
#10
peter
@MMaas. Ik ben het niet met je eens. punt.
#11
MMaas
Dat mag! Uitroepteken
#12
peter
Gelukkig maar! U heeft vroeger nooit de dubbeltjes op de dansvloer gezocht, heb ik het idee.
#13
Delacalle
De voetzoekerdans werd dat in mijn huis genoemd, Robert heeft met Duran Duran zichzelf opnieuw uitgevonden, en dat is knap, The Cure is dat nooit meer gelukt en dat zeg ik … immortal fan van in ieder geval The Forest, op nummmer 1 komen in Engleland met een bijna instrumentaal nummer, alleen DJ Tiesto doet het beter…
Reacties (13)
En toch is het jammer. Ik vind Addicted to Love geweldige afwasmuziek….
Rock ’n Roll! Wel jammer van je apparatuur zo’n actie. Maar wel de moeite waard. The Cure heerste toen nog, zeg maar.
Rok en rol? Behoorlijk kinderachtig van The Cure, zou ik eerder zeggen. Een vent met lippenstift en mascara die extra lang gaat spelen en dan ook nog door de microfoon gaat lopen schelden op zijn collega. Nee, ik denk dat The Cure er nog heel genadig vanaf gekomen is. Als ik Robert Palmer was geweest, of beter nog, een van zijn roadies, dan zou het verhaal een heel andere afloop hebben gehad.
Robert Palmer is een van de meest orginele homo-kitsch muzikanten van de jaren 80. Zijn clips moeten een van mijn eerste erotische ervaringen zijn geweest als 12 jarige, die mij deden beseffen dat er meer was dan Michael Jackson in dit leven.
Sign of the times…Niet vergeten dat The Cure stond voor vernieuwing en dat Robert Palmer ook in die tijd al een exponenet was van de belegen en commerciële softpop (lang voordat Sky Radio werd bedacht voor dit soort ellende). Over de doden niets dan goeds, dus: Robert Palmer was een middelmatige muzikant/zanger die het maximale uit zijn carrière heeft gehaald door keer op keer tijdig in te haken op nieuwe stromingen en ze in een commercieel jasje te gelde te maken. Hulde voor iemand die met een minimum aan creativiteit een maximum aan effect heeft behaald.
Ik heb me altijd afgevraagd of die vrouwen in “Addicted to Love” een BH droegen?
“Robert Palmer was een middelmatige muzikant/zanger(…)commercieel jasje (..)”.
Nogmaals: Goede afwasmuziek. En dan ben je in mijn boekje niet de minste. Iemand die minder gewaagde jaren ’80 klassiekers schrijft is toch niet meteen een middelmatige muzikant? Ik denk dat Palmer muzikaal meer kon dan die lippestiftmeneer van The Cure. Hij was minder vernieuwend, dat wel…
@Carlos: Ik vroeg me altijd af of ze wel echt waren. Het waren een soort paspoppen. Zowiezo, de jaren ’80: Paspoppen.
robert palmer??
is voor mijn tijd zeker.. :)
“Zowiezo, da jaren ’80: Paspoppen”
@MMaas. Ik ben het niet met je eens. punt.
Dat mag! Uitroepteken
Gelukkig maar! U heeft vroeger nooit de dubbeltjes op de dansvloer gezocht, heb ik het idee.
De voetzoekerdans werd dat in mijn huis genoemd, Robert heeft met Duran Duran zichzelf opnieuw uitgevonden, en dat is knap, The Cure is dat nooit meer gelukt en dat zeg ik … immortal fan van in ieder geval The Forest, op nummmer 1 komen in Engleland met een bijna instrumentaal nummer, alleen DJ Tiesto doet het beter…