De Amerikaanse minister van Defensie Pete Hegseth wil alle militairen van dertig jaar en ouder jaarlijks laten testen op een tekort aan testosteron. Ook vrouwen vallen onder het programma. Militairen met lage waarden kunnen vrijwillig testosterontherapie krijgen. Hegseth noemt het zelf de opmaat naar een “High-T Department of War”.
Daarmee is meteen duidelijk dat dit niet uitsluitend gezondheidsbeleid is. Testosteron fungeert hier als politiek symbool: meer hormoon, meer kracht, betere soldaat. Een ingewikkeld medisch onderwerp wordt teruggebracht tot de beeldtaal van sportscholen, podcasts en de manosphere, want wetenschappelijk bewijs ontbreekt.
Een testosterontekort kan serieuze klachten veroorzaken. Maar bevolkingsbrede screening onder gezonde militairen is iets anders dan gerichte diagnostiek bij mensen met symptomen. Testosteronwaarden variëren door tijdstip, slaap, stress, ziekte, voeding en fysieke belasting. Een lage uitslag is niet automatisch een aandoening. Bij massale jaarlijkse tests zullen onvermijdelijk grote aantallen militairen in vervolgonderzoek en behandeling terechtkomen, ook wanneer hun lage waarde tijdelijk of klinisch nauwelijks relevant is.
Daarmee dreigt normale vermoeidheid te worden gemedicaliseerd. Militairen slapen slecht, werken onregelmatig en staan onder stress. Dat kan hormoonwaarden beïnvloeden. Testosteron voorschrijven is dan aantrekkelijker dan werkroosters aanpassen, rust organiseren of langdurige overbelasting aanpakken. Het lichaam van de militair wordt “gerepareerd”, terwijl de omstandigheden die het probleem veroorzaken intact blijven.
De behandeling is bovendien niet zonder risico. Testosteron kan de vruchtbaarheid verminderen, de eigen hormoonproductie onderdrukken en medische controles noodzakelijk maken. Dat maakt militairen niet vanzelfsprekend beter inzetbaar. Het kan juist een nieuwe afhankelijkheid van geneesmiddelen en laboratoriumonderzoek creëren.
Voor vrouwen is het programma nog minder duidelijk. Zij produceren van nature veel minder testosteron, terwijl er in de Verenigde Staten geen goedgekeurde algemene testosteronbehandeling voor vrouwen bestaat. Welke grenswaarde geldt, welke klachten worden behandeld en wat een “tekort” precies betekent, blijft onduidelijk.
Ook de vrijwilligheid verdient scepsis. In een hiërarchische organisatie is een medische behandeling nooit volledig los te zien van beoordeling, inzetbaarheid en carrière. Wie therapie weigert, kan vrezen als minder fit, minder gemotiveerd of minder geschikt te worden beschouwd.
Het meest onthullend is de tegenstelling met het verbod op transgender militairen. Dat beleid wordt mede verdedigd met het argument dat hormoonbehandeling in oorlogsgebieden problematisch is. Blijkbaar geldt die logistieke en medische zorg niet als bezwaar wanneer cisgender militairen testosteron krijgen. Het verschil zit niet in de medicatie, maar in wie haar gebruikt.
Ondertussen worden laboratoria, artsen en budget ingezet voor een grootschalig hormoonprogramma, terwijl het leger al kampt met slaaptekort, psychische problemen, gehoorschade, traumatisch hersenletsel en lichamelijke overbelasting. Dat zijn aantoonbare problemen die de inzetbaarheid direct raken.
Hegseth verkoopt testosteron als militair beleid. In werkelijkheid verkoopt hij een mensbeeld: de ideale soldaat als hormonaal geoptimaliseerde man. Dat vrouwen worden meegescreend, verandert weinig aan die ideologische kern. Het Pentagon wordt zo minder een ministerie van Defensie dan een testosteronkliniek met tanks.
