De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Nina Simone behoeft uiteraard geen inleiding. Ze had graag naar het conservatorium gewild om concertpianiste te worden, maar dat zat er gezien haar kleur niet in. Jim Crow was in die tijd nog springlevend.
Ze werd er niet minder beroemd om.
Boeiend hoe sommige nummers op het album Circuitous uptempo en laidback tegelijk klinken. Afrikan Sciences, die zichzelf ‘rhythmist and sonic explorer’ noemt, maakt free jazz in het voetspoor van Sun Ra waarbij ritmes een belangrijke rol spelen.
Als je deze muziek van The Bug, een helft van Techno Animal, op plaat zou luisteren zou je checken of het toerental wel klopt, maar zijn muziek is gewoon traag en heavy. Futuristic dub, noemt The Bug zijn serie EP’s getiteld Machine.
“Part experiments, part sketches” schrijft post-hardcore-trio Moin over hun EP Clocked Off. Door het gepraat en geschreeuw door de muziek heen hebben hun nummers inderdaad wel iets weg van korte verhalen of filmfragmenten – uit het horrorgenre dan wel: geen idee wat er aan de hand is maar het voelt nogal unheimlich.
Urban sprawl, de voortkankerende verstedelijking, lijkt in dit lied een metafoor voor een verstikkend bestaan als consumerende werkbij.
Het idee dat steden in de nabije toekomst samen zullen smelten in een eindeloos doolhof aan infrastructuur vormt tevens een terugkerend thema in het werk van science-fictionauteur William Gibson (Neuromancer)
Er lagen geen handschoenen in het handschoenenvak van de auto. Wel foto’s van de zanger en z’n ex.
De Britse elektroniekmuzikant Skinny Pelembe, artiestennaam van Doya Beardmore, maakt volgens eigen zeggen vooral muziek uit vergelding, om zich te bewijzen.
Deze cover van Leonard Cohen is lang niet onaardig.
De muziek van de Chileense Natureboy Flako heeft iets spiritueels – “this album is offering a mind travel to focus and re-calibrate. Nature Heals!” schrijft hij op Bandcamp bij zijn album Ambitus Of Beauty – maar dan niet van het zweverige soort: zijn muziek is vooral speels en verrassend en soms een beetje gek.
Fixed::context is het laatste album dat de post-rockband Labradford maakte, ruim twintig jaar geleden. Het eerste van de vier nummers is lang, 18 minuten, maar ook het meest de moeite waard vanwege de langzame opbouw en omdat het meer is dan wat je wellicht verwacht van post-rock.
Het album Techxodus is de epiloog van Assembling a Black Counter Culture, een boek over techno en de relatie met Zwarte geschiedenis in America van DeForrest Brown, Jr., die onder de naam Speaker Music muziek maakt. Het is ook een album in de traditie van Drexciya-mythe. Geen techno zoals ‘wij’ Europeanen het maken en luisteren, maar “Black music that sounds technological, rather than music made with technology.”
Welke band droomt er nou niet van een dakconcert te geven met Bruce Springsteen als achtergrondmuzikant?
Deze ode aan een dag in het leven van een vakkenvuller klinkt al bijna als hip-hop.
Het was 1981, Thatcher was net aan de macht en Groot-Britannië zat juist in een recessie.