De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
The Accolade is een meidenrockband uit Saoedi Arabië (ja, dat leest u goed), die een beetje klinkt als The Cranberries. De band treed niet op en de leden zijn anoniem, maar met de populariteit in het thuisland is niets mis.
Nee, niet die The River, maar een andere.
Uit 1997, van de Noorse pianist Ketil Bjørnstad samen met de Amerikaanse cellist David Darling. Een uitgave die prima past in de catalogus van platenmaatschappij ECM.
Opvallend genoeg werd The River voorafgegaan door The Sea, en gevolgd door The Sea II.
Illusion was een Britse band met een typisch jaren-70-geluid. De band was bedoeld als een heroprichting van de symfo-band Renaissance in de originele vorm.
Maar helaas, met de opkomst van punk, en later new wave kon symfo absoluut niet meer – en de band gaf er dan ook al snel de brui aan.
Niemand bezingt de worsteling met katholiek schuldgevoel beter dan Morrissey. Van zijn album You are the Quarry (2004).
Maggie Estep was een Amerikaanse Spoken word artieste. Ze publiceerde zeven boeken, en bracht delen van haar werk ook uit op cd. I’m an emotional idiot zette ze op muziek.
Ze overleed vorig jaar op 50-jarige leeftijd aan een hartstilstand.
Robosonic is een duo uit Berlijn. Denk: old skool house, hip hop samples, skater kleding en eigenlijk geen budget om een clipje te maken.
Listen with Sarah is Sarah Nelson. Op haar cd uit 2004 stond het nummer Animal Hop. Helaas moest de cd Are you sitting comfortably? weer uit de handel genomen worden omdat het in dit nummer een thema gebruikt wordt uit een Britse kinderserie op televisie, en de makers daarvan waren niet te spreken over dit gebruik. In 2007 verscheen de cd opnieuw, maar dan zonder opener Animal Hop.
Een punkattitude klinkt leuk: lekker uit de band springen en schijt hebben aan conventies. Helaas is de praktijk weerbarstiger: dat uit de band springen klinkt nergens naar als je geen instrument kan bespelen noch kan zingen, en helaas zitten de meeste punkbands hopeloos vast in de conventie van bas drum gitaar in vierkwartsmaat, waarbij er wat geschreeuwd wordt over de drie accoorden die ze nog net kennen. U begrijpt het al, okto vindt punk maar niks.
Ambitious Lovers bestond uit Arto Lindsay en Peter Scherer. Met name Lindsay was destijds (eind jaren 80) berucht vanwege z’n bijkans onluisterbare dissonante noiserock, maar met Ambitious Lovers wilden ze een poging doen om meer toegankelijk werk te leveren door hun eerdere geluidsavonturen te koppelen met pop, art-rock, funk en Braziliaanse Bossa Nova.
Zeven albums moesten er verschijnen, naar de zeven doodszonden. De band kon echter buiten de officiele muziekcritici niet rekenen op veel enthousiasme, en na drie albums (Envy, Greed en Lust) gaven ze er de brui aan. Waarna ze natuurlijk wel solo en in wisselende andere samenstellingen verder gingen, maar da’s een ander verhaal.
Vorige week zondag om deze tijd was ik bij een optreden van heNK in Rotterdam, dat bovenstaande interpretatie van “She weeps over Rahoon” ten gehore bracht. De versie van Julian Gunkel is licht, haast fluisterend.
Het gedicht van James Joyce is vaker op muziek gezet. De bekendste versie is die van Eric Whitacre, die er een voller lied van maakt.
Karyna Gomes (volg de link om uw Portugees op te vijzelen) komt uit Guinee Bissau, maar ontvluchtte het land naar Brazilië tijdens de burgeroorlog van 1998. Ze volgde een opleiding als journaliste en zong voor haar plezier in een restaurant – tot iemand bedacht dat haar gloedvolle stem een breder publiek verdient.
Duck Sauce is de gelegenheidsformatie van dj’s Armand van Helden en A-trak. Muzikaal stelt bovenstaande clip niet zoveel voor, maar het clipje heeft zo’n hoog wtf-gehalte dat het op Sargasso’s vrijdagavond wel past. Volgens Billboard: “NSFW, and good luck ridding this from your brain.”