De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
De Mexicaanse/Texaanse accordeonkoning Flaco Jiménez speelt een fijn potje volkse dansmuziek. In het clipje ziet u eerst een minidocu over de vinylproductie in de jaren zeventig, daarna een live optreden met een wijze les over het bezit van een rijbewijs en tot slot papa Jiménez, die iets over de Beierse roots van de TexMex verraadt.
Pain is een project van multi-instrumentalist en producer Peter Tägtgren, dat tot doel heeft metal te mengen met industrial techno. Compositorisch niet heel vernieuwend, maar goed te genieten en voorzien van een (voor een muziekvideo) goed gescript clipje.
Dawit Kahsay is een Eritrese artiest die in Zweden woont. Dat leidt tot een vrij eclectische mix van muziek, beeld en handeling in bovenstaand clipje.
Louis Jordan was de pionier van de jump blues. Caldonia, uit 1945, is door vele groten opgenomen. In datzelfde jaar duidde Billboard een versie door Erskine Hawkins aan als ‘rock and roll’ – de eerste keer dat die term in druk gebruikt werd.
De jaren tachtig zijn terug, compleet met analoge synthesizers en dance battles in de clipjes. Peter & The Magician gaven het goede voorbeeld. Groter scherm loont voor het clipje.
Beau is een tweevrouwsband uit New York. Denk folkgitaar en zelfbewuste jongemeisjesstemmen in een bedje van elektronica.
Zangeres Pink (genoemd naar een karakter uit Reservoir Dogs, en dat was geen compliment van haar klasgenootjes) heeft een zorgvuldig bewaakt imago van katje om niet zonder handschoenen aan te pakken. Op haar tweede plaat Missundaztood uit 2001 staat echter ook een aantal nummers waarin ze de vechtscheiding van haar ouders verwerkt. De sentimenten liggen er in bovenstaande clip dik bovenop, maar het is een mooie tekst over hoe een kind van tien probeert het huwelijk van haar ouders te redden.
Sóley Stefánsdóttir is een productieve multi-instrumentalist uit Hafnarfjörður. Bovenstaand nummer komt van haar jongste album, dat wat voller klinkt dan het minimalistische eerdere werk.
Een miniserie over enge muziek is niet compleet zonder iets uit het genre dark ambient. Zweed Peter Andersson runt al sinds de vroege jaren 90 zijn eenmansproject Raison d’etre. Het is typische dark ambient: geschuif met grote objecten over gruizige natte vloeren van duistere kerkers, gerammel met kettingen, onheilspellend geborrel en gepruttel, veel echo en gregoriaanse gezangen, het is er allemaal. En van een vrolijke kijk op het leven heb ik de man ook nog nooit kunnen betichten.
Dat ook techno best een enge sfeer neer kan zetten bewijst Dave Clarke op zijn Rhapsody In Red. Uit 1996, van zijn album Archieve One.
We blijven na gisteren nog even in de lugubere sferen. Yello is een Zwitsers duo bestaande uit Dieter Meier en Boris Blank. De band bestaat sinds 1979. Ze zijn een van de eerste acts die het concept sampling veelvuldig toepaste. Hun muziek kenmerkt zich door een sterke sfeertekening, veel ritme. De muziek is vaak instrumentaal, maar net zo vaak horen we ook de vaderlijke stem van Dieter Meier.
Uit hun beginperiode de enge sfeertekening van Ciel Ouvert.
Omdat het vandaag Halloween is deze keer een toepasselijk plaatje van Sonic Area, een eenmansproject van Arco Trauma. Het album uit 2012 heet Music for Ghosts, en het staat, zoals te verwachten, vol met filmische muziek voor een niet bestaande horrorfilm; soms vol met opgefokte orkestsamples, dan weer rustiger, maar altijd met een lugubere sfeer.