Closing Time | Encre
Encre is de Normandier Yann Tambour. Sinds 2001 brengt hij muziek uit, vaak met fluisterende stem, maar net zo vaak ook volledig instrumentaal.
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Encre is de Normandier Yann Tambour. Sinds 2001 brengt hij muziek uit, vaak met fluisterende stem, maar net zo vaak ook volledig instrumentaal.
Djivan Gasparyan is een Armeens muzikant/componist. Hij staat bekend als de meester van de Duduk, een Armeense fluit van abrikozenhout met een dubbel riet. Dat dubbele riet zorgt er voor dat beide rieten tegen elkaar aan vibreren waardoor een kenmerkend geluid ontstaat. De man heeft een uitgebreide discografie en een nog langere waslijst aan muzikale projecten waarop er weer eens iemand was die maar een stemmig exotisch oosters geluid nodig had, en dus automatisch bij de meester zelve uitkwam.
Voor het commentaar op het Closing Time-liedje van vandaag schakelen we over naar David Bowie. Kom er maar in David.
I saw a cousin of mine when I was young. She was dancing to “Hound Dog” and I had never seen her get up and be moved so much by anything. It really impressed me, the power of the music. I started getting records immediately after that.
Het beeldmateriaal zal u duidelijk maken dat The King in 1957 nog moeite had met playback.
Een jaar of wat geleden had het Vlaams Cultureel Centrum in Nederland, De Brakke Grond, de gewoonte elke maand twee Belgische bands naar Amsterdam te halen. Omdat de halve Nederlandse popjournalistiek in de zaal zat, speelden de muzikanten alsof hun leven er vanaf hing, want hier konden ze hun Nederlandse doorbraak maken. Voor de garage-rockers van The Black Box Revelation was dat niet nodig: ze waren al tweede geworden in “Het Kampioenschap van Brussel”.
Zoals De Speld ooit onthulde, was Bach een prutser. Het is echter bepaald geen straf te moeten luisteren naar het Weihnachts-Oratorium dat hij in 1734 in elkaar prutste. Het “Jauchzet, frohlocket” waarmee het begint, is een en al vrolijkheid.
Jauchzet, frohlocket! auf, preiset die Tage,
Rühmet, was heute der Höchste getan!
Lasset das Zagen, verbannet die Klage,
Stimmet voll Jauchzen und Fröhlichkeit an!
Dienet dem Höchsten mit herrlichen Chören,
Laßt uns den Namen des Herrschers verehren!
Hoe nu, wat nou? Wat doet u hier nog? U hebt morgen een vrije dag, dit is niet het moment om op het internet te surfen. Zet u aan het kerstdiner, doe een bordspel met uw familie, drink u in de kroeg een stuk in de kraag – maar ontspan u en laat dat internet nou effe wat het is.
Om u niet in de verleiding te brengen toch online te blijven, bestaat Closing Time vandaag uit het allerergste, meest smakeloze kerstliedje aller tijden. Morgen posten we – en dat beloof ik – iets stijlvollers.
Amr Diab is een superster in de Arabische wereld en zijn liedje “Habibi Ya Nour El Ain” (over zijn dochtertje Nour) was een jaar of twintig geleden een tophit. In Nederland heb ik het nooit gehoord – wat aan mij kan liggen – maar het zou hier een typische zomerhit hebben kunnen zijn. De samenwerking met de Gipsy Kings levert in elk geval een vrolijk liedje op.
Met het pantervelletje over zijn schouders, de donkere zonnebril en zijn geblondeerde matje zal het moeilijk zijn een rock-ster te vinden die er nóg fouter uitziet dan Dave Edmunds, maar zijn versie van Elvis Costello’s verontrustende “Girls Talk”, in 1979 in de hitparade, staat als een huis.
Parno Graszt is een gezelschap uit het Hongaarse zigeunerdorp Paszab. Inmiddels zijn ze in heel Europa te zien geweest, maar bovenstaand clipje is nog uit de tijd dat ze simpelweg bestonden om een traditie hoog te houden.
De Dallas Blues van Hart Wand (een Duitse Amerikaan) is een van de oudste overlevende blues nummers. De muziek kwam, op papier, uit in 1912. De uitvoering hierboven is van Louis Armstrong uit 1929.
Anoushka Shankar is de dochter van sitarmeester Ravi Shankar, van wie ze het vak leerde. Zelf kiest ze voor een minder klassieke invulling van de sitarmuziek. Hier speelt ze op dat instrument een stuk flamenco.
Vanwege de internationale doorbraak van de K-Pop, met dank aan Psy, is de J-Pop een beetje buiten beeld geraakt – terwijl er toch nog een indrukwekkende hoeveelheid meuk geproduceerd wordt aan de andere kant van het water. Maak op deze fijne vrijdagavond kennis met Ladybaby.