De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Janko Nilovic is een Montenegrijn die al sinds 1960 in Frankrijk woont. Zijn hoogtijdagen beleefde hij in de eerste helft van de jaren zeventig, toen hij een soort funky jazz produceerde die je moeiteloos onder een vroege pornofilm zou kunnen monteren. Een jaar of vijf geleden werd hij herontdekt door hiphopartiesten, die samples in hun nummers begonnen te verwerken.
Sam Maher reist de wereld rond met zijn handpan. Hij gaat ergens zitten met het instrument en de donaties stromen binnen. De muziek wordt na een poosje wat eentonig, maar je blijft gefascineerd kijken hoe Sam een heel synthesizerorkest uit een gedeukte metalen plaat haalt.
Movits!, uit het Zweedse Luleå, combineert swing met rap tot een aanstekelijke potpourri. Stug vasthouden aan Zweedstalige teksten heeft een internationale doorbraak niet in de weg gestaan.
Hugo Kant is een Franse multi-instrumentalist die Quentin le Roux heet. Net als landgenoot St Germain polijst hij zijn muziek zodanig dat je niet meer hoort waar computerbeats en samples overgaan in live instrumentatie.
Mein liebster Feind Peter Breedveld maakte me laast attent op de Pakistaanse-Britse singer-songwriter Nadine Shah.
Doorgaans brengt onze Japanfanaat punkrockbandjes van minderjarige vrouwen in suikerspinkostuums onder de aandacht, dus dit was een welkome afwisseling. En een vrouw die met zoveel nonchalante panache poseurs met Nick Cave uitkleedt, kan sowieso op mijn sympathie rekenen.
Shah’s stijl brengt me vijftien jaar terug in de tijd: donker, grimmig, schijnbaar ongepolijst, met invloeden van postpunk en gothic rock. Kortom, de magere jaren van de alternatieve rockmuziek zijn voorbij. Hallelujah!
In silence we walk across the murdered spring
Through broken homes, through grey-haired heads
Through the green earth and the blackened grass
Through fallen flesh, through great affairs
Through shattered glasses and badges of the Komsomol
Through starving years, through cold snow
In silence we walk across the murdered spring
Over the crucified in dreams and forever forgottenA pile of letters – don’t get bored
A burial – a sticky teaVertaling: Shuherom
Het was Adam Curtis die me een paar jaar geleden op het spoor bracht van Graždanskaja Oborona (‘Civiele Verdediging’), een Russische punkband uit de jaren tachtig onder aanvoering van dichter en zanger Yegor Letov.
Martin Zarzar is een Peruaan die in Portland, Oregon woont. Zijn muziek is een sfeervolle combinatie van jazz, tango en Latijns-Amerikaanse volksmuziek.
Funeral Suits, gewoon een indiepopbandje uit Dublin dat een melancholiek liedje heeft gemaakt met een provocerende clip erbij.
Lucia-Maria Popescu is een 21-jarige singer/songwriter uit Boekarest. Mooi liedje, krachtig gezongen.
Ik keer nog regelmatig terug naar het werk van Depeche Mode begin jaren negentig. Niet uit nostalgie, maar vanwege de donkere toonzetting die producer en geluidstechnicus Mark “Flood” Ellis op de plaat weet te krijgen.
De eerste keer dat ik van The Durutti Column hoorde, was in de film 24 Hour Party People (2002), over de opkomst en ondergang van de Manchester muziekscene in de jaren tachtig. Van postpunk tot house.
Spil in het web is televisiepresentator, platenbaas en nachtclubeigenaar Tony Wilson, die een scherp oog heeft voor bands die hun tijd vooruit zijn, zoals Joy Division en The Durutti Column.
Ik heb het over het algemeen niet zo op covers, tenzij de artiest in kwestie er echt iets heel anders van weet te maken.
En dat is hier gebeurd. (klik hier voor het origineel)