De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Geloof ’t of niet, maar de Chakachas waren een Belgische band die tussen de late jaren vijftig en late jaren zeventig salsa, soul, funk en god-weet-wat met elkaar combineerde.
Wie Grand Theft Auto heeft gespeeld, heeft wel eens een liedje van ze voorbij horen komen.
Zoals iemand opmerkte: als je bij iemand deze plaat aantreft, weet je dat je die avond high zult worden.
Nou, u hoeft alleen maar even op play te drukken om de zes lieve meisjes van Brandnew Idol Society een liedje te horen zingen. En te zien, dat ook. Meer.
Martyn Joseph, de “Bruce Springsteen uit Wales”, is een singer-songwriter van de oude stempel: hang een gitaar om en grom wat je op je lever hebt. Bovenstaand nummer is de weerslag van een bezoek aan een vluchtelingenkamp. Op de vraag of hij een artiest of activist is, moet hij het antwoord schuldig blijven. (dank wim)
We blijven nog even in Montreal, waar best wel veel muzikanten vandaan komen. Jodie Resther is actrice en zangeres. Franse R&B met een refrein in het Engels, het is weer eens wat anders.
Zebrat wordt gevormd door twee jongens uit Montreal, Zaman Naimi-Roy & Brandon Cummings. Zelf noemen ze hun muziek triphop, maar daarvoor is het eigenlijk niet loom genoeg. De animatie bij het clipje is van Iris Moore, ook uit Montreal.
Als Wall of Voodoo u iets zegt, dan bent u heel erg van de new wave, want verder dan de Verenigde Staten is de band nooit gekomen. Hierboven een enigszins experimentele interpretatie van Ring of Fire, in de stijl van het vroege werk van DM en OMD, die ook de uithoeken van hun nieuwe synthesizer wilden uitproberen. Traditioneler is hun grootste hit Mexican Radio.
Vorige week, tijdens een uitvoering van de Mattheus Passion, viel me weer eens op wat een prachtig geluid er toch in de hobo zit. Dus ben ik op zoek gegaan naar stukken waarin dat instrument een prominente rol in speelt en kwam onder andere uit bij bovenstaand sextet van de Franse componist Vincent d’Indy (1851-1931). Fijn ook dat er geen strijkinstrumenten als ondersteuning bij zitten.
D’Indy was van de traditionele school (vóór Wagner, tegen Debussy), hoewel critici in zijn werk meer vernieuwing bespeurden dan hemzelf lief was. Dat dubbele was kenmerkend voor hem. Hij kon antisemitisch zijn zonder dat dit consequenties had voor zijn Joodse vrienden. Reactionair zijn én een hekel hebben aan conservatisme. Traditionele muzikale keuzes willen maken en de meester zijn van Erik Satie. Kortom, een intrigerende man, wiens werk niet veel meer opgevoerd wordt.
Uw vrijdagse portie wtf komt uit Nicaragua. Donny Varper droomde als kind al van het sterrendom. En het is gelukt. Althans, in Nicaragua, waar deze low budget kruising van Madonna, Lady Gaga en de Beegees nog de nodige wenkbrauwen omhoog krijgt door openlijke homo te zijn en de katholieke kerk tegen de haren in te strijken.
Kom, we doen eens iets anders, een stukje uit de documentaire “Polka” over de Duitse en Poolse roots van de muziek op de grens van Mexico en Texas. Een Oostenrijkse accordeonist laat even ongezouten weten wat hij ervan vindt.
Nahko Bear is een Amerikaanse muzikant met Apache, Filippino en Puertoricaanse voorouders. Alternatieve folk zou je zijn muziek kunnen noemen. In augustus komt hij met zijn band naar Nederland, voor het geval u zijn eerdere optreden in de Melkweg gemist heeft.
Wanneer je het eenmaal weet hoor je duidelijk de Pet Shop Boys, die bovenstaande enige hit schreven voor Eighth Wonder. Zangeres Patsy Kensit was indertijd achttien en had al de vrouwelijke hoofdrol gehad in Absolute Beginners. Tegenwoordig is ze fulltime celebrity.
Het kwam al even voorbij deze week, maar vandaag (en in de komende week) wordt overal in Nederland Bachs Matthäus Passion opgevoerd, een muziekstuk van een uur of drie dat u hierboven in zijn geheel (of gedeeltelijk, bijvoorbeeld het openingskoor in de eerste 8.30 minuten) beluisteren kunt in een uitvoering onder leiding van de Vlaamse dirigent Philippe Herreweghe, die er flink de vaart in houdt.