De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Wanneer je hedendaagse Indie folkbandjes als Weyes Blood hoort, is het net alsof je in een tijdmachine stapt en de klok zes decennia terugdraait.
Maar goed, de naam is een verwijzing naar een roman uit 1952, Wise Blood.
Let’s go living in the past…
De Thee Oh Sees hebben goed naar Jimmy Hendrix en Lynyrd Skynyrd geluisterd. Maakt dit hun muziek nu tot bejaardenrock?
Kenny Anderson, beter bekend als King Creosote, loopt alweer tegen de vijftig. Dat hoor je er niet vanaf. Van het aankomend album Astronaut Meets Appleman.
Morgan Delt doet op zijn aankomende album Phase Zero de psychedelische jaren zeventig nog eens even dunnetjes over. Hoor ik daar nu een kruising tussen Jethro Tull en de Beach Boys?
Joshua Michael Tillman is een Amerikaanse folkzanger. Hij wilde als kind predikant worden. Het theatrale aspect ervan heeft hij bewaard.
Merkt u trouwens ook op dat het verhalende clipje weer aan een terugkeer bezig is?
De ster van de Belgische band Oscar and the Wolf rijst snel, en de band staat aankomend weekend dan ook – terecht – op het grootste podium van Lowlands.
Het tweedagsvliegerige collectief Bran Van 3000 bracht bovenstaande nummer in 1997 uit. Verder zijn ze internationaal eigenlijk alleen bekend van de samenwerking met soullegende Curtis Mayfield, die het nummer Astounded opleverde.
Goed nieuws voor liefhebbers van Daft Punk. Tame Impala toont zich met dit zedenspel over het moderne, jachtige leven een waardige opvolger.
Gitaarbeuken kunnen ze wel, de Foals. En de clip is net een spannende mini-arthousefilm.
Old Time Religion en het Wilde Westen, gepokte goudzoekers en hel en doemenis verkondigende predikers, vergelding en genade in een godvergeten land; dat is de sfeer die de Brothers Bright steevast weten op te roepen. Met af en toe een vleugje ouwerwetse gospel.
Kijk niet gek op als je hun muziek nog eens in de soundtrack van een cowboyfilm tegenkomt.
Liefdesverdriet en vastlopende relaties, het blijft een geijkt thema voor minstreels. Doorgaans verveelt het, maar Low weet er een niet onaardig nummer uit te slepen. Dat komt vooral door de baslijn en melodie, die een gevoel van mistroostigheid aanjagen.
Van hun album ‘Ones and Sixes’ uit 2015.
Ooit op TV gezien: een gesprek waarin Herman Brood en iemand van het Concertgebouworkest spraken over de verschillen tussen klassieke en popmuziek. Misschien hadden de TV-makers gehoopt op ruzie, maar de twee bleken het eens. Brood zei dat een symfonie discipline van alle betrokkenen eiste en dan iets geweldigs opleverde, terwijl zijn gesprekspartner vertelde dat popmuziek méér was dan alleen muziek: er kwam theater bij kijken.
Theater: Nina Hagen, in die tijd Broods echtgenote, wist van meepraten. Professioneel geschoold als operazangeres bracht ze eind jaren zeventig twee fantastische LPs uit, Nina Hagen Band (1978) en Unbehagen (1979). Met liedjes over abortus (“Unbeschreiblich Weiblich”), masturbatie (“Heiss”) en lesbische seks in een toilet (“Auf ’m Bahnhof Zoo”) wist ze de aandacht wel te trekken, en anders gebeurde dat wel met opzienbare optredens. Ondertussen sloot alle theatraliteit natuurlyriek niet uit, zoals in “Naturträne”, waar Hagens achtergrond in de opera duidelijk blijkt.