Welkom
Welkom in het café! Hier kunt u onder het genot van een virtueel drankje, nootje en/of kaasplankje alles bespreken wat elders off topic is.
Klets gezellig mee, of start hier een nieuwe discussie. En oh ja, lees voor de lol ook eens onze huisregels!
Cafépraat (7599)
https://www.telegraaf.nl/buitenland/live-israel-erkent-volkerenmoord-op-armeniers-in-ottomaanse-rijk/157928941.html?dicbo=v2-jc42ETf
Je moet het gore lef maar hebben! Wat zullen de Armeniërs blij zijn met deze steunbetuiging.
https://www.trouw.nl/wetenschap/kiest-u-migrant-a-of-b-onderzoek-naar-migratievoorkeuren-leidt-tot-discussie~b7860409/
Waarom mensen de keuze voor te houden tussen twee migranten? De criteria moeten worden ontleend aan het Vluchtelingenverdrag. Mogelijk kwalificeren dan beiden of geen van beiden.
Voor wie nog niet wist hoe verachtelijk de VVD is: ze hebben tegen een motie gestemd die het kabinet oproept om:
Het kabinet adviseerde de Kamer om de motie te steunen.
VVD = Juffrouw Zielloos.
De populisten stemden tegen behalve BBB. Het laatste is verrassend.
Kennelijk moet het zo zijn: we krijgen een wet over het ‘verheerlijken van terrorisme’. Kan iemand in de Kamer – nu het niet meer tegen te houden lijkt – bij amendement regelen dat het verheerlijken of goedpraten van oorlogsmisdaden op gelijke wijze wordt bestraft?
Weer eens totaal iets anders. Maar wel heel belangrijk.
En heb je nog jonge kinderen. Goed om te weten..
https://www.nrc.nl/nieuws/2026/06/22/nagenoeg-geen-vrouwen-onder-de-dertig-jaar-overlijden-aan-baarmoederhalskanker-na-hpv-prik-laat-britse-studie-zien-a4930706?gift_token=4930706%7E1782767922%7EecsOumjhRTqn3OrrhjWolQ%7E4qRu2YN1iIZv7Yp8z3ROj2zyaDnSdQZuWkdyBt4JOKc
Voorpublicatie uit een boek van Omar El Akkad in de Groene met dit, naar aanleiding van de houding van het westen ten opzicht van de genocide in Gaza:
Was er nou wel of geen “code zwart” in de corona-tijd?
Er lagen geen zieken op de stoep van het ziekenhuis, maar er zijn mensen overleden die in normale tijden naar de IC zouden zijn gestuurd.
https://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2618646-artsen-over-corona-code-zwart-was-er-feitelijk-wel-honderden-overlijdens-door-beddentekort
Ik begrijp dat de epidemie niet voorzien was, maar het “sturen op IC-capaciteit” is dus een fabeltje.
(het lijkt mij trouwens een goed voorbeeld waarin de bestuurders niet beseffen hoe groot de problemen zijn, omdat de mensen op de werkvloer hun best doen om de boel draaiend te houden).
Het is nog wel mogelijk dat sturen op IC-capaciteit het plan was, maar dat dat plan slecht werd uitgevoerd. Zo kwam het destijds op mij over. Het kabinet leek een belangrijk basisprincipe van crisisbeheersing aan zijn laars te lappen: blijf bij het plan en ga niet steeds improviseren. Want improviseren heeft in een crisissituatie meestal tot gevolg dat je steeds achter de feiten aanloopt.
In eerste instantie had het kabinet geen plan, maar na een tijdje hadden ze een routekaart. Waar ze zich vervolgens helemaal niks van aantrokken. In plaats daarvan namen ze steeds ad hoc beslissingen. Die beginnersfout hebben ze stug volgehouden tot het eind van de pandemie.
“sturen op IC-capaciteit” is onmogelijk, want:
– als artsen niet kritisch zijn, is de IC altijd vol (als er plekken over zijn, kun je iedereen met een aanval van epilepsie op de IC leggen).
– als artsen kritisch zijn, raakt de IC nooit vol.
En het blijkt dat als IC-plekken schaarser worden, artsen kritischer triëren.
Je zou eventueel kunnen sturen op:
– hoeveel plaats is er op de IC voor gewone patienten (verkeersslachtoffers e.d.)
– hoeveel plaats is er op de IC voor mensen boven de 70
Als daarvan snel statistieken bekend zijn, zou je bij de covid-epidimie zien dat de schaarste toeneemt.
Ik kan je niet goed volgen. Triage is alleen nodig als er te weinig plekken zijn op de IC. Sturen op IC-capaciteit betekent dan: voorkomen dat triage nodig is.
Feitelijk heeft tijdens de covid-epidemie triage plaats gevonden, want artsen werden terughoudender in het verwijzen van patiënten.
Het is een kwestie van definitie.
Betekent “sturen op IC-capaciteit”
– voorkomen van triage
of
– voorkomen dat een verwezen patiënt geweigerd wordt?
Mijn indruk is dat de regering de tweede definitie hanteerde.
En dan lukt “sturen op IC-capaciteit” altijd, want artsen gaan automatisch triëren als IC-plekken schaars worden.
Dat triage plaatsvindt, zou je kunnen ontdekken:
– als artsen rapporteren dat ze hun criteria aanpassen
of
– als statistieken aantonen dat minder kansrijke patiënten (ouder, of met meer aandoeningen) niet meer naar de IC gestuurd worden
(of als statistieken aantonen dat kansrijkere patiënten (jonger, met meer kans om buiten de IC te overleven) niet meer naar de IC gestuurd worden).
Ah, ik snap het. Het kabinet wilde triage voorkomen, maar daarbij ging het over triage die plaats zou vinden bij de IC-afdelingen zelf. Dat is gelukt, maar er was een soort “informele triage” door artsen die minder patiënten doorverwezen. Waarschijnlijk was het kabinet daar niet of beperkt van op de hoogte.
Ik denk wel dat er ook grenzen zijn aan die informele triage. Dus het lijkt me niet dat sturen op IC-capaciteit altijd lukt.
U formuleert het beter dan ik.
(en u heeft wel gelijk dat er grenzen zijn aan de informele triage).
Naar mijn gevoel was vanaf het begin duidelijk dat nooit dezelfde reguliere zorg verleend kan worden als er opeeens honderden ernstige covid-patiënten zijn.
Mag je dan concluderen dat – formeel of informeel – strenger getriëerd zou worden?
Ik denk dat ik daarover destijds niet nadacht.
Ik ben overigens helemaal met u eens dat het kabinet zich niets van de routekaart aantrok.
Wat me vooral bijblijft is dat ze bij de tweede golf in eerste instantie niet meteen hard ingrepen, wat later alsnog nodig was. Bij de derde golf traden ze meteen hard op terwijl dat toen overdreven was.
Bij exponentiële groei kun je beter ingrijpen als er weinig besmettingen zijn, dan als er veel besmettingen zijn.
Dus ik snap wel dat ze (eindelijk een keer) vroeg ingrepen.
De avondklok was volgens mij overdreven, want voor de besmettingen maakt het weinig uit of mensen ’s avonds een wandeling maken.
Mensen gaan ’s avonds alleen wandelen?
Niet op bezoek bij vrienden?
Niet op verjaardagsvisite in een kring?
Het zijn de zorgverzekeraars die het aantal IC-bedden bepalen in hun contracten met de ziekenhuizen. Ook die open deur ziet in Den Haag niemand. Gesprekken met de verzekeringsmanagers die daarover beslissen zijn niet gepland door de Enquêtecommissie.
Dat verzekeraars in hun contracten met ziekenhuizen afspraken maken over het aantal ic-bedden betekent nog niet dat verzekeraars het aantal ic-bedden ‘bepalen’.
Het is volkomen logisch dat er in Nederland afspraken worden gemaakt over de hoeveelheid bedden tussen de financier en de zorgaanbieder, of die financier nu een verzekeraar, het zorgkantoor of de gemeente is.
De reden dat het opschalen van ic-bedden zo ingewikkeld was is niet geld: in een crisis is er uiteraard geld beschikbaar, maar goed opgeleid personeel die de zorg konden leveren op die bedden was de bottleneck.
Gommers voor de enquetecommissie:
https://nos.nl/artikel/2618704-gommers-gebrek-aan-personeel-ook-bij-nieuwe-pandemie-probleem
Hoeveel personeel er beschikbaar is heeft niks te maken met geld?
De discussie over IC-capaciteit gaat niet over hoeveel geld er op ad-hoc basis wordt uitgetrokken tijdens een crisis, maar over de mate waarin je voorbereid moet zijn op een crisis. Over de reservecapaciteit die je inbouwt om voldoende capaciteit te hebben bij een crisis op regionaal (bijvoorbeeld een vliegtuigongeluk of een grote brand met veel slachtoffers) en nationaal (een epidemie) niveau. Hoeveel reservecapaciteit bouw jij in voor zulke situaties, dat is het kernpunt. Inclusief personeel, dat spreekt voor zich.
Dat wij patiënten naar Duitsland moesten en konden brengen impliceert dat ze daar andere prioriteiten stelden en mogelijk gemakkelijker konden opschalen. Hoe komt dat?
Volgens mij had Duitsland meer reservecapaciteit op de IC’s. Ofwel: ze waren beter voorbereid op een noodsituatie. (Ik weet alleen niet meer waar ik dat heb gelezen.)
Mogelijk voerden ze ook een wat consistenter beleid om het aantal besmettingen te beperken en daarmee ook het aantal ziekenhuisopnames.
Duitsland had veel meer reservecapaciteit op de IC’s, klopt, 34 bedden op 100.000 inwoners, NL: 7.
De reden werd destijds als een verschil in mentaliteit bestempeld; de zuinige Nederlander denkt “zal wel meevallen”, de grondige Duitser “we moeten op het ergste voorbereid zijn”. Maar er waren ook stemmen dat de Duitse ziekenhuizen goed verdienen aan IC afdelingen en sowieso sneller naar de IC verwijzen.
Dat is de verkeerde insteek. Hoeveel personeel er beschikbaar is heeft niet alléén te maken met geld, maar ook met andere zaken zoals tijd, opleidingscapaciteit, motivatie, werkervaring die veel minder makkelijk te organiseren zijn. Zowel in een crisissituatie als structureel.
Gommers legt prima uit waarom dit de bottleneck was en is.
Puur vanuit de afgelopen covid-crisis gedacht lijkt het misschien verstandig om meer ic-verpleegkundigen op te leiden en beschikbaar te hebben. Maar in de context van een structureel personeelstekort dat alleen maar groeit ziet het er al snel als een enorme luxe uit om personeel een dure opleiding te geven terwijl er daarna geen werk voor is, terwijl andere sectoren van de zorg staan te springen om personeel.
Ik denk geïnteresseerde lezers al hadden begrepen dat dat precies is waar ik het in #116.13 over had. Voorzieningen hou je op peil met behoorlijk beleid voor de lange termijn. Dat er tijdens de pandemie genoeg geld was (#116.12) is dus amper relevant m.b.t. IC-capaciteit. Tijdens een crisis loop je ineens keihard tegen de gevolgen aan van jaren en jaren aan kortzichtig beleid. (Waarin de focus vaak wel veel te veel ligt op geld en geld alleen.)
Ter illustratie van die kortzichtigheid: Gommers zegt dat we bij een nieuwe pandemie weer met hetzelfde probleem zouden zitten. Ik las ergens dat hij gezegd heeft dat we er zelfs slechter voor zouden staan dan in 2020. Niks geleerd, niks opgelost.
Bepalen verzekeraars het aantal IC-bedden?
dan is er zeker een stimulans om het aantal IC-bedden in Nederland te beperken.
Maar ik weet niet hoe dit bepaald wordt.
Ik neem aan dat als een patiënt op de IC komt, de verzekeraar de behandeling betaalt.
Voor knie-operaties kan misschien nog een kwotum afgesproken worden, maar niet voor levensbedreigende situaties – hoop ik dan maar.
Een voorziening als een ic-bed kost ook geld als er niemand op ligt, maar je wilt wel dat die er is als het nodig is. Er zijn meer van dit soort voorzieningen in de zorg met dit karakter, bijvoorbeeld crisisverblijfgroepen waar kinderen terecht kunnen. De oplossing is beschikbaarheidsfinanciering voor een bepaalde hoeveelheid ic-bedden. Hoeveel dat er zijn wordt besproken tussen de ziekenhuizen en de financiering, in dit geval de verzekeraar. Het is een misvatting denk ik dat de verzekeraar hier alleen maar zo min mogelijk zou willen, en de ziekenhuizen zo veel mogelijk. Verzekeraars zijn er immers ook verantwoordelijk voor dat er genoeg ic-bedden beschikbaar zijn voor hun verzekerden.
Uiteindelijk voert de verzekeraar alleen maar hun opdracht uit. Als wij met z’n allen meer reserve ic-capaciteit willen voor het geval dat, dan kan dat prima en als de verzekeraars die opdracht krijgen gaan ze dat organiseren. Alleen zullen we dat wel moeten betalen, via een hogere zorgpremie, hogere belastingen of bezuinigingen elders. Daar zit de echte discussie.
Dan vraag ik mij dus af hoe de kosten van preventieve voorzieningen (ic-bedden, crisisverblijfgroepen) over de diverse verzekeraars verdeeld worden.
En ook wie bepaalt hoeveel ic-bedden genoeg is.
(Voor zover ik weet kopen verzekeraars een hoeveelheid zorg in (ik noem dat een kwotum). Bij staar-operaties en knie-operaties kan het ziekenhuis dus patiënten weigeren als het kwotum verbruikt is.
Dat werkt natuurlijk voor operaties die tientallen keren per jaar plaats vinden, en ook uitgesteld mogen worden tot volgend jaar.
Voor spoedeisende hulp geldt dat natuurlijk niet.)
Deze mag in het bakje “verwijten die eigenlijk een bekentenis zijn”:
Deze ook:
Eerst heeft nareiziger-Yeşilgöz links verketterd en uitgesloten, nu mogen ook werknemers niet meer voor hun belang opkomen omdat dat de inkomens- en vermogensgroei van rechts bedreigd. Dat wordt dan verkocht als nationaal belang.
In werkelijkheid is de VVD vooral bezig met het kortzichtig beschermen van gevestigde belangen. Onder meer door verschillende noodzakelijke veranderingen tegen te houden, die door die belangen als bedreiging worden gezien. Het tegenovergestelde van vooruitzien en vooruitgang: de VVD is de partij die al jarenlang de vooruitgang blokkeert. En het is helemaal geen verstandig economisch beleid, omdat het vernieuwing tegenhoudt. Op langere termijn is dat schadelijk.
Volgens een Duitse rechter mogen de AI-resultaten van Googles zoekmachine geen leugens verzinnen.
(dat blijkt in deze rechtszaak ook doordat de AI-samenvatting niet klopt met de websites die eronder genoemd worden).
https://www.volkskrant.nl/tech/volgens-duitse-rechter-is-google-verantwoordelijk-voor-inhoud-ai-tekst-in-zoekresultaten~bbef527f/
Ik weet niet of dit ook geldt voor de chatbots (Claude, chatGPT, Grok).
Maar als de techreuzen beweren dat teksten die deze bots maken, geen inbreuk op het auteursrecht doen, mogen we aannemen dat de techreuzen de teksten zelf gemaakt hebben. En dat maakt hun ook weer meer verantwoordelijk, vind ik.
De gevolgen van de afbraak van de publieke sector beginnen ook de VVD-hobby’s te raken: er is geen geld meer voor onderhoud van infrastructuur.
Dat krijg je, na jarenlang kortetermijndenken in de politiek.
Ik heb een tijdje terug ook al eens het systeem van boekhouding van het rijk genoemd, dat minder geavanceerd is dan dat van de gemiddelde dorpsfanfare of voetbalclub uit de onderafdeling. Het lukt namelijk al jaren niet om bij de rijksoverheid een dubbele boekhouding in te voeren, dat inzicht kan geven in te verwachten kosten voor bijvoorbeeld onderhoud en afschrijving. Invoering van zo’n systeem zou dus op zijn minst een beetje kunnen helpen tegen het kortetermijndenken.
Meest hilarische tegenargument:
Die opmerking over leden van gemeenteraden en Provinciale Staten kan uitgebreid worden met bestuursleden van dorpsfanfares en voetbalclubs in de onderafdeling.
En om het nog treuriger te maken worden sommige instanties zoals VvE’s door dezelfde overheid wettelijk verplicht om lange termijn onderhoud inzichtelijk te maken en uit te voeren. Daar zou je uit kunnen opmaken dat het besef aanwezig is dat lange termijn planning bij onderhoud van dure objecten een noodzaak is. En dat dan zelf toch niet kunnen opbrengen is dan dus een extra treurige zaak.