Het thema van de Democratische primaries: Kansenongelijkheid

ANALYSE -  

Wordt het Bernie, Biden of toch iemand anders? Dit jaar gaan miljoenen Amerikanen in vijftig staten naar de stembus om de nieuwe Democratische presidentskandidaat te kiezen.

Hoewel deze stembusgangen op allemaal verschillende data plaatsvinden, is geen enkele dag zo beslissend als vandaag. Op deze Super Tuesday wordt in veertien verschillende staten gestemd, goed voor een derde van het totaalaantal delegaten.

In de meeste van deze staten komt de race neer op twee bejaarde politici: Joe Biden, de vicepresident van Obama, en Bernie Sanders, senator en progressieve vaandeldrager. Nu Pete Buttigieg en Amy Klobuchar zich hebben teruggetrokken uit de race, strijden alleen nog een twee andere politici (Bloomberg en Warren) om de derde plek.

Plannen

Wanneer je kijkt naar specifieke plannen, lijken de verschillen tussen deze presidentskandidaten vrij groot: van Joe Biden die een grotendeels Obama’s koers tracht voort te zetten, tot Bernie Sanders die een sociaaleconomische revolutie wilt ontketenen. Maar in de kern kunnen alle verkiezingsprogramma’s worden samengevat zoals Democratische politicus Jim Clyburn dit vorige week deed:

“We don’t need to make this country great again; this country is great. That’s not what our challenge is. Our challenge is making the greatness of this country accessible and affordable for all. If it’s health care, is it accessible, is it affordable? Education: Is it accessible, is it affordable? Housing. Energy. Making it accessible and affordable.”

American dream

Dat er bij de Democraten zoveel gefocust wordt op deze thema’s is geen wonder. Een goede opleiding, een dak boven je hoofd en betaalbare zorg bepaalt immers in hoeverre je een gezond en gelukkig leven kan leiden. Zonder deze factoren is van een American dream geen sprake.

Vergeleken met de rest van het westen spant Amerika de kroon op het gebied van ongelijkheid. Het land scoort slechter dan Kenia, Iran en China als het aankomt op inkomensverschillen tussen arm en rijk. Zonder inkomen kan je de hoop op een goede opleiding en zorgverzekering wel opgeven in de VS. Wie in deze tijden in Amerika voor een dubbeltje geboren is, wordt zelden een kwartje.

Gematigd

De uitspraak dat de Democratische partij het equivalent zou zijn van een rechtsere VVD, gaat niet meer helemaal op de laatste tijd. Nog afgezien van de linkse Sanders, lijkt de partij in het algemeen steeds meer naar haar centrumlinkse grondslagen terug te keren. Zelfs de zelfbenoemde “gematigde” Democraten zijn een stuk progressiever ten opzichte van hun voorgangers.

Zo faalde tien jaar terug het concept van de overheid als zorgverzekeraar omdat het als te radicaal werd gezien door gematigde Democraten. Nu is het plan een integraal deel van het verkiezingsprogramma van de gematigde presidentskandidaten, en valt het in het niets met de (relatief populaire) zorgvisie van Bernie Sanders.

Trump

Sanders is ook niet alleen in zijn afkeer tegen de miljardairs. Bij het openen van de website van Joe Biden komt de volgende vetgedrukte quote in beeld: “This country wasn’t built by Wall Street bankers and CEOs and hedge fund managers. It was built by the American middle class.”

Zij die denken dat de Democraten slechts campagne voeren tegen Trump, hebben het mis. In het afgelopen debat waren het de ingrijpende plannen van Sanders die het gespreksonderwerp waren. President Trump kwam niet tot nauwelijks ter sprake.

Ambitie

Dat Sanders alle (negatieve) aandacht krijgt, is geen wonder. Zijn opponenten zijn bang dat plannen te radicaal zijn voor het Amerikaanse electoraat en trachten de opmars van senator te stoppen. Maar zelfs al lukt Sanders het niet de nominatie te winnen, zijn progressieve beweging is niet irrelevant geweest:

De Democratische partij is sinds de zeventiger jaren niet zo ambitieus geweest in de strijd tegen kansenongelijkheid.

Dit stuk is origineel geschreven voor online tijdschrift DEMO – dit is een aangepaste versie

  1. 1

    “Vergeleken met de rest van het westen spant Amerika de kroon op het gebied van ongelijkheid. Het land scoort slechter dan Kenia, Iran en China als het aankomt op inkomensverschillen tussen arm en rijk. Zonder inkomen kan je de hoop op een goede opleiding en zorgverzekering wel opgeven in de VS. Wie in deze tijden in Amerika voor een dubbeltje geboren is, wordt zelden een kwartje”

    Het inkomens verschil in de VS is op papier zo groot omdat er een paar bizarre uitschieters naar boven in zitten. Als je arm bent in de VS heb je het nog altijd veel beter dan als je arm bent in Kenia, als weknemer in de VS heb je naar verhouding veel betere omstandigheden dan in een Chinese sweatshop en de democratie onder Trump is nog altijd veel beter dan het regime van Iran.

    De VS is nog altijd het land waar dubbeltjes in de praktijk de ultieme kans hebben om kwartjes te worden, juist door hun systeem, een socialist gaat het daar daarom nooit winnen. Socialistische zuiderburen als Cuba en Venezuela zij het schikbeeld die Amerikanen er met de neus op drukt dat altijd nog veel slechter kan. Niet dat er in de VS niets te verbeteren valt, maar een gematigde jonge aansprekende kandidaat als Kennedy, Clinton of Obama zijn type’s om dat met steun van het midden stukje bij beetje voor elkaar te krijgen. Het is verontrustend dat de Democrats die niet in stelling kunnen brengen en de race ingaan doen met twee conservatieve bejaarden.

  2. 2

    @1: “De VS is nog altijd het land waar dubbeltjes in de praktijk de ultieme kans hebben om kwartjes te worden, juist door hun systeem”

    Onzin. Het minder socialistische systeem in de VS leidt naast grotere inkomensongelijkheid ook tot minder sociale mobiliteit dan de meer socialistische systemen van Canada en Europa (Scandinavië in het bijzonder, maar eigenlijk bijna de hele Westerse wereld), die laten zien dat het nog altijd veel beter kan. “The American dream” is al lang the European reality geworden.