Zorg wordt een religieuze zaak

Logo SGC klein (Illustratie: Crachát)

Crosspost: Het nu volgende stuk verschijnt simultaan op Sargasso en GeenCommentaar.

Sint-Nicolaas Kerk vlakbij de Wallen in Amsterdam (Foto: Flickr/Akbar Simonse)

Als de overheid het maatschappelijke werk dat Nederlandse moskeeën verrichten professioneel zou moeten laten doen, kostte dat 150 miljoen. Voor kerken kwam een sommetje vorig jaar alleen al in Rotterdam tot bijna 120 miljoen (.pdf). De verwachting is dat dit alleen maar gaat toenemen.

De sterke opmars van kerken en moskeeën in de maatschappelijke zorg is een neveneffect van de zorgexplosie, een gevolg van de vergrijzing. De overheid kan het niet meer aan en richt zich vooral op de materiële zorg. De wet maatschappelijke opvang (wmo) heeft de verantwoordelijkheid voor veel van de overige zorg de samenleving ingepompt. Er wordt een groot beroep gedaan op vrijwillige inzet van burgers.

De kerken, samen verreweg de grootste vrijwilligersorganisatie van Nederland, zijn in het gat gesprongen, met de moskeeën in hun kielzog. Daarbij manifesteren ze zich meer en meer op de professionele zorgmarkt, waar ze dankzij hun vrijwilligers relatief efficiënt kunnen opereren. Soms leidt dat tot een rel, zoals onlangs toen Youth for Christ een contract voor jongerenwerk in Amsterdam in de wacht sleepte, maar het is een logische consequentie van het beleid. Kerken ontfermen zich niet meer uitsluitend over de ‘moeilijke zorg’ die professionele organisaties traditioneel niet wilden hebben, zoals daklozen en verslaafden.

Er vallen veel gedachten te wijden aan de vraag wat dit allemaal betekent voor de scheiding van kerk en staat. Maar wat vooral opvalt is de ironie: een ontkerkelijkte, geïndividualiseerde samenleving die erachter komt dat ze voor haar onderlinge zorg meer en meer afhankelijk wordt van religieuze collectieven.

  1. 2

    @1: Ik weet niet of dat kan, de gemeenten beheren de WMO-pot. Nou ja, eigenlijk kan dat betekenen dat in een SGP-gemeente in de bible belt het misschien juist nu wel kan.

  2. 3

    Je moest eens weten hoeveel medewerkers van het Leger des Heils in wonderbaarlijke genezingen geloven en daar ook van getuigen.
    Dat gaat ook om medewerkers die leiding geven aan wmo- en awbz gefinancierde projecten voor (onder andere) vrouwenopvang, daklozen, eenzame bejaarden.

  3. 4

    Vroeger noemden we de wmo gewoon de bedeling, maar dat heeft zo´n negatieve lading, dat dat nu vast niet meer mag.

    De ironie is imho vooral, dat we maar al te graag tegen kerken aanschoppen, maar niet op willen draaien voor de kosten, als we zelf de maatschappelijke verantwoordelijkheid moeten gaan dragen, die de kerken traditioneel op zich namen.

  4. 5

    Eng!!! Vooral orthodoxe gelovigen gebruiken maatschappelijk werk om het Koninkrijk Gods uit te dragen naar de naasten. In de 19e eeuw kreeg je gewoon geen eten als je niet zondags ter kerke ging. Als dat soort dingen gebeuren om de kerk of moskee te vullen, dan moet de subsidiekraan dicht! Het Leger des Heils is bij ons in de stad gesplits in een religieuze en een seculiere tak. Alleen door die scheiding krijgen ze subsidie van de gemeente.

  5. 6

    @ Opstel van Christian: ‘Maar wat vooral opvalt is de ironie: een ontkerkelijkte,’ etc. Onderstreping van s.d.

    ‘Ironie’ (= valse onwetendheid)? Zoals ik het zie: een perversie!

    Verder lijkt mij ?Zorg wordt een religieuze zaak? de vector om een gelegenheids-argument over te dragen . Ter berusting of om defaitisme te bevorderen, zo van: wees nou maar blij met wat je nog hebt. Je bent bestolen, maar de dief heeft vergeten alles mee te nemen, dus stop zeuren.

    ?Zorg wordt een religieuze zaak?. Waarvoor? Of beter: contra wat? Laatstelijk denk ik om critiek op cijfers en krachten te ondervangen die de krankzinnige Nederlandse uitgaven aan moskeeën met waar ze voor staan en met wat ze uitlokken – Theo van Gogh – negatief ter discussie stellen. Achteraf en bij voorbaat.

  6. 7

    @6 Nou, het is meer zo dat de seculiere samenleving er niet goed in slaagt haar solidariteit te organiseren. In de jaren vijftig heeft de overheid die van religieuze organisaties overgenomen, maar inmiddels wordt ze terugbezorgd (overigens door dezelfde kant van het politieke spectrum dat zich het hardst tegen moslims keert).