Europa zal meer in Defensie moeten investeren

Tomas Valasek denkt dat de Verenigde Staten zijn overzeese militaire capaciteit flink zal afbouwen in de komende jaren. Dat betekent dat Europese landen de haast automatische bezuinigingen op Defensie moeten stopzetten en zelfs extra geld ervoor moeten reserveren.

For decades, European countries cut defence budgets with little worry. The United States kept enough troops on the continent to deter all potential enemies, almost irrespective of how small European militaries became. But the US contingent has been steadily shrinking, and the pace of this downsizing now seems certain to accelerate because of the economic crisis. The Europeans should be worried – yet they will probably respond by hastening their own defence cuts.

The July 31st agreement under which US Congress increased the ceiling for national debt cuts defence spending by $350 billion over the next ten years, White House calculations say. However, the deal also calls for a joint committee of six Democrats and six Republicans to find ways to decrease the deficit by another $1.5 trillion. The lion’s share of those reductions is certain to come in the form of expenditure cuts (as opposed to tax increases). And these further cuts – even if spread across government departments – will include significant reductions in the Pentagon budget, beyond the $350 billion that it is already scheduled to lose. Military spending now consumes more than 20 per cent of the total federal budget (for comparison, in the UK the figure is 6 per cent). Assuming that the joint committee makes roughly proportional cuts among government departments, the Pentagon will lose another $250 billion; this would put total reductions in military spending at $600 billion over ten years.

There is also the possibility that members of the committee will fail to agree, which would be even worse for the US military. Under the borrowing agreement, such a failure would lead to an automatic imposition of a $1.2 trillion cut in government spending, half of which would come straight from the Pentagon’s budget (for accounting reasons, the final amount would be slightly less than half: $534 billion). Including the $350 billion in cuts agreed last week, total loss to US defence spending over the next ten years could thus reach nearly $900 billion. The Republicans have been traditionally supportive of defence spending so in theory they have strong reasons to work with the Democrats on averting such draconian cuts to the military. But Democrats want further deficit reduction to include tax increases, which the Republicans oppose. And the ‘new’ Republican party is considerably less pro-defence than it used to be in the days of John McCain and Bob Dole; its top priority now is deficit reduction. If Democrats insist on tax raises, there is a chance that Republican members of the joint committee would rather choose an impasse, even if this led to deep defence cuts.

Whether the final amount is $600 billion or close to $900 billion, reductions of such magnitudewill have considerable impact on contractors and allies around the globe. One mitigating factor is that the cuts will be calculated on the basis of future projected spending (which was scheduled to rise) rather than current spending. Also, after 13 straight years of increases, the defence budget has reached a monumental $530 billion in fiscal year 2011 (not including another $160 billion allocated specifically for the wars in Iraq and Afghanistan). However, much of this amount is committed to manpower and benefits. Military healthcare alone consumes around $50 billion a year, and Congress is unlikely to agree to reduce it before the 2012 elections. The brunt of the newly ordered cuts will therefore fall on relatively few budget categories. Research is likely to suffer (because it can be cut with little immediately visible impact) and so is procurement (because some new weapons have incurred controversial cost overruns).

Importantly for America’s allies, many of the cuts will lead to closure of overseas bases. These have no political constituency in the United States, and thus no defenders in Congress, which will have to approve cuts. Europe is certain to suffer disproportionately in any future base closures. The continent is not high on the Defense Department’s list of priorities and it is seen as relatively free from danger. The allies have capable militaries, which, the Pentagon believes, should be able to assure security of Europe’s periphery (in places such as Libya) with little US help.

Even before the latest cuts, in April 2011, the Obama administration ordered the withdrawal of one of the four remaining US brigade combat teams (BCTs) from Europe. This was a less dramatic reduction than the one that George Bush’s government initially ordered in 2004 – then, the Pentagon decided to cut half the BCTs but subsequently put the decision on hold because they were needed in Afghanistan. In reducing the cut to just on BCT in 2011, the Pentagon cited the need to assure allies (mainly in Central Europe) that Washington remains committed to their defence. But it now seems very probable that the Defense Department, under pressure to save money, will withdraw the second BCT after all.

Many US military facilities in Western Europe are in danger. Their number has gradually dwindled as the US reduced forces from the Cold War average of 311,000 to fewer than 80,000 today. Many more will now be closed. The US military sees the smaller bases in particular as a source of relatively easy savings. While installations such as the large US military hospital in Landshut, Germany are likely to fare well, the 700-strong US Air Force base in Lajes, Portugal, will probably go. Non-essential facilities such as the George C Marshall Center in Germany (a school for military officers, mainly from Eastern Europe and Asia) are also vulnerable.

These departures are certain to be unpopular with local governments around Europe, some of which will suffer a double or triple setback. In addition to expected US base closures, NATO and national governments have also been cutting budgets and forces. Portugal, which will probably lose Lajes, had recently seen NATO decide to close its ‘Joint Force Command’ near Lisbon. Germany plans to close many of its own bases to save money; it now stands to lose some of the US ones as well. The closures will cause tensions among local and national governments but the impact on transatlantic relations will be limited – because virtually all allied capitals are reducing forces, none will be in a position to complain. But the US and European militaries will lose some of the existing opportunities to train together. And the loss of schools such as the George C Marshall Center would deprive the allies of the ability to win the hearts and minds of young officers in dangerous parts of the world such as South Caucasus and Central Asia.

With cuts to US defence budget looming, the US will also forgo its ability to pressurise the Europeans against reductions in their own spending. Apparently at the first meeting between Leon Panetta, the new Pentagon chief, and Liam Fox, the UK defence secretary, the two swapped lessons on how to cut budgets with least political pain. A year ago the US defence secretary would have sought to restrain the UK from cutting in the first place.

There is a real danger that cuts on one end of the Atlantic will encourage more cuts on the other end, thus degrading NATO’s credibility. While some of the bases that the United States is thinking of closing may well be redundant, NATO defence guarantees will lose their meaning unless the allies maintain a certain minimum number of forces and military installations. In theory, the Europeans should be responding to US force cuts by studying whether NATO is close to reaching this threshold, and whether they need to augment their forces to replace the departing US ones. But the opposite is likely to happen: without US pressure, many European governments will feel freer than ever to reduce military spending and forces. This may yet turn out to be the most significant and corrosive legacy of current US budgets cuts for allied security.

Tomas Valasek is director of foreign policy and defence at the Centre for European Reform.

  1. 1

    De titel en de lead staan helemaal los van de rest. De boodschap is dat de VS naar verwachting haar overzeese militaire capaciteit zal afbouwen in de komende jaren. Dat Europa daarom meer in defensie zal moeten investeren volgt niet uit het verhaal. Sterker nog, aan het eind van het artikel staat zelfs: “…and whether they need to augment their forces to replace the departing US ones. But the opposite is likely to happen: without US pressure, many European governments will feel freer than ever to reduce military spending and forces. “. Slordig hoor.

  2. 4

    @1 – “This may yet turn out to be the most significant and corrosive legacy of current US budgets cuts for allied security.”

    De man ziet wel degelijk het gevaar dat door de Amerikaanse bezuinigingen de Europese wil tot bijdragen zal afbrokkelen (corrosive), dat wil zeggen: hij ziet dat als een negatieve ontwikkeling.

    Tja, de Chinezen komen en we kunnen het natuurlijk moeilijk aan Israel overlaten om de arabisches hordes voor Jerusalem een halt toe te roepen.

    En, last but not least, hoe kun je nou een kapitalistische economie aan de gang houden
    zonder de optie om na winstneming het eindproduct gewoon op te blazen.

  3. 5

    Ik vind het wel aardig. Defensie is uiteindelijk de eerste taak van een overheid. Denk aan Hans Hillen die ook de vraag stelt wat we belangrijker vinden, onze veiligheid of onze gezondheid…. tja… het wordt bar en boos de komende tijd.

  4. 6

    @5: Los van het feit dat de relevantie van die uitspraak me ontgaat, sinds wanneer is defensie de eerste overheidstaak? Over de relevantie: Feit is dat Nederkland een veel groter en duurder leger heeft dan te verantwoorden is aan de hand van de bedreigingen die er voor de territoriale integriteit zouden zijn.

  5. 9

    @6: ik ben geen defensie-kenner, maar (dus) zou je me kunnen vertellen hoe je berekent hoe groot en duur een leger moet zijn gegeven bepaalde bedreigingen voor de territoriale integriteit?

    @7: hear hear, daar geloof ik geen banaan van

  6. 10

    @6, defensie is wel een eerste overheidstaak, zonder defensie is er namelijk geen overheid.

    De overheid ontleent haar macht aan 2 pilaren, defensie en politie zonder beide is er geen stabiele overheid mogelijk en voor de mensen die nu met landen als Costa Rica aankomen, die vallen onder de paraplu van de VS defensie.

  7. 11

    @10, de eerste taak van de overheid is zorg dragen voor haar burgers, daar hoort beschermingvan die burgers bij. Ik zou niet willen zeggen dat defensie daarmee alleen de eerste overheidstaak is.

    Ik snap deze problemen niet zo heel erg. Geldt voor defensie niet dat ze door bezuinigingen innovatiever en als organisatie gezonder worden? Of gaat die reden alleen op bij budget cuts op kunst, onderwijs en gezondheidszorg? Voor mannen die zichzelf ‘echte kerels’ noemen, lopen al die militairen en defensie-specialisten wel heel erg te zeiken als er minder geld is voor hun speeltjes. Wees een vent en zet je schouders er wat meer onder, moet de rest van de maatschappij ook.

  8. 12

    Volgens mij geven de lidstaten van de EU bij elkaar iets meer dan 300 miljard (dollar) aan Defensie uit. Dat is inderdaad significant minder dan de VS, zeker aangezien de EU ongeveer 200 miljoen inwoners meer heeft, maar nog steeds een aardige smak geld.
    Uiteraard moet er een minimum aan defensie worden uitgegeven wil dit een effectief middel blijven, maar door het nationale karakter van de Europese legers gaat er uiteraard ook miljarden verloren aan dubbele aankopen, onderhoud, overhead, etc.

    De/Een oplossing, meer Europese defensie integratie, is uiteraard nogal lastig te bereiken vanwege vragen rond soevereiniteit en de mogelijkheid tot militaire excursies waar niet iedere lidstaat aan mee zou willen doen.

  9. 13

    @Furby, innovatief zijn is voor defensie niet zo’n probleem, het probleem is alleen als andere landen dan nog weer innovatiever zijn, dan moet jij dus ook weer iets nieuws bedenken om hun voor te blijven.

    Als je NU een tank koopt dan is die over een jaar of 5 in principe al weer achterhaald door nieuwe ontwikkelingen en in tegenstelling tot het bedrijfsleven waar dat ook gebeurt met machines is bij blijven met de modernste technieken wel een kwestie van leven of dood bij defensie (letterlijk), in het bedrijfsleven ben je dan hooguit wat minder competatief tov van het bedrijf met de nieuwste machines, in een oorlog ben je dood, kleint detail, groot verschil.

  10. 14

    @11: Je mag het wel in perspectief zien hoor: aan de landmacht wordt per jaar 1 miljard euro uitgegeven, aan de gezondheidszorg 60 miljard.

  11. 15

    Het probleem is niet zozeer dat de EU weinig aan defensie uitgeeft, maar dat de VS zo verschrikkelijk veel eraan uitgeeft, namelijk meer dan de rest van de wereld bij elkaar.

    Haal je dat weg, dan spenderen de Europese landen met afstand het meeste aan defensie, zeker als je ze bij elkaar neemt.

    Cijfers fluctueren nogal, maar bekijk deze grafiek bijvoorbeeld:

  12. 16

    @15: Rusland lijkt mij een niet te verwaarlozen dreiging voor Europa, zeker als je meeneemt dat een dollar veel minder koopt in Rusland dan in het VK.

  13. 17

    @Bolke: Ik zie het verschil met het bedrijfsleven niet echt. Leven of dood vind ik niet echt een argument, comes with the job, als dat je niet bevalt moet je maar wat anders gaan doen. Of zijn al die mensen die intekenen bij defensie zich er niet van bewust dat ze in principe werken voor een organisatie die als oorspronkelijk doel het vermoorden van bedreigingen heeft en dat al die wapens als doel hebben het uitschakelen van andere mensen? Lijkt me heel sterk.

    @JSK: heb je een bron voor die cijfers? Gezondheidszorg zou prima kunnen kloppen, maar 1 miljard voor defensie lijkt me echt sterk. Volgens het CIA World Factbook was in 2005 de uitgaven aan defensie ongeveer 1,6% van het BNP. Zelfs als dat nu 1% zou zijn, is dat nog altijd meer dan 1 miljard. De volledige rijksbegroting voor cultuur, dat cijfer is vaak genoemd in de discussies de afgelopen maanden, is 1 miljard. Meen je nu echt te zeggen dat dit land evenveel uitgeeft aan cultuur als aan defensie?

  14. 20

    @17: Ik schreef Landmacht. En jij begon over de zogenaamde bezuinigingen op de zorg. Maar goed zelfs als je het nu naar “cultuur” wil verleggen: er wordt privaat veel uitgegeven aan cultuur. Aan defensie nagenoeg niks.

    @19: In 1950 he. :P

  15. 25

    @JSK: Ik begon helemaal niet over bezuinigingen op de zorg, ik begon over de argumenten die er standaard worden gebruikt wanneer er op iets functioneels of belangrijks bezuinigd wordt, namelijk dat het voor innovatie gaat zorgen en de sector weer gezond zal maken. Daarbij gebruikte ik cultuur, onderwijs en zorg als voorbeelden. Ik ben van mening dat deze redenering dan ook gewoon op defensie moet worden toegepast en dat ze niet zo moeten miemelen. Jij ging vervolgens de budgetten vergelijken. Als we het zo gaan spelen ben jij ook niet helemaal zuiver geweest want het budget van de landmacht (een divisie van defensie) staat natuurlijk nooit gelijk aan de gehele gezondheidszorg. Blijft het uiteindelijk wel zo dat ik liever geld uitgeef aan maatschappij-ondersteunende onderdelen van de overheid als cultuur, onderwijs en gezondheidszorg, dan aan zaken die vooral erfgoed en beschaving opblazen.

    En als we het over privaat geld gaan hebben: het zal dan liggen aan het slechte management bij defensie dat er geen privaat geld bij betrokken wordt. Dat lukt de cultuursector blijkbaar wel. Waarom moeten we overheidsgeld steken in een sector die zichzelf niet eens kan bedruipen? Dat argument wordt bij cultuur vaak aangehaald, ook bij zoiets basaal menselijks als gezondheidszorg eisen we marktwerking, wat ontslaat de ambtenaren bij defensie dan van die plicht? Met het opschorten van de dienstplicht hebben we toch al een vorm van huurlingenleger, waarom gooien we die markt niet open?

  16. 26

    Marktwerking bij defensie. Ik denk niet dat de tweede kamer de markt invloed gaat geven over een sector die de tweede kamer kan opblazen.

  17. 27

    Al dat geld dat wordt uitgegeven aan defensie komt via ingenieurs, verkopers en arbeiders gewoon weer terecht bij de carrefour en de albert heijn en af en toe bij een theater of een dansgroep.
    Vooral (potentiele) dictators en warlords in minder stabiele delen van de wereld zullen in hun handen wrijven met al die bezuinigingen op komst: het aanbod aan tweedehands wapentuig neemt toe en tegen de tijd dat je het inzet tegen je eigen lastige bevolking is er geen land meer dat militair kan en/of wil ingrijpen.
    Even op het matje zitten bij een ambassadeur die weet dat jij weet dat hij impotent is, even glimlachen bij verontwaardigde posts op blogs in het westen en gewoon nog eens je tanks op een kleuterklas afsturen. Wie doet je wat?

  18. 28

    Ik begon helemaal niet over bezuinigingen op de zorg, ik begon over de argumenten die er standaard worden gebruikt wanneer er op iets functioneels of belangrijks bezuinigd wordt, namelijk dat het voor innovatie gaat zorgen en de sector weer gezond zal maken.

    Hmmm… je leest vast een andere krant dan ik. Het voornaamste argument voor bezuinigen wat ik mee krijg is “we vinden dit geen overheidstaak (meer)”. Of defensie op dat punt is aanbeland is twijfelachtig. Dat betekent niet dat er meer moeten worden uitgegeven de strijdkrachten, wat mij betreft.

  19. 31

    @27: “Al dat geld dat wordt uitgegeven aan defensie komt via ingenieurs, verkopers en arbeiders gewoon weer terecht bij de carrefour en de albert heijn en af en toe bij een theater of een dansgroep.”

    Dat zou waar zijn als het geld in Nederland en België werd uitgegeven. Maar veel defensie-uitgaven stromen juist naar het buitenland. Zo heeft Nederland recent houwitzers uit Duitsland aangekocht, staan er pantservoertuigen uit Zweden op het aankoopprogramma en worden de F16’s van Amerikaanse makelij binnenkort vervangen door JSF’s van Amerikaanse makelij. Verder geven militairen bovengemiddeld veel geld in het (verre) buitenland uit (en beneden gemiddeld weinig aan Nederlandse theater- en dansgroepen).

    @29: De persoon Merkel ja, de Duitse Bondskanselier nee niet echt.