Het mooie boekje dat Jeroen Brouwers over de dichteres Hélène Swarth (1859-1941) schreef, is inmiddels ook gratis te krijgen. Ik pikte het in ieder geval op van een tafel op mijn werk, waar collega's boeken neerleggen die ze zelf niet meer willen. Het treurige verhaal van Swarth hoort daar dus bij. Het lag weken op de tafel voor ik het meenam. Aan het begin van de twintigste eeuw was Hélène Swarth waarschijnlijk de bekendste dichteres in onze taal. Aan het eind van zijn boek beschrijft Brouwers hoe hij in de jaren tachtig hoe hij haar graf bezoekt, en de kerkhofwachter er zijn verbazing over uitspreekt dat er heden nog belangstelling voor Hélène Swarth bestaat. "Ik zeg," luidt de laatste zin van het boekje, "dat er geen sprake van is dat er heden nog belangstelling voor Hélène Swarth bestaat." Inmiddels is er dus ook voor Brouwers' boekje geen belangstelling meer.
Sevdaliza komt uit Iran. Oorspronkelijk dan, want nu komt ze uit Rotterdam. Ze speelde zichzelf in de kijker tijdens het afgelopen MTV REC festival.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Matthew Collins is een abstract beeldend kunstenaar. Hij begrijpt heel goed dat veel mensen maar weinig snappen van abstracte kunst.
Een veelgehoorde kreet is: ‘Dit kan mijn zusje van vier ook!’ Wel, da’s dus niet helemaal waar, want er zitten wel degelijk complexe ideeën achter abstracte kunst.
Wist u bijvoorbeeld dat de abstracte kunstbeweging hevig beïnvloed is door Mme Blavatsky’s theosofische beweging? Piet Mondriaan was een levenslang aanhanger van de theosofische school.
Ik moest bij het bekijken van bovenstaande documentaire in enen aan het werk van Frieda Harris denken, die in de jaren veertig Aleister Crowley’s tarot voor hem schilderde.
Hieronder treft u enkele voorbeelden van haar werk, die naast een abstracte ook een surrealistische inslag hebben.
Dat abstracte kunst nogal esoterisch kan lijken, berust kennelijk niet op toeval, maar ís – in tweeërlei zin – ook gewoon zo.
COLUMN - Vorige week en de week daarvoor schreef ik al over de opkomst van karavaansteden in het Nabije Oosten. Rond het begin van onze jaartelling vielen grote delen van de bewoonde wereld onder het gezag van drie grote wereldrijken: het Romeinse, het Parthische en het Chinese. Hierdoor brak een periode van vrede aan en nam de langeafstandshandel een grote vlucht. Op voorheen onherbergzame plekken langs handelsroutes kwamen steden tot bloei die vanwege hun economische en strategische positie veel politieke macht konden verwerven. Een van de meest invloedrijke karavaansteden was Palmyra, gelegen in het huidige Syrië.
De ruïnes van Palmyra met de Palmyreense bergrug op de achtergrond.
Foto: James Gordon, 7 oktober 2006.
Palmyra voor de Romeinen
Palmyra, door de plaatselijke bevolking Tadmor genoemd, werd omstreeks 2000 v. Chr. gesticht als handelspost aan de al-Qubur oase. De oorspronkelijke inwoners waren waarschijnlijk Amorieten; West-Semitische herdersstammen die met hun kuddes over de Syrische steppes trokken en handel dreven in de oases. Rond 1100 v. Chr. verschenen de Arameeërs in de regio, die qua taal en levenswijze weinig van de Amorieten verschilden. In deze periode was Palmyra nog niet erg belangrijk. Weinig handelaren trokken rechtstreeks door de woestijn. De meesten gaven de voorkeur aan een route door Noord-Syrië, langs de voet van het Taurusgebergte. Met de opkomst van de Arabische specerijenhandel werd Palmyra iets belangrijker. Meestal had de stad een semi-autonome status binnen de wereldrijken die haar overheersten, maar veel politieke macht had de stad niet.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Om alvast in de stemming te komen voor de verkiezingsnacht een potje Americana. The Brothers Bright zijn een gelegenheidsformatie van Nicholas Kirk en William Wilkerson die staat voor stevige, duistere rock.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Gisteren werd ik door reageerder Spam gewezen op een remix van Leonard Cohen door Paul Kalkbrenner. Iets wat me direct weer deed denken aan het optreden van hem op Lowlands dit jaar. Het was typerend dat hij overdag in de grootste tent (de Alpha) stond, en niet in het hoofdkwartier van de electronica, de Bravo (en ’s nachts). Een groter bewijs dat dit soort muziek nu helemaal mainstream is geworden is er denk ik niet.
In de jaren negentig was Leonard Cohen helemaal zen, maar in de wintertijd van zijn leven is ‘ie teruggekeerd tot zijn joods-christelijke roots. Hij heeft een nieuw album met duister klinkende gospel uit.
Voor wie zich afvraagt wat dat steeds terugkerende הִנֵּֽנִי toch betekent: het wil zeggen “Zie, hier ben ik!” Abraham zegt het bijvoorbeeld als God hem opdraagt zijn zoon te offeren, in Genesis 22.
Ja, het is een en al gezelligheid op de zondag.
Hij geldt als de snelste pianist ter wereld, de Canadese Oekrainer Lubomir Melnyk. Hijzelf noemt zijn techniek continuous music: een speeltechniek gebaseerd op elkaar extreem snel opvolgende notenseries waardoor er veel overtonen en resonanties ontstaan, en de muziek in een soort golvende roes terecht komt.
Erg veel erkenning kreeg hij daarmee nooit: klassiekers vonden zijn speelstijl te apart, en liefhebbers van experimentele muziek vonden het vaak juist te traditioneel klassiek.
Je kunt natuurlijk ook ruige punk maken met een viool. Dat bewijst de Franse band Forguette Mi Note, welke actief was in het begin van de jaren 90. Er verschenen 3 albums, ze gaven honderden concerten, maar na 1994 is er niets meer van ze gehoord…
In onze kleine mini-serie over de viool mag een heus strijkkwartet natuurlijk niet ontbreken. In de jaren 80/90 was om onduidelijke reden het Balanescu Quartet een tijdje behoorlijk populair, zeker voor een strijkkwartet. Het is een in Engeland gesitueerd kwartet rondom Roemeen Alexander Balanescu, vooral bekend als de violist van de Michael Nyman band.
Uit 1992 is dit Want Me.
Marta Sebestyen is een Hongaars zangeres, meest bekend vanwege haar interpretaties van traditionele Hongaarse muziek met haar band Muzsikas.
Hangedup is een Canadees tweetal van het Constellation label; en de kenners weten dan al in welke hoek we het moeten zoeken: experimentele postrock. De bekendste acts van dit label zijn immers Godspeed You! Black emperor en A Silver Mount Zion….
De band bestaat uit niets meer dan een (ongelooflijk goede) violist (Gen Heistek) een een drummer/percussionist (Eric Craven) – en weet daarmee toch een verrassend vol geluid te creeren wat duidelijk afwijkt van de gangbare postrock.
