De Retecools hebben wél lalalareferendumgeld
Wat die roze knakkers niet lukte, kregen de mannen van Retecool wél voor elkaar: subsidie om campagne te voeren voor het Oekreferendum.
Wat die roze knakkers niet lukte, kregen de mannen van Retecool wél voor elkaar: subsidie om campagne te voeren voor het Oekreferendum.
It looks pretty bad. We fully anticipate it’s only going to get worse.
Vorig jaar gingen 67 oliebedrijven in de VS failliet. En de grote klap moet nog komen, denkt jurist Buddy Clarke, die al 33 jaar in de financiering van de energievoorziening zit. Het ene na het andere schaliegasbedrijf bezwijkt onder de schulden.
La Yegros is een zangeres uit Buenos Aires, die de cumbia een verjongingskuur geeft. Zonnig en onbezorgd, met een leuk clipje erbij.
Christelijke gangsta rap, ik wist niet dat het bestond en u vermoedelijk ook niet. Onlogisch is het natuurlijk niet, want geloof speelt overal in de Verenigde Staten een belangrijke rol, dus ook in da hood. Maakt u kennis met Lecrae Devaughn Moore, die aan het begin van zijn carrière als drugsdealer het licht zag en zich sindsdien inspant om jongeren op het rechte pad te houden.
Ok, u hoort niet zo’n beetje een echo van Daft Punk in bovenstaande clip van C2C, een viermanscollectief uit Nantes dat in 1998 werd opgericht, maar pas in 2012 zijn eerste album opnam. De mannen zijn overigens beslist niet alleen maar navolgers met een computer. Ze werden ook vier keer achter elkaar wereldkampioen aan de draaitafel, wat wil zeggen dat ze echt heel vaardig zijn met vinyl.
DakhaBrakha is een, ja hoe zal ik het eens zeggen, wervelwind uit Kiev, bestaand uit vier vrouwelijke multitalenten. Zingen, acteren, een instrument bespelen, ze kunnen het allemaal. In juni zijn ze te zien op het Holland Festival. Bekijk deze murder ballad en u begrijpt waarom Jan Roos liever niet heeft dat ze zonder visum Europa kunnen binnentrekken.
Zoals u weet hangt de redding van de democratie in Europa af van uw nee-stem bij het Ukreferendum. Zoals u ook weet is dat bullshit. Dat het referendum relevant is, toont vooral het democratische tekort van Europa aan, waarbij een handjevol kiezers in één land besluitvorming kan tegenhouden waartegen de rest al lang ja gezegd heeft.
Ook bullshit is dat bij een Nederlands nee een soort Europees Armageddon dreigt. Wat u dan namelijk gaat zien is het lelijke gezicht van de democratie, met zijn achterkamertjes, hypocriet gedraai, oprekken van regels en de volledige trucendoos der volleerde charlatans, waarna onder veel boegeroep van het nee-legioentje alsnog gebeurt wat de meerderheid wil, namelijk dat het associatieverdrag met de Oekraïne doorgaat zoals gepland.
Kom, we doen eens wat gekkigheid uit de jaren zestig. Hierboven ziet u een virtuoos optreden van de Stoneman Family, maar de man om wie het draait speelt niet mee. Ernest Van Stoneman, “Pop”, de naamgever van de groep was een van de grote countrysterren van de jaren twintig: hij schreef meer dan 200 nummers. Tijdens de Grote Depressie raakte hij alles kwijt en nam ieder baantje aan dat hij krijgen kon, terwijl hij zijn kinderen de liefde voor muziek bijbracht. Aan het eind van bovenstaand clipje mag hij vertellen wat hij ervan vond.
“Vellum lasts 5,000 years, while there is no guarantee that electronic means of preserving documents will be there 1,000 years from now.”
De Britse parlementariër James Gray maakt zich druk over de afschaffing van perkament als medium waarop de verslagen van het House of Lords worden vastgelegd. Men gaat over op papier.
Syrian Centre for Policy Research telt 470.000 doden, twee keer zoveel als de VN, toen die anderhalf jaar geleden stopte met tellen.
Halie Loren is een Amerikaanse jazz-zangeres. Denk Madeleine Peyroux en Melody Gardot, maar dan met nog minder scherpe kantjes, vooral als ze covers opneemt. Bovenstaand nummer is van haar eigen hand, goed voor drie hele relaxte minuten.
Politieke partijen kampen, net als kerkgenootschappen en sportverenigingen, al jaren met teruglopende aantallen actieve leden. Daar staat tegenover dat er steeds meer actieve niet-leden zijn die vol passie hun misnoegen uiten over al dan niet vermeende matige prestaties van die partijen/kerken/clubs. Wanneer je daar dan als actieve burger iets van zegt in de sfeer van ‘ga zelf eens wat doen dan’, ben je “de elite”, die zich vervreemd heeft van “het volk”.
Als actief lid van zowel een partij als een kerk behoor ik tot een soort dubbele elite, wiens minachting voor het klootjesvolk welhaast mythische proporties moet bereiken. Zelf vind ik van niet, maar dat is ongetwijfeld ook een vorm van arrogantie. Mijn enige kans om nader tot het volk te komen is alles uit mijn handen laten vallen en voortaan vanaf de zijlijn luidruchtig commentaar leveren.