Closing Time | Turisas
Het is vermoedelijk niet de bedoeling van de makers, maar ik heb dubbel gelegen bij het bombastische clipje van dit stelletje Finse metalheads. Moet een keer kunnen.
Het is vermoedelijk niet de bedoeling van de makers, maar ik heb dubbel gelegen bij het bombastische clipje van dit stelletje Finse metalheads. Moet een keer kunnen.
De liedjes van Suzanne Vega klinken op cd behoorlijk tijdloos, maar doe er een clipje bij en je weet: jaren tachtig.
Gewoon een lekker deuntje voor de zaterdagmiddag van Oostenrijker Marcus Füreder aka Parov Stelar
Twintig jaar geleden hing de rapclip al van dezelfde clichés aan elkaar als nu. The Roots maakten een parodie, die vooral fraai is omdat ze zonder ondertiteling inderdaad in niets van alle andere verschilt.
Stukje schaamteloze Rotterdampromotie: aanstaande zaterdag en zondag vindt weer het Pijnackerplein bluegrass festival plaats. Tot de hoofdgasten behoren de hipsters van Small Time Crooks, hierboven met een melig liedje over hun kapper. Met bluegrass heeft het niet zo heel veel te maken, maar aanstekelijk is het wel.
Calexico doet wat de naam belooft: Americana met Mariachi. Voor wie meer wil horen van hetzelfde album Hot Rail ook Crystal Frontier.
In de jaren negentig had Levi’s de gewoonte jonge bands te lanceren door ze een prominente plek te geven in spijkerbroekreclames. Een van die bands was Smoke City, dat weliswaar een eendagsvlieg zou blijken, maar wel een ijzersterk album afleverde, niet alleen een hitsingle. Het clipje bij Underwater Love was voor mij de eerste keer dat ik het bullet time effect zag, twee jaar voordat het (geperfectioneerd) in The Matrix verscheen.
Op suggestie van Bismarck ook deze vrijdag een crossover van Closing Time met Sexy Lächeln. We schrijven 1999 en de heer Zombie Nation heeft een wereldwijde hit met Kernkraft 400. Dat zal iets met het riedeltje te maken hebben, maar zeker ook met de clip.
Gewoon voor het geval dat dit melancholieke uptempo nummer u vorig jaar ontgaan is: Fade Away van Fransman Yodelice. Met een lief stop motion filmpje als bonus.
Live knettert het Nederlands/Zuid-Afrikaanse Skip&Die letterlijk van het podium af. Op video is het iets minder, maar nog steeds om vrolijk van te worden. En ja, u hoort een flinke vleug Die Antwoord, maar Skip&Die is muzikaal behoorlijk wat rijker.
Leonard Cohen zingt Tower of Song met U2 als begeleidingsband – en zie de mannen aan het slot eens kijken dat ze dit nog hebben mogen meemaken.
Vorige week was ik bij de uitvaart van Otto van Verschuer, die bijna twintig jaar lang voorzitter was van de Raad van Beheer/Toezicht bij de Rabobank. Tijdens de kerkdienst memoreerde Herman Wijffels, destijds directeur, dat de toezichthouder standaard bij de directievergaderingen zat, weinig sprak, maar onmiddellijk in het geweer kwam zodra een directiebeslissing niet principieel in het belang van de klanten en de leden van de bank leek te zijn.
Tijdens koffie na afloop bedacht ik (en zeker niet als eerste) dat met dit soort mannen aan het roer de bankwereld nooit in een duikvlucht van hebzucht beland zou zijn. Ik betrapte mezelf zelfs even op een heimwee naar een aristocratisch management dat weliswaar ook goed voor zichzelf zorgde, maar tenminste niet de boel uit de vingers liet glippen. Waar ging het mis?
Me dat afvragend moest ik aan Patrick Bateman denken, de moordende bankier uit American Psycho. Bateman, als arrogant kind van de jaren tachtig, zou geen boodschap gehad hebben aan de mannen die toen nog de Rabobank bestierden. Ik vermoed dat het daar ergens is misgegaan. Een meedogenloos zelfzuchtige generatie kreeg een banksysteem in handen dat bij elkaar gehouden werd door aristocratisch plichtsbesef en vertrouwen. De spelregels waren niet bestand tegen de nieuwe spelers.