Moederliefde

Is het winterblues? Te weinig literatuur gelezen de laatste tijd? Geen idee, maar het is breder dan enkel in mijn kop, dat wel.
Religoten allerhande reiken hun hals uit naar het fenomeen Moeheid, en menen een verse schering met naïeve inslag te kunnen bekeren, maar het lijkt te laat te zijn.

We vlieden terug, the herd of independent minds, de loden bol is op het hoogtepunt geweest, de belegger incasseert de opbrengst, de pessimist verburgerlijkt, de klad zat erin.
Take a free trip to Nostalgia, maar om 11 onder de wol, desgewenst met een Temesta.

Een dure wijn die zichzelf moet betalen, het smeergeld om het Calvinistisch zelfmedelijden te drenken in gratuite fin-de-siècle -en de eeuw moet nog maar beginnen.
De danktenk. En waar is die kurkentrekker gebleven?
En is er dan nooit iemand die opstaat, en het doorheeft?
Die roept dat “Denktank Public Space” geen denktank kàn zijn omdat een denktank een schijn van objectiviteit moet hooghouden, maar dat dat niet echt lukt met een naam als “Denktank Public Space”?
Het verval, de devaluatie zit ‘m niet meer in dollars of daalders, maar in het Begrip.
Begrijpen van het ontglippen, niets geen tastbaarheid.
Doemdenken? Verkoopbaar, -ook dat nog. Maar waar mijn droefnis het echt schurend moeilijk mee heeft, wel, dat moet het volgend berichtje zijn:
Ik vat ’t voor de Oblomovs onder ons samen: “Madeleine”, de muze van een lied van Jacques Brel, is dood. Zij was een wees van een communistisch tuinier en een joodse moeder, ontsnapte als kindje aan de broekspijp van een man uit een verdelgingstransport, vluchtte op haar 15 uit het weeshuis, trouwde met en scheidde van een militair, verloor haar twee kinderen, was een godin in Parijs, en muze voor Brel en Brassens. Ze zoekt en vindt haar rust in een restaurant in Spanje, en krijgt enkele jaren geleden te horen dat ze ongeneeslijk ziek is.
En nu komt het gedeelte werkelijkheid waar het hart verscheurt -het mijne toch.
Haar zoon daagt de twee mensen voor de rechter die haar hebben bijgestaan bij haar zelfdoding.
Deze rots van een vrouw, deze moeder die een zoon op de wereld heeft gezet, die moeder moet nu met Spaans Religieuze smurrie ontheiligd worden. La Horreur Humaine.
Hoe bestaat het, dat je als afstommeling van zulk een levensloop het in je Dommingohersens haalt om de heldhaftige macho te gaan spelen.
Het ik-tijdperk voorwaar in volle glorie, met een ranzigheid die enkel z’n gelijke kent in die rukker zijn krakende tennissok.
Tien jaar riskeren die mensen die zijn ongeneeselijk zieke moeder bijstonden, omdat meneer de zoon wil aanklagen.
Techno boven Nietzsche: ga uw gat afvegen en uw bakkes spoelen, onmens.
De ontheiliging van -o ironiehie- het enige mooie aan de gatholieke godsdienst: de moederverering.

Het stemt me bitter, dit te lezen, Madeleine.
Moedeloos.
Het is bericht na bericht, teneur na terreur.
Zo veel te veel keer, brokkelt grandeur in en af,
dat men als onrustige maarschalk, tegen de eigen natuur in, op het voorbije slagveld staat te turen naar wat had kunnen zijn.
het dagelijksch leeven gaat beter en beter
maar de richting, hmmm, wie vindt
die heeft heden ten dage niet goed gezocht.

  1. 2

    Een kreet in tweehonderd woorden.

    Niet mooi of waarachtig. Alleen maar fel als Madeleine. Het mooiste tribuut aan haar over haar over deze tijden.

  2. 3

    Anderzijds is er misschien ook een upside : na haar eerdere strijd [“She later moved to Alicante with a lover, where she set up the province’s first French restaurant and got stopped by police for wearing a miniskirt during the dictatorship of General Franco.”] kan ze nu misschien “als case” voor modernere wetgeving zorgen in Spanje (of Europa). Triestige zoon die daar niet voor ijvert, en haar brief ter harte neemt ipv te procederen, in elk geval.

  3. 7

    Man, ik bedoel, waanzin. Een onrustig gevoel van naderende donkerwolken. De poppenspeler speelt mooi weer, toch zal het doek onvermijdelijk vallen… Weet niet of de zomer daar nog iets aan gaat veranderen…

    Of ben ik nu alweer toe aan een stevige vakantie… ; )

Kunst op Zondag | Van de duivel en de duif

En de duiven, zij keken op ons neer. In vervolg op de vorige duif.

Ik heb den Geest zien nederdalen uit den hemel, gelijk een duif, en bleef op Hem

Een zondags stukje tekst (Johannes 1:32) dat goed aan duivemansoren was besteed. Want zo na de allereerste Goede Vrijdag, wellicht na de eerste Pasen, Hemelvaart of Pinksteren, fladdert ‘den Geest’ zoekend rond, in de verwachting dat Jezus terug op aarde komt.

De arme duif is ondertussen radeloos want waar het beestje ook op ging, geen Jezus. Daarbovenop wordt het vogeltje geplaagd door onbegrip van lieden die er de duivel in zien. Waarschijnlijk doet de duif daarom zo vreselijk haar best zich qua ontlasting van de duivel te onderscheiden.

In vervolg op de vorige duif vandaag nog wat duifjes.

Duif ontmoet de duivel.
Duivelsbron bij de Annenkapel in Görlitz (Duitsland).
cc Flickr GörlitzPhotography Devil vs Dove

Maar op wie zal ik nu nederdalen, denkt de naar Jezus zoekende duif.

  1. 12

    De dood van de duif

    De man in het wit aan het raam
    op het plein, hij loste een duif,
    een fladderend gebaar met
    applaudiserend geluid.
    Een oproep voor vrede,
    een versleten symbool
    als men het mij had gevraagd.
    Maar het was zijn beroep,
    het was zijn ritueel,
    hij wist wat hij deed,
    en dat deed hij al lang
    op die plek, op die tijd.
    Het drama dat kwam
    was dus gescript, en
    in feite in scene gezet.

    De duif is een rat, maar
    dan in de lucht. De duif,
    een doffer, een prooi,
    een offer voor de kraai
    ze vliegen nooit samen.
    De duif in de lucht,
    voor de kraai op de vlucht.
    De duif wordt symbool
    en symbool wordt prooi.
    De klauwen kerven
    ze breken de ogen
    ze nemen de geest.
    Het is tijd voor een amen.

    Het is hartverscheurend
    het is adembenemend
    het is duifverscheurend.
    Het sneeuwt veertjes
    en dons op het plein.
    Het plein is ontzet
    de oooo’s en de aaaa’s
    klinken schril en de ogen
    worden wijd open gesperd.
    De aanval is gefilmd
    en ook online gezet.
    En we hebben nu beeld
    van de dood van de duif.

    De humor van God
    de duif en zijn lot
    de dood in de lucht
    de lucht van de dood
    dit is het einde
    dit is het einde
    het einde
    het einde

  2. 13

    @4: Als ik ook maar iets meer dan wat ik in @1 beschreven heb zou herinneren, had het er wel bij gestaan. Ik weet niet eens meer hoe en/of waarom dat standbeeld tot leven kwam, wat er daarna gebeurde en welke rol dat in het verhaal had. Als er al een verhaal was. Misschien stond het wel in de Okki of de Taptoe. Maar het moet iets geweest zijn waar mijn jongenshersenen iets mee konden. Degene die je op de kop schijt op een dag terug kunnen kloten is wel een motiverende gedachte.