1. 3

    Wat #1 en #2 zeggen (linkje @1?)

    […]
    Mon cœur ouvrait les bras
    Je n’étais plus barbare

    Et la guerre arriva

    Et nous voilà ce soir.

    Zo zie je ze tegenwoordig niet meer!

  2. 5

    Van een tristesse, gezaaid en geteeld in de Flanders fields, waar ieder, door de eeuwen heen, z’n oorlogen is komen beslechten en z’n zaad heeft achtergelaten.

    Het mooie aan Brel is, dat je als “Vlaaming” ongeremd fier op hem kan zijn, omdat hij zingt; in ’t Frans.

    Van een tristesse, die je moeilijk kan vatten, tenzij in dit complex, maar vlakke land geboren bent.