Copyright op mijn privéleven

Je kunt het merk beheersen, maar niet het imago ;-)

veel succes.

Kittekat,

Je kunt je copyright ook afstaan zonder financiele vergoeding, het is maar wat Steeph verstaat onder “een leuke prijs”

En Steeph: voor de meeste inzameling van dit soort data moet je vantevoren toestemming geven. Zelfs voor een bonuskaart zet je een handtekening. De overheid geef je indirect toestemming (democratie). Als je het niet eens bent met bepaalde regels: Verander je stemgedrag en stem op een partij die staat voor *insert preferred point of view*, en dat ook in daden laat zien.

Zodra ik die gevonden heb doe ik hetzelfde.

@8 Steeph Nou ik niet, ik ben een slechte kopie van mijn ouders.

@Steeph: Klopt helemaal, de toestemming verloopt indirect. Je geeft de meerderheid in je land toestemming om over jou (en je privacy) te beslissen. Helaas worden verkiezingen altijd beslist op de waan van de dag.

En wbt de marketeers: helemaal mee eens. Ik snap niet hoe vaak mensen zonder na te denken akkoord gaan.

Heel aardig opzetje. Steeph.
Of de copyright van jouw aanwezigheid bij je ouders berust, daar zal menig orthodox heel anders over denken.
En of jouw levenswandel bestaat uit “(i>allemaal keuzes die mijn verhaal uniek maken”, valt nog te bezien. Tenzij je een unieke kostschool hebt bezocht en je boodschappen uitsluitend in unieke winkeltjes koopt.

Okee, ook jij hebt een aantal echt unieke dingen. En wat doe jij daarmee? Die knal je hier op het wereldwijde web (wat overigens zeer wordt gewaardeerd). Die paar unieke dingen vallen dan ineens niet meer onder privacygevoeligheid of wel?

Maar goed, niet alleen uniciteit dient beschermd te worden tegen misbruik. Het zijn juist die niet zo heel unieke zaken die erg misbruikgevoelig zijn (alleen de boodschappen bij AH al!).

Mocht je in serieuze prijsonderhandelingen geraken met de AIVD, dan deze tip:
laat wettelijk vastleggen dat de kosten van alle bewaarde informatie en de controle daarvan, wordt terugbetaald aan de belastingbetaler als daarmee geen boeven zijn gevangen of vervelende acties zijn verijdeld.

@11: Nee dat doe je niet. Stemmen (of niet stemmen) is niet hetzelfde als een handtekening zetten onder de copyrightschending waar Steeph het over heeft. Democratie is niet toestemming aan een overheid geven om jouw privacy te schenden (of welke beslissing dan ook over/voor jou te nemen), het is er slechts de westerse smoes voor de rechten van de overheid op dat gebied.

Aparte feitjes over Steephs leven of boodschappenlijstjes zijn inderdaad te eenvoudig. Maar als we het nou hebben over alles wat en wanneer Steeph in de afgelopen 2 jaar bij de Appie heeft gekocht, dan is dat misschien wel een behoorlijk boekwerk. Echter, het zou wel eens kunnen dat de auteursrechten dan bij de samensteller liggen. En als je je hele leven als een boek beschouwd, dan mag een ander daar volgens mij nog wel uit citeren.

Bon, toch even lateraal. Is dit juist slim omgaan met een maatschappij die steeds meer transactioneel functioneert, of die evolutie mee vorm geven ?

Daarnaast, als je ergens de rechten op hebt, moet dat iets zijn dat de mensen willen. Bv. willen hebben of gebruiken, maar ook willen namaken om zelf de winst mee op te strijken. Enter wat ik in #1 beschrijf, met de kloof tussen reputatie en imago (gepercipieerd en gewenst imago, imago per sector of doelgroep, enz.).

Voor veel mensen die te weinig te betekenen op de markt zal er ook een in waarde verminderd gevoel van eigenwaarde ontstaan. Voor anderen zal dat labiel zijn. Voor nog anderen die wel straf zijn maar zich uit de markt prijzen, zal er veel reputatiemanagement aan te pas komen, enz.

Waar je tot heden kon zeggen dat de cursus marketing de cultuurgeschiedenis van zijn tijd is geworden, ga je nog moeten zeggen dat de cursus marketing ook het handboek psychologie zal worden. En dat ziektes de virale marketing aantasten ;-)

Zeg dat u het hier eerst las ;-)

Soit, wel leuke gedachte dat de inlichtingendienst in dezelfde sfeer zou belanden als de downloaders ;-)

Hmmm. Vooropgesteld dat je een advocaat zo ver krijgt om te betogen dat je eigen leven een kunstwerk is, en je je doel bereikt, vraag ik me af of dit idee de zaak achter dat doel nu goed doet of schaadt. Misschien wel allebei.

Een overwinning zou betekenen dat de AIVD voor iedere dossierpagina over jou, jouw toestemming moet vragen.

Maar. Op het auteursrecht bestaan ook nu uitzonderingen. Bijvoorbeeld: het citaatrecht. Dat is een verzameling bepalingen op basis waarvan het auteursrecht bij wijze van spreken geschonden mag worden – op basis waarvan je dus wel mag kopiëren. De letter van die wet ken ik niet, maar in de geest is die natuurlijk van het grootste belang voor de vrijheid van meningsuiting en het maatschappelijke discours in een land. Zonder het citaatrecht zou je onmogelijk een jou onwelgevallig betoog kunnen bekritiseren.

In de absurde situatie van jouw voorgenomen rechtszaak zal de staat zich misschien wel beroepen op dat citaatrecht. De staat legt immers een dossier over je aan omdat ze kritisch is over je. De vraag is dan of ze zich terecht beroept op dat citaatrecht. Oordeelt de rechter van wel, dan is er niets aan de hand, maar oordeelt de rechter van niet, dan leidt dat tot een grote afzwakking van de kracht van dat recht, wat een ramp zou zijn voor de openbare, kritische discussie in Nederland.

Het betekent namelijk dat omgekeerd de AIVD (rechtspersoon) zich ook op copyright kan beroepen en dat dit kritische stukje op Sargasso daarmee volstaat met schendingen van hun copyright!

En : hoe duur wordt je (levens)verzekering ? Oeps, dat had u niet moeten doen, nu gaat uw premie omhoog.

Geen copyrechten zonder dividenden ?

Altijd goed Kittekat; open.

Google verzamelt momenteel beelden voor Streetview van Amsterdam en Rotterdam zie ook hier. De discussie over de potentiele inbreuk van Google op ieders privacy zal dus wel weer oplaaien. Zie ook de discussie hier hier

Ik vind dit eerlijk gezegd een nogal Amerikaans aandoend, conservatief-commercieel idee. Sew the Bastards!

Net als het feit dát die gegevens verzameld worden trouwens, dus in die zin is het kwaad met kwaad vergelden.

Oog-om-oog, tand-om-tand dus. Dat principe vind ik persoonlijk nogal banaal, en in ieder geval geen aanzet tot een degelijke oplossing voor het onderliggende privacy-probleem.