De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
InsaDonjaKai zijn Kai Angermann op percussion en Insa Schirmer en Donja Djember op cello. Ze komen uit Duitsland, en speelden al op menige plaat als sessiemuzikant voor ze in 2012 als trio op de proppen kwamen met Insomnie Joyeuse.
Wat? Staat er nog geen Closing Time klaar? Dan zetten we maar eens een liedje neer van Arcadia, een tijdelijk project van Simon le Bon, Nick Rhodes en Roger Taylor, die bekender zijn van Duran Duran. Ik geloof dat ik het sinds 1985 elk jaar wel eens heb gehoord in de verkiezingstijd.
Paul Hartnoll is de helft van electro-grootheden Orbital. Hij wilde ook eens voor zichzelf beginnen, en daar zijn meer acoustisch kant naar voren laten komen.
In de voorbereiding op de komst van Paul Auster naar Rotterdam volgende week maandag luisterde ik nog eens naar de soundtrack van Smoke, waarvoor Auster het script schreef. Daarvan komt bovenstaand juweeltje, van de hand van Rachel Portman.
Mijn zakenpartner kon onlangs in Spanje een kijkje nemen achter de schermen van de Grand Prix-races en kwam terug met de mededeling dat hij het best leuk had gevonden om een keertje te mogen rondlopen in dat rare wereldje van de snelle auto’s. Een guilty pleasure, zoals hij het noemde. Zijn enthousiasme verbaasde me niet, want ik zat wel eens naast hem als we met een strakke 170 over de autobahn of de autostrada vlogen reden.
Als we deze week dan toch een beetje in nostalgische jaren tachtig sferen zitten, vraag ik graag aandacht voor de 2 Live Crew. Ook als u Luke en Mr Mixx niet kent, bekijkt u bovenstaande clip met een vette glimlach, maar bedenk wel dat mensen hiervoor in het gevang beland zijn. Het heeft weinig gescheeld op het Amerikaanse hooggerechtshof had eraan te pas moeten komen om het verbod (wegens obsceniteit) op Me So Horny ongedaan te maken.
Of het nu Rome was of Beiroet of Kopenhagen: in de bakken met CDs was altijd wel een vakje gereserveerd voor Bettie Serveert, zelfs al was het soms een bakje voor “Serveert, Bettie”. Met recht een wereldband. Bettie Serveert maakt inmiddels alweer een kwart eeuw interessante muziek en staat zaterdag 22 april in Paradiso.
Na twee disco-nummers, eergisteren “I Feel Love” van Donna Summer en gisteren Giorgio Moroders “From Here to Eternity“, kan het derde deel in deze trilogie niets anders zijn Gruppo Sportivo’s “Disco Really Made It”. Met de onsterfelijk op de titel rijmende regel “It’s Empty and I Hate It”.
Closing Time ging gisteren over hét disco-nummer bij uitstek “I feel love” van Donna Summer. Het werd geproduceerd door Giorgio Moroder, die de synthesisers en een vergelijkbaar opzwepend ritme eerder dat jaar al had gebruikt in een uiterst dansbaar nummer, “From Here to Eternity”.
“Godfather of disco”, schreven de muziekjournalisten later, want clichés als “onverwachte geluidserupties”, “briljant” en “pompend ritme” zijn nooit genoeg. Maar het is een gaaf nummer.
Er zijn twee overeenkomst tussen “I Feel Love” van Donna Summer en de Vijfde Symfonie van Ludwig van Beethoven. De eerste is dat je bij de eerste akkoorden meteen opveert – wat is hier aan de hand?! De tweede is dat het publiek zowel in 1808 als in 1977 meteen in de gaten had dat hier muziekgeschiedenis werd geschreven. In Berlijn, waar Brian Eno en David Bowie werkten aan de LP Heroes, introduceerde eerstgenoemde het nummer aan Bowie met de woorden “I have heard the sound of the future”. En het is krek zo.
Er zijn van die liedjes waarvan iedereen weet, of denkt te weten, dat ze gaan over iets anders dan waarover ze lijken te gaan. Goldfrapps “White Horse” gaat niet over witte paarden en “Eight Miles High” van The Byrds gaat niet over vliegen. Als studenten meenden wij te weten dat “A Forest” van The Cure verwees naar het Gilgamesh-epos, dat inderdaad een scène bevat waarin de gewelddadige koning van Uruk een jonge prostituee inzet om in de wildernis het natuurwezen Enkidu te temmen. De tekst van “A Forest” spreekt die interpretatie niet tegen, maar dat komt ook doordat ze eigenlijk überhaupt nergens over gaat.