De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Tessa Violet werd als tiener groot met haar eigen Youtube-kanaal. Ze deed modellenwerk, maar koos voor de muziek. Het meeste klinkt vrij commercieel, maar bovenstaand is een stemmig liedje met een ditto lowbudget clipje.
The Staves zijn drie zussen uit het Britse Watford. Zuivere samenzang is hun handelsmerk.
Het Britse duo Oh Wonder vestigde de aandacht op zich door zijn eerste album te publiceren als feuilleton: iedere maand een nieuw liedje en aan het eind de bundel. De vrolijke nietaandehandpop sloeg aan, een toernee volgde (onder andere Lowlands vorig jaar). Vorige maand kwam een nieuw album uit, in één keer ditmaal, waarvan bovenstaand clipje afkomstig is.
Als je het artwork rond Bohren & der Club of Gore aanschouwt, zou je snoeiharde death-metal, grunge, of iets in die hoek verwachten. Maar nee, we blijven ongeveer in de zelfde sfeer als gisteren, maar dan nog een tikje duistererder. De Duitsers van Bohren & der Club of Gore staan bekend als de meesters van de grimmige, ingetogen darkjazz.
De Nederlander Jason Köhnen maakte als Bong-Ra breakcore, maar ja, soms wil je ook wel eens wat anders. Dus richtte hij samen met Gideon Kiers in 2000 het Kilimanjaro Darkjazz Ensemble op. Een trombonist, cellist, violist en zangeres er bij, en het ensemble was compleet. Het resultaat is duistere, melancholieke jazzy soundscapes, met af en toe een vleugje triphop, electronica en breakcore.
Sad Lovers & Giants was een Britse band uit de tachtiger en negentiger jaren van de vorige eeuw. Ze maakten muziek die mooi en rijk klonk zonder overgeproduceerd te zijn, zonder dat dramatische en theatrale wat muziek van soortgelijke bands uit die tijd soms zo kan typeren. En vaak met een nogal melancholieke inslag.
Bij de naam van de band, 10 Ft. Ganja Plant, dacht u vermoedelijk meteen al: reggae. En dat klopt. De groep komt uit Boston, Massachusetts en doet geheimzinnig over zijn voortdurend wisselende samenstelling.
Net als homorechten is Pasen bij een deel van Nederland vooral in beeld als stok om moslims mee te slaan. Verder staat het feest vooral voor een bepaalde samenstelling van het ontbijtmenu en een dagje langs de meubels of andere kekke spulletjes sjokken in het verveelwalhalla. Geen wonder dat Kees van der Staaij via Twitter liet weten kamervragen te overwegen over de paashypocrisie van PVV en VVD.
Als zelfs Kees het niet meer trekt, naderen we het moment meer dat christenen actief gaan voorstellen om tweede pinksterdag in te ruilen voor het suikerfeest. Gewoon om de haatzuchtige heidenen te zieken.
John Geils Jr. is niet meer onder ons. Bekend geworden met een paar poppy hits van zijn Band, maar in essentie een bluesrocker van het zuiverste water.
De gitaren zo vet aanzetten, dat doen ze zelfs in de Verenigde Staten niet meer, maar de Messer Chups komen uit Sint Petersburg, dus dan mag het.
Little Jesus is een gitaarbandje uit Mexico City. dat in eigen land sporthallen vol krijgt. Bovenstaand nummer komt van hun vorige week verschenen album Rio Salvaje. Het clipje is een zoetige tienerromance tot het, uhm, verrassende einde.
LFO staat voor Low Frequency Oscillation, en het is de band van wijlen Mark Bell. Wie is dat nou weer, zult u zich afvragen, maar de man vergaarde eeuwige roem met het nieuwe bijzondere geluid dat hij creeerde op Bjorks Homogenic – Bell was verantwoordelijk voor de electronische beats die een aanzienlijke rol spelen op dat album. Een bloeiende samenwerking die zou voortduren tot de veel te vroege dood van Bell, op z’n 43e.