De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Een toch al prachtig nummer van Bruce Springsteen werd ooit gecoverd door Rage Against the Machine. Wat is er dan passender dan een uitvoering met Bruce en Tom Morello van RATM?
Gewoon een lekkere gitaarband die maar niet wil doorbreken. Geeft niet, zo kunnen we er ook van genieten hoor. Lekker hysterische teksten en mooie opbouw.
Een heerlijke minimalist bij onze zuiderburen. Hij heeft al menig juweel gecomponeerd. Iris is wel een aardige samenvatting van zijn ouvre.
Hoewel het origineel van Stereolab muzikaal al heel lekker was, kwam de tekst nooit goed naar voren. In deze Duitstalige uitvoering van de Beatsteaks des te meer. En met frisse opname. Lekker.
VIDEO - Het is alweer ruim vier jaar geleden. Hoogste tijd om Anna von Hausswolff weer eens een podium te geven. Licht hysterisch, maar pakkend in dit nummer. Hoewel haar naam anders doet vermoeden, is ze Zweeds.
Lekker opbouw, lekker crescendo. Doet denken aan een obscure maar wilde zangeres uit de jaren tachtig waarvan ik nu niet op de naam kan komen.
Hier The Ex, van Nederlandsche bodem in alle rauwheid van een obscure live uitvoering. Nog met Tom Cora op Cello. Wat een heerlijke combi was dat toch. Poëzie en punk.
Metal of symfo, of gewoon allebei?
Klassiek stuk van Opeth in de traditie van de lange composities van de rockbands uit de jaren zeventig. Af en toe wat ruiger, moet kunnen. Oh, en let op t-shirts. Ken uw klassieken.
‘Dust My Broom’ is een bluesklassieker die helemaal teruggaat op Robert Johnson. Ja, ‘de’ Robert Johnson die zogenaamd zijn ziel had verkocht aan de duivel en in 1938 om het leven kwam bij een ongeluk.
Het was echter de versie van Elmore James uit 1951 die enorme invloed zou uitoefenen op de ontwikkeling van de (blues)rockmuziek.
James’ slide guitar adaptation of Johnson’s triplet figure has been identified as one of the most famous blues guitar riffs and has inspired many rock performers. (Wikipedia)
De Nederlandse muzikant Joep Meyer (bekend van de Moon Tapes) heeft een nieuw project: Cosmic Crooner. Daarin slaat hij een volstrekt andere richting in, en haalt hij inspiratie uit de jaren ’60 en ’70.
Zelf typeert Meyer de muziek van Cosmic Crooner als ‘Doowop Space Pop’.
Van een band die zich Coverland noemt, mag je vooral lekkere covers verwachten. De heren weten te leveren met ‘Out of Touch’ (1984) van het popduo Hall & Oats.
Voor oude zakken zoals ik is Crockett’s Theme van keyboardgod Jan Hammer jeugdsentiment. Zelfs al keek je niet naar Miami Vice, dan nog werd het liedje afgespeeld op de radio, TV en in de schoolsoos. Ik weet niet hoe jong Kebu’s publiek is, maar het klinkt in ieder geval als vanouds.
Leuk weetje: Kebu (Sebastian Teir) was voor z’n solocarrière toetsenist voor de Finse metalband Kouzin Bedlam.
Eigenlijk was de Amerikaanse countryzanger Terry Allen een beeldend kunstenaar. Muziek maken deed hij erbij. Zijn concept-album Juarez begon als muzikale omlijsting bij een expositie van zijn schilderijen en sculpturen.
Inmiddels wordt hij echter beschouwd als een pionier op het gebied van de alternatieve country.