Thema Politiek

Tsjechische premier onder vuur

ELDERS - Nieuwe aanwijzingen voor belangenverstrengeling Tsjechische premier Babiš

Terwijl Andrej Babiš woensdag met zijn Europese collega’s in Salzburg dineerde en over de aanpak van het immigratiebeleid sprak kwam Transparency International met nieuwe bewijzen voor belangenverstrengeling van de premier met zijn bedrijf Agrofert. Babiš is uiteindelijk na een moeizame regeringsvorming begin juni opnieuw als premier geïnstalleerd. Maar niet zonder hevige protesten vanwege een lopend onderzoek van het Europese fraudebureau tegen zijn bedrijf. President Zeman heeft uiteindelijk de sociaaldemocraten overgehaald toch met Babiš in zee te gaan. Ze hebben bedongen dat de premier aftreedt als hij veroordeeld wordt. Het alternatief, waarmee Zeman dreigde, was een regering van ANO met de extreem-rechtse SPD (Partij voor Vrijheid en Directe Democratie) van Tomio Okamura.

Na het onderzoek van het Europese fraudebureau komt Transparency International nu met nieuwe beschuldigingen die zijn gebaseerd op een onderzoek naar het hele 230 bedrijven omvattende concern Agrofert. Uit documenten die TI via buurland Slowakije te pakken heeft gekregen blijkt dat Babiš nog steeds profiteert van Agrofert, ondanks dat hij zijn bedrijf bij zijn aantreden als premier in de vorige regering in 2017 in een trust heeft ondergebracht. En dat strijdt met zowel nationale als Europese wetten volgens TI.

“On one hand he is sitting in EU meetings, where he decides about the subsidies in his pocket. And at the same time he uses these subsidies to fund his political career, where he is dominating over his opponents.”

Aldus David Ondráčka, directeur van Transparency International in Tsjechië.

Quote du Jour – dat basisinkomen in Ontario

Ja, daar hebben we het eerder over gehad. Maar het blijkt allemaal toch nog wat lelijker te zijn dan we hier toentertijd dachten. Een nieuw gekozen regering besloot om het lopende experiment met het basisinkomen in Ontario te beëindigen. Sommigen van ons en de reaguurders vonden dat jammer, anderen benadrukte dat het ook gewoon het democratisch proces is, waarbij een nieuwe regering nieuwe besluiten kan nemen. Maar een paar dingen blijken nu toch wat anders te liggen.

Ten eerste is het helemaal niet zo democratisch, want de partij die nu de stekker er uit trekt had bij de verkiezingen juist beloofd dat niet te doen:

Social Services Minister Lisa MacLeod pulled the plug on Ontario’s basic income pilot project in July, despite assurances during the election campaign it would continue. 

Het is dus niet bepaald zo dat ‘het volk zich heeft uitgesproken tegen de experimenten’. Ten tweede, het experiment was al begonnen, en deelnemers was verzekerd dat ze tijdens een bepaalde periode een vast inkomen zouden hebben. Op basis van die beloften, heeft een aantal mensen langetermijnbesluiten genomen:

“People made decisions about their lives. They made decisions to go back to school, rent larger apartments, do all kinds of things on the basis of the promise they would receive this funding for three years,”…

De overheid komt nu terug van haar belofte, en daar worden deze mensen de dupe van. En dat leidt tot een derde bezwaar: op deze manier experimenteren op mensen is simpelweg niet ethisch.

Vlucht vooruit

ANALYSE - Het lijkt erop dat Viktor Orbán, in reactie op de aanname van het Sargentini rapport in het Europese parlement op 12 september, opnieuw de vlucht vooruit kiest door zich steeds openlijker op te werpen als de leider van een Europese coalitie van rechts-nationalistische partijen, schrijft onze Hongaarse correspondent Henk Hirs.

In Hongarije zelf heeft het EP-besluit intussen helemaal niets veranderd: de oppositie is totaal machteloos en de uitbouw van de autoritaire partijstaat gaat onverdroten verder.

Drie recente Hongaarse nieuwsberichten illustreren dit laatste:

  • De regering Orbán heeft bijna 6 miljard forint (18,5 miljoen euro) uitgetrokken voor een nieuwe affiche campagne. Bij eerdere campagnes werd bushaltes en reclameborden in het land volgeplakt met ‘regeringsinformatie’ tegen migranten, Brussel en de financier/filantroop George Soros. Gisteren verscheen een nieuw tv-spotje tegen Soros, Sargentini en Verhofstadt op de Facebook-pagina van de regering.
  • Culturele instellingen in Hongarije die door de overheid worden gefinancierd zoals de Opera, nationale musea, het nationaal ballet enz., mogen op geen enkele manier meer met journalisten communiceren (individuele interviews, het uitbrengen van persverklaringen, het organiseren van persconferenties) zonder toestemming vooraf (48 uur) van het ministerie.
  • Zoltán Spéder, de zakenman/miljonair achter de grootste nog overgebleven onafhankelijke nieuwssite index.hu, heeft zijn hele financiele belang in Index verkocht. Spéder was altijd een tussenfiguur die redelijk goede relaties met het Orbán regime probeerde te combineren met een onafhankelijke positie waarin een kritische website als Index paste. Een van de twee nieuwe eigenaren is een politicus van de christen democratische KDNP, een fractie binnen Orbán’s Fidesz-partij. En hoewel de redactie van index.hu hoopt op de oude voet verder te kunnen werken, stemmen eerder ervaringen met dit soort politieke overnames niet optimistisch.

Broddelwerk op hoog niveau

COLUMN - © Simon & Schuster cover Fear by Bob WoodwardWoodwards nieuwe boek Fear, over de gang van zaken in het Witte Huis onder Donald Trump, leest vlotjes weg. Maar na afloop had ik bitter weinig geleerd, realiseerde ik me. Ja, Woodward puzzelt keurig bij elkaar hoe allerlei beslissingen tot stand zijn gekomen; hij geeft een naargeestig beeld van Trumps onkunde en ongeduld, zijn gelieg en gedraai; van het gemak waarmee Trump mensen schoffeert en bedriegt, of waarmee hij processen en procedures ondermijnt; van zijn ijdelheid, zijn narcisme en zijn amoraliteit. Je wordt er niet vrolijk van.

Al die dingen zijn eerder beschreven, zij het niet zo omvattend, en niet altijd door auteurs van zulk niveau. Maar juist daarom schuurt het. Woodward had de publicaties van anderen tot zijn beschikking; waarom – met zijn enorme kennis en zijn geweldige netwerk – daarop niet voortgeborduurd, het eerdere werk van anderen niet geïncorporeerd, om een stapje verder te komen?

Kort | Eigen illusie eerst

Twee verschillende onderzoeken geven aan dat de extreem rechtse kant van Nederland op Twitter zich makkelijk laat inpakken door Russische trollen.
Vrij vertaald, ze laten zich makkelijk beïnvloeden door de leugens van een vreemde mogendheid.
En hun verweer komt een beetje neer op “ja maar de Nederlandse media en politici liegen ook” en “ja maar kijk eens hoe goed Poetin het doet”. Best triest eigenlijk.
Daar zeggen ze twee dingen mee. Ten eerste dat ze in hun schijnbare poging onafhankelijk te zijn (van bv de Nederlandse Media) diezelfde onafhankelijkheid direct het raam uitgooien voor een oncontroleerbaar, maar passend, beeld van ver weg.
En ten tweede dat hun illusie belangrijker is dan wat dan ook. Geen idee hoe ze dat in hun hoofd recht gebreid krijgen.

Overigens wel makkelijk voor de extreem rechtse politici in Nederland. Zulke makke schapen zijn moeiteloos op sleeptouw te nemen.

Op Twitter trouwens nog geen extreem rechtse twitteraar afstand horen nemen van die Russische beïnvloeding. Maar goed, dat is natuurlijk lastig, bekennen dat je eigenlijk een mak schaap was.

Klaas Dijkhoff gaat nu echt een grens over

COLUMN - Alain Verheij, ‘theoloog des twitterlands’, heeft een uitgesproken mening over een unieke brief van VVD-fractievoorzitter Dijkhoff, lezen we op zijn blog.

Hoe vaak maak je het mee dat de leider van de grootste regeringspartij van een land zich middels een open brief uitschrijft bij een religieuze stroming?

Het antwoord is misschien wel: nooit. Misschien is dit de eerste keer in de wereldgeschiedenis. Maar Klaas Dijkhoff flikte het. Waarom? De aanleiding is een uitspraak van een vreselijke kardinaal van de Rooms-Katholieke Kerk. Die heeft de VVD-leider een kleinzielige hyperindividualist genoemd. Laat dit nou net een van de weinige ware woorden zijn die kardinaal Eijk ooit publiceerde. Maar juist deze uiting krijgt een politiek gevolg van jewelste.

De aanleiding is echter niet altijd de oorzaak, zo leer je als je geschiedenis hebt gevolgd op het gymnasium. Dat hebben Dijkie en ik allebei.

Een Democraat verdedigt haar zetel in Trumpland

COLUMN - ‘Ik hou van Heidi’ spreekt Patricia. ‘Wie houdt er nou niet van Heidi? Maar ik hou er niet van hoe Heidi stemt in Washington!’

De televisiespotjes van Kevin Cramer vullen de ether met dezelfde boodschap. Zo hoopt deze Republikeinse afgevaardigde het electoraat tegen de senator op te zetten. Dat is niet zonder reden. De Democraat Heidi Heitkamp wordt nog altijd gesteund door de bevolking in North Dakota.

Als men in Nederland over de Amerikaanse verkiezingen leest, dan wordt er over de algemene onvrede met Trump gesproken, over een liberale renaissance in Texas en over triomferende socialisten en liberalen links en (centrum)rechts. Verhalen over actieve aspirant-afgevaardigden laten verkiezingen in staten als North Dakota buiten het plaatje.

Advocaat Trump mengt zich in strijd tegen corruptie Roemenië

ELDERS - Roemenië worstelt in eigen land nog steeds met de corruptie en krijgt als EU-voorzitter in de eerste helft van 2019 een harde dobber aan de verslechterende relaties tussen oost en west.

Minister-president Mark Rutte bezocht deze week Roemenië en sprak daar president Klaus Iohannis en premier Viorica Dancila. Zij drongen bij de Nederlandse premier aan op toelating van hun land tot de Schengen-zone. Rutte deed geen toezegging en benadrukte het belang van de rechtsstaat. Europese Commissievoorzitter Juncker sloot zich daar woensdag in zijn ‘State of the Union’-toespraak bij aan. ‘Niet alles is OK, in Roemenië‘, zei hij. Juncker mist een dialoog tussen oost en west. De Roemeense minister voor Europese Zaken, Victor Negrescu, reageerde met het onderstrepen van het belang van de Europese eenheid om alle actuele interne en externe uitdagingen te kunnen beheersen en tegemoet te kunnen komen aan de verwachtingen van de Europese burgers.

De spanning tussen Oost-Europese en West-Europese EU-lidstaten is sinds de veroordeling van Hongarije door de Europese parlement, woensdag j.l., verder opgelopen. Ongeacht hun politieke kleur stemden verschillende parlementsleden uit Kroatië, Bulgarije en Roemenië tegen de resolutie waarmee het voor Hongarije vernietigende rapport van Judith Sargentini werd aanvaard. Renate Weber en Norica Nicolai van de Roemeense liberalen, aangesloten bij de ALDE-groep waar VVD en D66 deel van uitmaken, stemden ook tegen de resolutie. De liberalen maken in eigen land deel uit van de regeringscoalitie. Weber en Nicolai hebben eerder kritiek uitgeoefend op de installatie van een raketten onderscheppingssysteem van de NAVO op de luchtmachtbasis Deveselu. Dat zou de verhoudingen met Rusland verstoren.

Populaire Mohammed revisited

Ja hoor, daar gaan we weer. Om de zoveel tijd is er weer een rechts-populist die roept “Nederland gaat naar de verdoemenis! Kijk maar, Mohammed is al de meest populaire jongensnaam”.
Even los van lage kracht van dit argument bij dit soort ontwikkelingen, klopt het ook gewoon niet dat Mohammed de meest populaire jongensnaam is. Dat hebben we al eerder laten zien.
Als je voor 1 naam, namelijk Mohammed, alle varianten bij elkaar optelt om de “grootste” te worden, dan moet je dat bij andere namen ook doen!
Dus maar weer even wat feiten. Dit is de ontwikkeling van varianten van Mohammed als jongensnaam in Nederland tot en met 2017.

Kort | vorm versus inhoud

Als er iets is wat het tekort van de huidige politieke journalistiek duidelijk maakt, is het wel de onthulling van Trouw en Nieuwsuur over de financiering van de foute groepen in Syrië. Die onthulling was op zich natuurlijk wel goede onderzoeksjournalistiek. Maar waar was iedereen toen dit allemaal in gang gezet werd?
Waarschijnlijk bezig met de schandaaltjes en splitsingen in Partij A en de affaires van de fractieleider van Partij B. Immers, “de mensen” hebben er recht op te weten wie onze politici zijn en hoe ze handelen.
Maar zo zijn ze ziende blind. Want 90% van de aandacht gaat uit naar de vorm van het politieke spel en slechts 10% naar de inhoud.

Ik durf te wedden dat het grootste deel van de journalisten nu in de Tweede Kamer slechts een fractie leest en volgt van alle stukken en rapporten en commissievergaderingen. Saai werk, waar zelden een scoop uit te halen valt.
Maar daardoor neemt bijna niemand de moeite om te duiden waar al die besluiten over gaan, hoe het “de mensen” direct of indirect zal raken en hoe de partijen daar precies in staan. Ze lopen liever achter de smeuïge persberichten aan en laten hun focus dicteren.

Kom op journalisten, durf saai maar relevant te worden!