1. 2

    Tijdens deconstructie moet de argeloze bezoeker oppassen niet een loopplank te verliezen, mais enfin.

    Op 60 meter hoogte, de woelende mensenmassa van een beginnend dansfestijn ontsnapt, hield ik mijn adem in. Een reuzenrad als bad en keek over Zurich heen. Kerken, katholieke en gereformeerde door de stad gezaaid in aparte veldjes gescheiden. De kogel was hier door de kerk gegaan, mais oui !

    Mijn raakvlak in deze stemmige schets:

    Kogel is door de (Islamitische )kerk, danger en tegelijk mode mode off. Ergo advies hoofddoekjes af te doen want ze waren bedoeld om “gevaar” af te wenden en niet Gevaar aan te trekken.

    Naar mijn idee is de opening van uw rode verfpotje iets te wijd geworden, net zoals de vergroting van o.a. tandpastatubes-opening die bedoeld was de consumptie te vergroten (wat lukte btw). Van een piepklein rood bushtraantje tot een met bloed besmeurde vluchtende dame is een te grote stap, ik ben voor de kleine maar heftig aanvoelende rose smeer.

    Prachtig, forgive me maar ik smeek u om een hoge resolutie ter lering van mijn bezoekers :)

  2. 6

    Vorm en inhoud leiden tot het spel. Het is nu de eerste keer dat de lokplaat is losgemaakt van de afbeelding. De bol op kleed is niet meer te vinden. Want waar zijn we ? Achter een wit papier met een netjes uitgescheurde raamlijst. Op een hoge plek in een stalen gebouw, oud, statisch hard, koud. Zien we heden foto en verleden visioen ? Spinrag over de schroef van de gebroken voet of stok van hout. Alle dynamiek zit in de figuur die omhoog dendert. Is het linkerlidmaat een arm of een been, dat maakt niet uit. Mode off, mode on, mode off, mode on, er komt een parallel beeld de volgende keer.

  3. 9

    Chaos geniet, wellicht, mijn hoogste belangstelling. Chaos als norm van een “ander” is een moeilijke maar schept een verplichting bij het openbaar maken aan een ander.

    What is the meaning (of life) ?…