Camiel van Altenborg

32 Artikelen
44 Reacties
Achtergrond: Jay Huang (cc)
Foto: Dena Flows (cc)

Seksisme, drugs en rock ’n roll

OPINIE - In sommige sectoren van de maatschappij heeft de emancipatie nog een lange weg te gaan. De rockmuziek is er daar een van.

Laatst zat ik wat te bladeren in oude columns op de site Music From NL. Er zit veel leerzaams en vermakelijks bij: zo is er Chris Delwel die in zijn “muzikantentips” haarfijn de duizend manieren uitlegt waarop je als muzikant genaaid kunt worden door managers, boekers, zaalhouders en vooral je collega-muzikanten. Er is “Bode”,  die in lekker venijnige stukjes zijn beklag doet over de gezapige, conformistische Nederlandse muziekwereld, waar echt originele muziek nauwelijks een kans zou krijgen: ‘Als het te veel herrie is, te moeilijk, laat staan allebei, dan crasht onze harde schijf.’ En er is Jacob Hijmans.

Eerst vond ik ook zijn columns wel leuk, maar hoe meer ik er las, hoe meer ik me aan hem ging ergeren. Hij is nog een stuk zuurder dan Bode en veel minder grappig. Bovendien verwijst hij om de haverklap naar zijn eigen carrière als muzikant, waarbij hij het compliment aan zichzelf niet schuwt – een treurig staaltje egotripperij, zoiets als Hans Wiegel die ons in alles wat hij opschrijft eraan moet en zal herinneren dat hij ooit minister is geweest. Dat alles is op zich zo erg nog niet. Het maakt hem een vervelend, zeurderig mannetje, maar daar hebben we er zoveel van. De echte narigheid zit ‘m in wat Jacob Hijmans over vrouwen schrijft.

Foto: Marcel Houweling (cc)

Recensie: DeWolff IV

RECENSIE - DeWolff verenigt op hun vierde plaat pakkende rock met avontuur en experiment.

Het is alweer ruim vijf maanden geleden dat ik op de release party van DeWolff IV in Arnhem was, waar ik het schijfje uiteraard ook kocht – maar op de een of andere manier kom ik er pas nu aan toe om er echt goed naar te luisteren. Eens horen wat de heren van DeWolff nu weer voor moois gemaakt hebben.

Voor wie geen idee heeft waar ik het over heb: DeWolff is een Limburgse rockband, bestaande uit de gebroeders Pablo (gitaar en zang) en Luka (drums) van de Poel en Robin Piso (toetsen). Ze staan er vooral om bekend dat ze in hun muziek sterk teruggrijpen naar stijlen uit de jaren ’60 en ’70, zoals wel meer bands de laatste jaren doen. In 2008 knalden ze op hun titelloze debuut-EP met gitaar, drums en scheurend Hammondorgel (en een beetje hulp van Matthijs van Nieuwkerk) de Nederlandse muziekwereld in, om vervolgens Strange Fruits And Undiscovered Plants uit te brengen: strakke hardrock met hier en daar wat psychedelische passages nogal onbeholpen ertussen gepropt. Toen kwam het dromerig klinkende Orchards/Lupine, dat knap geproduceerd was maar voornamelijk bestond uit lome, langdradige nummers die niet echt bleven hangen. En nu is er dus DeWolff IV.

Dag politiek

OPINIE - Waarin de auteur beschrijft hoe hij, vooral door de gebeurtenissen bij GroenLinks, zijn enthousiasme voor de politiek verloor.

Vorige week heb ik de GroenLinksvlag, die iets meer dan twee jaar boven mijn bed heeft gehangen, van de muur gehaald. Een pijnlijke stap, die ik een tijd niet heb durven nemen vanwege de symbolische betekenis: ‘ik geef het op, het wordt niks meer met deze partij.’ En toch heb ik het uiteindelijk gedaan. Ik kan en wil me niet meer identificeren met GroenLinks, en ik denk dat er maar heel weinig mensen zijn die dat nog wel kunnen.

Na de nederlaag op 12 september was ik strijdbaar. Gewoon degelijk oppositie gaan voeren, dacht ik, en dan zouden we ons wel langzaam maar zeker terug kunnen knokken. Ik wilde daaraan mijn steentje bijdragen, ik wilde meevechten, meedenken. Het kwam wel weer goed.Maar toen onthoofdde de partij zichzelf op spectaculaire wijze. Jolande Sap had én het partijbestuur én haar eigen fractie én de “wethoudersmaffia” rond Maarten van Poelgeest tegen zich, en dat werd een keer te veel. Er is al eindeloos gediscussieerd over waar het misging en wiens schuld dat was – het eindresultaat was in ieder geval een partij zonder echte leider, zonder partijbestuur en met nog maar twee zetels in de peilingen.

Blues voor beginners

OPINIE - Waarin de auteur 25 bluesnummers aanraadt als beginpunt voor wie het genre wil ontdekken – en nog eens uitlegt waarom je dat eigenlijk zou willen.

Sinds ik een jaar of veertien ben, ben ik verslingerd aan de blues. Deze intense muziek uit de Mississippidelta, die zich in de loop van honderd jaar in allerlei varianten over de wereld heeft verspreid, vindt in mij een toegewijd luisteraar en beoefenaar. En als het even kan, probeer ik ook anderen warm te krijgen voor dit genre – want de blues zit in ons allemaal. De blues kan snoeihard zijn, maar ook subtiel en gevoelig. Verdrietig, of juist gezellig en vrolijk. Nu eens rauw en ongepolijst, dan weer groots geproduceerd. Er zullen niet veel muziekliefhebbers zijn bij wie geen één van de vele schakeringen van de blues in de smaak valt.

En de blues is niet alleen mooie muziek, ze is ook nog eens ontzettend belangrijk geweest voor de ontwikkeling van andere muziek. De rock & roll van Chuck Berry en Little Richard in de jaren vijftig? Blues, alleen dan ietsje sneller en in een ander ritme. Soul? De liefdesbaby van blues en gospel, met wat extra blazers erdoor. Mick Jagger, de frontman van de Rolling Stones? ‘Ik ben een blueszanger.’ Black Sabbath, dé inspiratiebron voor de eerste heavy-metalbands? Begonnen als bluesband. Ook de jazz, geliefd dweepobject van de “hippe” intelligentsia, komt uit de blues voort. Jazz-, rock- en zelfs metalmuzikanten maken dankbaar gebruik van de bluestoonladder in solo’s en riffs.

De paarse eeuwigheid

ANALYSE - In een politiek landschap met twee grote partijen, geen drie, zou de toekomst er wel eens heel erg paars uit kunnen zien.

Goed, een regeerakkoord ligt er nog niet (dat duurt nog rustig één of twee maanden), maar de verhoudingen tussen “coalitie” en “oppositie” in de Tweede Kamer zijn deze week onmiskenbaar duidelijk geworden. PvdA en VVD kunnen bogen op een solide meerderheid van 79 zetels, geen gedoogkaartenhuis. Zolang zij het eens zijn – en dat zijn ze, waar zijn die onderhandelingen anders voor – maken ze samen de dienst uit, al doet de oppositie nog zoveel ‘briljante voorstellen’.

Bovendien, wat is die oppositie nou helemaal? Twee populistische schreeuwlelijken op de flanken: SP en PVV. Twee getuigenispartijen op vestzakformaat: SGP en Partij voor de Dieren. En dan de eens in de zoveel tijd terugkerende ouderenpartij, 50Plus heet-ie deze keer. Van deze clubs vallen weinig ‘briljante voorstellen’ te verwachten – ze zullen vooral hun inmiddels bekende riedeltjes afdraaien: minder marktwerking, weg met de EU, prijs de Heer, lief zijn voor de dieren en kom vooral niet aan de pensioenen. Gaap.

Blijft over de serieuze oppositie: CDA, D66, ChristenUnie en GroenLinks. De coalitie van het Lenteakkoord, minus de VVD. Dit vrolijke viertal heeft een amendement ingediend op het Herfstakkoord, maar veel kans van slagen heeft het niet. Rekent u maar even mee: dertien zetels van het CDA, plus twaalf van D66, vijf van de Christenunie en vier van GroenLinks is… 34 zetels. Al zal deze “kernoppositie” waarschijnlijk nog wel vaker gaan samenwerken, dit is geen blok dat een vuist kan maken. Zeker niet als je bedenkt dat GroenLinks en het CDA hun wonden nog aan het likken zijn na dramatische nederlagen.

Formeer gezellig mee

OPROEP - Gezellig speculeren over de maatregelen in het regeerakkoord, en vooral over de poppetjes!

De formatie is nu echt begonnen. De komende weken zal er achter gesloten deuren gegoocheld worden met koopkrachtplaatjes en uitverdieneffecten. Dat moet uiteindelijk leiden tot een regeerakkoord en een ministersploeg. Totdat dat allemaal af is (ik gok zo ergens rond Sinterklaas, maar misschien is dat wishful thinking), zullen Diederik, Jeroen, Mark, Stef, Henk en Wouter alleen in de vaagste bewoordingen met de buitenwereld communiceren.

Maar politiek is niets als het geen gezelschapsspel is, dus pakken we nu allemaal onze glazen bol – die we na de verkiezingen heel even hadden opgeborgen – erbij en gaan we gezellig speculeren. Heeft u ‘m op tafel staan? Ja? Mooi. Poets hem nog eens op zodat hij mooi glimt, en daar gaan we…

Laten we beginnen met het regeerakkoord. Wie gaat wat binnenhalen? Het scheelt dat er maar twee partijen aan tafel zitten, lekker overzichtelijk. Een gokje:

De kinderbijslag wordt inkomensafhankelijk (PvdA), maar het eigen risico in de zorg niet (VVD). Er wordt serieus gesneden in de hypotheekrenteaftrek (PvdA), maar bestaande gevallen worden ontzien (VVD). De kilometerheffing komt er niet (VVD), maar de vergroeningsmaatregelen uit het Lenteakkoord – inclusief de “kolentaks” – blijven staan (PvdA). De btw-verhoging uit het Lenteakkoord gaat ook gewoon door (VVD), inclusief compensatie voor lage inkomens (PvdA). Op Defensie wordt niet verder bezuinigd (VVD) en op ontwikkelingshulp ook niet (PvdA). Dat versoepelde ontslagrecht komt er wel (VVD), maar de botte bijl gaat niet in de sociale zekerheid (PvdA).

Hoezo geen verhaal bij GroenLinks?

Anne Zeven wijt in de Volkskrant van vrijdag het verlies van GroenLinks aan een gebrek aan duidelijke idealen; baarlijke nonsens, vindt de auteur.

Wat een klap hebben we gekregen hè. Van tien naar vier zetels, dat is slikken. Het is alleen maar natuurlijk dat er dan een zekere discussie op gang komt en dat er serieus wordt geëvalueerd. Wat hebben we verkeerd gedaan, en hoe gaan we dat de volgende keer beter doen? Stof tot nadenken is er genoeg; de commissie-Van Es, die de oorzaken van de nederlaag gaat onderzoeken, zal nog een hoop te doen krijgen.

Toch vinden sommige mensen het blijkbaar nodig om er nog meer problemen bij te verzinnen. ‘Wat GroenLinks mist, is een goed en eensgezind verhaal,’ stond er vrijdag 14 september boven een opiniestuk in de Volkskrant. In het stuk werd geklaagd over het gebrek aan een ‘gezamenlijke ideologie’ en een ‘overkoepelende visie’. Het kwam van Anne Zeven, een van die mensen van Dwars (onze jongerenorganisatie) die je op partijbijeenkomsten weleens ziet rondhuppelen.

Ik was met stomheid geslagen. Hoezo geen verhaal? GroenLinks gaat uit van drie heldere uitgangspunten, die al keer op keer herhaald zijn: duurzaamheid, gelijke kansen en een open samenleving. Voor deze verkiezingen hadden we zelfs het partijprogramma aan de hand van die drie pijlers ingedeeld. En deze “heilige drie-eenheid” vertaalt zich ook uitstekend in concrete beleidsvoorstellen: meer belasting op vervuiling en minder op arbeid; openbreken van de WW voor flexwerkers; brede basisscholen met muziek en sport… Ik kan nog uren doorgaan. Hier hebben we overlap met D66, daar met de PvdA, maar een aantal punten zijn toch echt uniek voor GroenLinks. Vooral op het terrein van de duurzame economie is er geen andere partij die de plannen en de visie heeft voor zo’n integrale aanpak.

Pak het scheefstuderen aan

Een ludiek pleidooi voor een test op algemene ontwikkeling als toelatingsexamen voor de universiteiten.

Jongens, stop de persen. Ik heb een manier gevonden om miljarden te bezuinigen op het hoger onderwijs, zonder een greintje onderwijskwaliteit in te leveren. Studenten hoeven ook niet te vrezen dat ze qua tijd of geld in het nauw komen; noch het leenstelsel, noch de langstudeerboete komt eraan te pas.

Deze gouden greep komt erop neer dat we iedereen die aan een universitaire studie wil beginnen, naast het vwo-examen een toets laten doen op algemene ontwikkeling. Een toets met eenvoudige vragen als ‘Wanneer werd Willem van Oranje vermoord?’, ‘Hoeveel is 57 keer 14?’ of ‘Noem vijftien Europese landen en hun hoofdsteden.’ Wie hier niet voor slaagt – en de normering mag lekker streng, denk aan een 8,5 of een 9 als minimum “voldoende” – mag niet gaan studeren, zo simpel is het. Ik voorzie een besparing van 50 tot 80 procent!

Hieronder staat een voorbeeld van hoe zo’n toets eruit zou kunnen zien. De vragen zijn verdeeld over zeven onderwerpen: aardrijkskunde, rekenen, geschiedenis, techniek, taal, natuur en politiek. Vragen over de klassieke oudheid heb ik er bewust uit gelaten om de gymnasiasten geen oneerlijke voorsprong te geven op de atheneeërs. Alle vragen zijn gewoon op vwo- of zelfs basisschoolniveau – niets waar aanstormende academici moeite mee zouden moeten hebben.

Buma wordt premier

Peilingen zijn ook maar peilingen. Met een avondje Excel kun je tot een radicaal andere voorspelling van de verkiezingsuitslag komen.

Vergeet de aselecte steekproeven van Ipsos Synovate en de gewogen gemiddelden van de Peilingwijzer: ik heb een veel betere manier gevonden om de uitslag van de verkiezingen te voorspellen. Het gaat om een wiskundig verantwoord model dat al sinds jaar en dag door wetenschappers over de hele wereld wordt gebruikt, dus mijn vertrouwen in deze methode is groot.

Hoe het werkt? Heel simpel: zet de uitslagen van de afgelopen 35 jaar in een grafiekje, en trek per partij een lijn door de “puntenwolk” die dan ontstaat. In het plaatje hieronder is dit voor zeven partijen gedaan (voor GroenLinks en de ChristenUnie zijn bij verkiezingen vóór hun oprichting de stemmen van hun voorlopers bij elkaar opgeteld).

Aan iedere lijn hangt nu een formule (je stopt het verkiezingsjaar erin en je krijgt het aantal zetels voor die partij eruit) en een getalletje tussen 0 en 1, aangeduid met r2, dat aangeeft hoe goed de lijn de uitslagen van die partij benadert.

In deze grafiek is van alles te zien. Ten eerste is de afkalving van de oude middenpartijen CDA en PvdA duidelijk: keurig synchroon denderen ze onafwendbaar het ravijn in. De SP – die al sinds 1977 meedoet maar pas in 1994 een zetel wist te veroveren – is juist aan een pijlsnelle opmars bezig, in iets bescheidener tempo gevolgd door GroenLinks en de ChristenUnie. D66 daalt erg traag en de VVD nog trager.

Vorige