Zes procent van de Amerikaanse automobilisten rijdt opzettelijk dieren dood

EXPERIMENT – Zes procent van de Amerikaanse automobilisten rijdt opzettelijk dieren dood, 89% daarvan rijdt in een SUV. Voor als je houdt van liegen met statistiek. FILMPJE!

  1. 2

    Liegen met statistiek is een groot woord. Ik mis alleen het percentage SUV-rijders onder de bestuurders die niet over de dieren reden. Is dat hoger of lager dan 89%?

  2. 3

    Heb zelf eens mogen aanschouwen hoe iemand opzettelijk een jonge vos aanreed. Heel erg duidelijk opzettelijk. Ik zie het nog voor me. En omdat er hier de plicht bestaat om aangereden dieren te controleren en uit hun lijden te verlossen heb ik met een andere automobilist het diertje met mijn bijl uit z’n lijden verlost.

    Het is één van de momenten die nog zo helder voor me staat, dat ik dat als een film helaas steeds weer zo afspeel en het arme dier weer onder die auto zie rollen. In mijn aangepaste versie ploeg ik met mijn auto vervolgens zijn bestuurdersdeur in…

    Het heeft te maken met de cultuur. Wat dat betreft heeft Nederland, maar vooral GB een cultuur waarin alle dieren liev zijn en gered moeten worden. Soms een beetje doorgeslagen, maar wel erg hartverwamend. Hier in Finland, maar ook de VS, waar dit filmpje vandaan komt is dat heel erg anders. Dieren zijn hier dieren en die kun je makkelijk doodmaken. Hier kun je met je anders gezonde hond of kat ook gewoon naar de dierenarts stappen en vragen of hij een spuitje kan krijgen voordat hij oud en ziek zal worden en dat dus geld gaat kosten. Maar erger, er is hier ook echt bloodlust. Tussen jong en oud, man en vrouw zitten er behoorlijk wat mensen die echt alles willen opruimen en met genoegen. Valt niet mee te praten, met dat soort mensen. Ik schat dat een vijfde van de jagers in dit land het alleen maar te doen is om het doden en niet om het vlees. Alle overtreders van de jachtwet zijn ook zonder uitzondering jagers met een licentie die de wetten overtreden.

  3. 5

    ik kwam aanrijden terwijl er een man of 15 naar een aangereden eend stonden te kijken die duidelijk niet meer te redden was. Dus ik er nog maar eens overheen. Ik had het gevreten. Ik was de dierenbeul…
    Door alle gescheld had ik niet eens de tegenwoordigheid van geest om ‘m mee te nemen en in de pan te gooien…

  4. 6

    Als student deed ik mijn veldwerk in het zuiden van Spanje, nabij Lorca in een klein dorpje. Hier sprak ik in de kroeg de lokale truckers die zand uit het stuwmeer vervoerden. Een vertelde er dat hij wel eens opzettelijk schildpadden doodreed, gewoon omdat ie dat leuk vond. Isodorus was een dikke trucker met een hakenkruis op zijn bovenarm getatoeëerd, gewoon omdat ie dat (ooit) leuk vond. Maar Isodorus reed zelf geen schildpadden dood en legde zijn collega even fijntjes uit hoe fout ie was door deze beschermde diersoort opzettelijk te overrijden. Toen een paar weken later ik op de fiets in de afdaling mijn stuur brak kwam even later Isodorus langs met zijn zandwagen. Mijn kapotte fiets ging in de laadbak en hij bracht me terug naar het dorp. Sindsdien realiseer ik me dat sommige mensen met hakenkruizen op hun bovenarm best aardig voor dieren kunnen zijn.

    Ik heb zelf rijles gehad in Amsterdam-West. Als we een zebradpad naderde zei mijn instructeur vaak: “Hoofddoekje, zes punten, gas geven! “. Maar bij dieren zei hij nooit wat? Tot op de dag van vandaag weet ik dus niet hoeveel punten een hond, kat of moedereend met kuikentjes is? Voor die laatste heb ik overigens ooit eens met 120 km/h op de A9 een elandmanoevre uitgehaald. Vrouwlief natuurlijk ziedend dat ik haar en onze kroost in gevaar had gebracht, maar als getalenteerde chauffeur wist ik dat ik ondanks het natte wegdek alles onder controle had. In mijn binnenspiegel zag ik vervolgens hoe de eendjes door mijn achterligger aan gort werden gereden, alles voor niets…

  5. 7

    Eendenbeul! Ik ben zelf wel eens volledig per ongeluk over een paar jonge konijntjes gereden (de beesten sprongen gewoon suïcidaal voor mijn fiets in een park in Mainz), maar die leken daar verder totaal niet door beschadigd.

  6. 9

    mooi verhaal over Isodorus. Maar op zich zegt dat niet zoveel, Onkel Adolf was bekend dierenliefhebber en naar verluid ook vegetariër. Die eendjes dat zal die familie geweest zijn waar ik ooit overheen roste, keurig in een rijtje achter elkaar, en in m’n spiegeltje zag ik dat ze doodgemoedereerd verder wandelden. In hetzelfde spoor, niks naar de berm of zo. Die beesten leren het nooit.
    Hoewel: de konijnen van vroeger bleven dom in het schijnsel van je koplampen zitten. Er zijn minder konijnen (myxomatose en één of andere slaapziekte), maar die er wel zijn springen mooi weg. Evolutie!