1. 3

    @2 Ik heb anders (gelukkig) bijzonder weinig van die identiteitspolitiek gezien tijdens de laatste verkiezingscampagne voor de Tweede Kamer.

  2. 5

    @2

    Dude, that’s like someones personal opinion. You know where to shove it, right? Indeed, that dark spot.

    Werkelijk onbegrijpelijk dat sommigen zich vastklampen aan het meninkje van deze of gene.

    Volksvod krijgt van mij sowieso geen clicks.

  3. 7

    @3 Is dat zo? Met DENK hebben we er zelfs een specifieke identiteitspolitieke partij bijgekregen. Zelfs een sprookjesfiguur als Zwarte Piet heeft zijn eigen single issue protestbeweging in Nederland en de Homo emancipatie beweging krijgt er elke week een identiteit letter bij.

    @5 Er staat ook dat het een opinie is. Wel een wetenschappelijk onderbouwde opinie van een hoogleraar politiek in een progressieve krant, daarmee is het dus wel degelijk relevante informatie.

  4. 9

    @3: Dan heb je niet goed opgelet. We hebben nota bene twee identiteitspolitieke one issue partijen met zetels, waarvan er eentje bij de verkiezingen met twee zetels nieuw de 2e Kamer in kwam en de ander op de VVD na de meeste stemmen kreeg. Daarnaast voerde (naast de SGP, maar daar is dat al heel lang een belangrijk thema) ook het CDA flink identiteitspolitiek tijdens de verkiezingscampagne.

  5. 15

    @13: Nee, daar valt eigenlijk niets aan toe te voegen. En ik denk dat een racismeloze en islamfobieloze massademonstratie, waarin de daders als lafbekken worden veroordeeld, teveel van het goede is gevraagd.

  6. 16

    @2

    Niet alleen in de VS, hier doen ze ook hun best:

    De laatste uitspraak is voor jouw rekening, niet van de schrijver, niet van de krant.

    Verder is ‘identiteitspolitiek’ niet nieuw, de opkomst van de identiteitspolitiek in Nederland staat gelijk aan de opkomst van partijen in Nederland, met de oprichting van de Anti-Revolutionaire Partij (opgegaan in het CDA). Er is geen partij in Nederland die haar ontstaan niet kan vinden in één of meerdere ‘identiteits’partijen. Wat identiteitspolitiek in Nederland (en landen met gelijke vertegenwoordiging) vooral laat zien is dat het juist wél werkt. Je zou het zelfs ten dele voor de VS kunnen zeggen. Lilla geeft zelf voorbeelden aan linkerzijde, maar aan rechterzijde heb je de Tea Party Republicans en de Breitbarters die de Republikeinen flink naar rechts hebben weten te verschuiven. Door mensen samen te laten komen achter één specifiek (setje) standpunt(en) kan juist dat standpunt behaald worden. Helaas (?) blijven de groepen bestaan, zelfs nadat hun standpunt is verwezenlijkt, maar dat zit in de aard van elk organisme: om te blijven bestaan. De ARP wou vanaf 1879 algemeen kiesrecht en kreeg dat in 1917, maar in veranderde vorm bestaat de partij nog steeds.

    Het artikel in de Volkskrant laat Lilla een boude stelling poneren en ondersteunen: “We moeten toegeven dat links in Amerika in een diepe crisis zit.” Nergens wordt in duidelijke verwoordingen gezegd wat die crisis is, of zelfs waaraan we kunnen zien dat het in crisis verkeert. Waaraan wordt gemeten of geconstateerd dat ‘Links in Amerika in een diepe crisis zit’? Ja, er komen wat vage citaten, die geheel subjectief zijn:

    [We] moesten een nieuwe visie op Amerika formuleren, die mensen van alle achtergronden en regio’s samenbrengt als burgers. In plaats daarvan eindigden we in de splijtende nulsomwereld van identiteitspolitiek, waarbij we het gevoel verloren van wat ons bindt als natie.

    Met recente concrete verliezen van ‘links in Amerika’ kun je naar de presidentsverkiezing en senaats- en afgevaardigdenverkiezingen van november 2016 verwijzen. Het nadeel van dat verwijzen is dat het eigenlijk onterecht is: de (‘liberal’) Democraten hadden meer stemmen. Dat moet vervolgens niet opgevat worden als kritiek naar ‘liberals’ of Democraten, maar naar de spelregels in de VS. Ook vlak na die verkiezing was er al een oproep vanuit het ‘liberal’ kamp om aan zelfreflectie te doen -wat Lilla als progressief in feite doet-, maar dat is onterecht. Trump heeft volgens de spelregels gewonnen, zondermeer, maar de Democratische volksvertegenwoordigers mochten en mogen wat meer aandacht geven aan de vraag of de spelregels nog eerlijk zijn.

    Lilla lijkt me verder geen ‘nestbevuiler’, hij zegt zeker dingen waar ik het mee eens kan zijn, maar mijn conclusies zijn anders.

    De belangrijkste vijanden waren niet langer kapitalisme en het militair-industrieel complex, maar andere mensen in de [eigen] beweging die, zoals we vandaag zouden zeggen, onvoldoende ‘wakker’ (‘woke’) waren.

    Tsja, het verleggen van de strijd van ‘naar buiten’ naar ‘binnenin’ kan al gauw vernietigend zijn, vooral waar het gaat om intersectionaliteit tussen minderheden die binnen hun eigen sectie niet aan bod komen. Maar waar de conclusie van Lilla lijkt te zijn dat dit soort infighting slecht zou zijn, kan hij die conclusie eigenlijk niet maken. Het is een identiteitspolitiek om voor bepaalde minderheden (tijdelijk) extra aandacht te vragen. En, zoals ik al eerder aangaf, en zelfs Lilla moet toegeven: dat heeft succes.

    [De lessen dat de politiek van single issue-bewegingen de enige manier was om echt iets te veranderen, en dat politieke activiteit een authentieke betekenis voor het zelf moet hebben] resoneren wel bij jongeren in onze individualistische maatschappij die ze leert dat individuele rechten en zelfdefinitie heilig zijn. Voor hen is politiek persoonlijk en hebben klassieke progressieve ideeën als burgerschap en solidariteit weinig betekenis. […]

    Er kan geen linkse politiek zijn zonder wij-gevoel. We moeten opnieuw leren hoe we onze oproep tot solidariteit – ook als die gericht is op specifieke groepen – verpakken in beginselen die iedereen kan bevestigen.

    Mensen hebben een sterke egoïstische kant, en daarbovenop: de VS is een erg, érg individualistisch land. Het verpakken van solidariteitsoproepen in ‘wij-boodschappen’ is derhalve niet de meest kansrijke methode voor het winnen van kiezers. Vóór dat die boodschap aan kan slaan, moet men ervan overtuigd raken dat je allen in hetzelfde schuitje zit, kortom: men moet minder egoïstisch en/of individualistisch worden.

  7. 17

    @11
    Ik vond het grappig, maar ik heb geen referentiekader. Hoeveel potentiële juryleden worden er afgewezen? Wat is normaal? Wat gebeurt er als je aangeeft wel aangeeft onpartijdig en eerlijk te zijn, maar dat (onbewust?) niet bent, is dat meineed? Het ontduiken/ontwijken van juryplicht is, net als homoseksuele verkrachtingen in de cel, veelvoorkomend in Amerikaanse televisieshows en films. In welke mate is daar hier sprake van? Vooral de potentiele juryleden schijnen er een probleem mee te hebben dat zij bevooroordeeld zijn door zijn immorele farmaceutische praktijken, de rechtbank moet steeds doorvragen: ‘ja, maar dit gaat ergens anders over’. Het lukt die mensen niet om het ene van het andere los te koppelen, maar voor welk gedeelte van de bevolking geldt dat? En als het inderdaad te maken heeft met de redenen van #14, hoezeer is dat een probleem?

    @12
    Het is een standaard opvatting in de economie dat een zekere mate van werkloosheid nuttig is. Het is niet zuiver de reden die genoemd wordt in dat artikel. Dat heeft het als het ware over een stoelendans (ook daar is sprake van vraag en aanbod). Er ‘moeten’ altijd meer mensen zijn dan stoelen (banen), anders kan het spel niet gespeeld worden. Soms wordt de vergelijking ook zo gemaakt: er zijn altijd mensen die een andere stoel willen, vandaar dat er steeds weer een ‘nieuwe ronde’ komt. Ik verwijs je naar frictiewerkloosheid, daar ligt de belangrijkste ondersteuning dat een zekere mate van theoretische werkloosheid ‘goed’ is, omdat het zorgt voor (in het geheel) een efficiëntere indeling van de arbeidsmarkt: de frictiewerkloosheid geeft aan dat het systeem (nog) steeds in werking is om de ‘beste mensen voor de baan’ op die baan te krijgen. Wat echter ‘optimaal’ is, is niet zeker, onder andere vanwege de dynamiek (er komen altijd mensen bij en er gaan mensen tijdelijk of gedeeltelijk weg) van het systeem en heel veel andere factoren. Economie is geen exacte wetenschap, vandaar dat iemand kan zeggen dat 3% goed is, en een ander 4%. Overigens wordt er teveel betekenis toegekend aan het werkloosheidscijfer: mensen die geen werk hebben of niet werkzoekend zijn, maar wel geschikt zijn voor werk worden daarin niet meegerekend. Die mensen ‘willen niet meer mee doen’, maar worden niet meegerekend in de werkloosheidscijfers, maar tellen bijvoorbeeld wel mee in de kosten voor de overheid via bijvoorbeeld de bijstand.

  8. 18

    @15 ik zou zeggen zonder moslimhaat. Islamofobie is vrij logisch en ook een totaal ander begrip dan moslimhaat. Islamisten/salafisten moeten we gelijk behandelen als nazi’s. Beide gezegend met een misplaatst superioriteitsgevoel en vandaar uit snel geneigd tot geweld. Tevens beide extreem antisemitisch.

  9. 20

    @17: [Die mensen ‘willen niet meer mee doen’, maar worden niet meegerekend in de werkloosheidscijfers, maar tellen bijvoorbeeld wel mee in de kosten voor de overheid via bijvoorbeeld de bijstand.]

    Even afgezien van gehandicapten, bijstandsmoeders en bejaarden, kun je als gezond ongebonden persoon bijstand krijgen zonder als werkloze ingeschreven te staan? Ik dacht het niet…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

| Registreren