We gaan…

Gisteravond heeft de kamer besloten dat Nederland militairen stuurt naar de Afghaanse provincie Uruzgan. Een historisch besluit omdat de Nederlandse Krijgsmacht sinds het debacle in Srebrenica niet meer zo’n gevaarlijke missie op zich heeft genomen.

Ik heb het debat gister op TV gevolgd en er werden me een paar dingen duidelijk. Ten eerste: D’66 heeft zich volstrekt belachelijk gemaakt. Marijnissen legde de vinger op de zere plek met zijn vragen aan Boris Dittrich van D’66. Waarom dreig je met het laten vallen van het kabinet als we toch gaan en doe je het vervolgens niet? Dittrich kwam met een slap verhaal over dat de meerderheid van de Kamer het er mee eens is, dus dat het geen zin meer heeft om je te verzetten. Dit liet hij volgen door een krachtig bedoelde opmerking over dat nu we dan toch gaan D’66 eensgezind achter “onze jongens” zal staan. Het waren holle frasen van een verliezer die al enigszins door geroezemoes in de Kamer overstemd werden. Marijnissen vroeg Dittrich vervolgens: als D’66 het dan zo belangrijk vindt om niet te gaan, waarom zijn uw belangrijkste pionnen, Ministers Pechtold en Brinkhorst, dan wel voor de missie? Hierop had Dittrich een lang antwoord, maar het kwam neer op: ja het is me niet gelukt en dat is jammer, maar nu we dan toch gaan… (insert holle frasen).

Daarna was het de beurt aan Groen Links om zout in andere D’66 wonden te strooien. Femke Halsema viel het argument van Dittrich over de Kamermeerderheid aan: ook al is er een kamermeerderheid voor dit plan, u weet even goed als ik dat een demissionair Kabinet zo’n missie nooit zal uitvoeren. Dus waarom laat u gewoon het Kabinet niet vallen?

Tsjakka. Als ik lid was van D’66 had ik direct mijn lidmaatschap opgezegd.

Een andere observatie die ik over de gehele uitzending heen maakte was dat ik de meeste politici die ik aan het woord zag maar slappe figuren vond in de zin dat ze veel te veel woorden nodig hebben om wat te zeggen. Een kind kon zien dat Dittrich om de hete brij heen draaide en niet durfde te zeggen “ja het is me niet gelukt” en de oproep om onze jongens te steunen was pathetisch. Jan-Peter is veel te politiek correct met al zijn bedankjes van steun en ge-emmer over normen en waarden. Ik zeg niet dat ik het hier en daar niet eens was met die politici, maar de manier van uitdrukken was echt ondermaats en ontdaan van passie. Enige uitzonderingen: Marijnissen en Wilders.

Wilders aan het woord na Halsema en hield het kort. Hij vond de politieke spelletjes en wie er nou wel of niet handig was geweest in het debat onbelangrijk. Dat is waar: Marijnissen en Halsema vond ik tot dat moment helden, maar ik zag nu in dat ze slechts bezig waren politieke munt te slaan uit de verbazende zwakte van D’66, als een stel jakhalzen dat een gewonde antilope te grazen neemt. Wilders zei verder dat hij voor de missie is om Vrede en Vrijheid te bevorderen en Terrorisme in te dammen (insert holle frasen). Volgens hem gaan de militairen er goed getraind en uitgerust naar toe.

Nu weet ik niet of het wel of niet een goed idee is om er naar toe te gaan. En of de juiste voorwaarden zijn geschapen. Maar ik kan het eens zijn met het doel: het helpen van de samenleving in Afghanistan die al decennia lang in puin ligt door verschillende oorlogen. Moeten we wegens Kosovo als een stel lafbekken aan de kant blijven staan in internationale operaties? Moeten we niet meedoen omdat we de VS niet aardig meer vinden? Tot slot mogen we concluderen dat Balkenende zijn zaakjes keurig voor elkaar heeft. Hij krijgt zijn zin ook al was een kamermeerderheid in December nog hardstikke tegen, en heeft ie twee ministers overtuigd niet met hun politiek leider mee te stemmen.

  1. 1

    Ik hoop dat alles goed gaat.
    Het lijkt me verschrikkelijk om als militair daar heen te gaan. Je loopt een enorm risico en als je jezelf wil verdedigen staan er een paar mannetjes van het OM klaar om je in de boeien weg te slepen.

  2. 2

    Ja. Dat zou nu niet meer kunnen voorkomen omdat er “duidelijke afspraken” waren gemaakt…

    Wat mij betreft komt Balkie hier met een grote overwinning uit. Eigenlijk moet ie zelf het regelwerk achter de schermen doen en iemand anders het woord te laten doen. Kan ie Marijnissen niet als stroman installeren?

  3. 3

    De wapens kunnen weer uit het vet. Tassen vol pistolen en karabijntjes zijn opgepoetst om te worden verscheept naar het ver wegge. Om het op te nemen tegen volautomatische wapens, landmijnen en raketwerpers. Camouflage-kleding moet er voor zorgen dat de jongens geen kou vatten, condooms zorgen ervoor dat ze gevrijwaard blijven van alle andere narigheden. “Veiligheid voor alles” is het credo van de ministerpresident. Wederom zullen er twee pantservoertuigen meegaan, om te worden verloot op een plaatselijke bingoavond. De voertuigen zijn geschikt voor het zwaardere werk. Het overrijden van burgers is een van de primaire taken. Speciaal hiervoor zijn de zijspiegels verwijderd. Ook logistiek is men voorbereid. “Deze trucks kunnen wel honderden mensen vervoeren naar deportatieplekken in het bos, aan één stuk door”, pocht een onderhoudsman over de vrachtwagens. Hoe het gebrek aan bos in de regio opgelost zal worden is niet duidelijk. Trots laat hij zijn zwembroek zien.”duizenden vierkante kilometers strand” verklaart hij. “Als we aankomen gaan we het vieren met een groot bierfeest.”

    Deja vu, iemand?

  4. 4

    Het is wel de bestbewapende uitzending ooit. Dit keer geen Srebrenica-achtige taferelen hoop ik. 60 pantserwagens, 6 f16’s, 6 apache helicopters en 1200 militairen. Dat moet de naar schatting 300 talibanstrijders in het gebied ter grootte van Nederland wel in toom houden denk ik. Het zoeken naar die panter op de veluwe was makkelijker.Verder is deelname van militairen volgens mij vrijwillig, en staan ze zelf in de rij om te gaan.

  5. 5

    Het punt dat Dramklukkel denk ik maakt is dat je nog zo goed bewapend kan zijn, als je niet WIL vechten (of de leiding niet wil vechten, of je krijgt geen luchtsteun, of welk excuus dan ook) krijg je hetzelfde als Srebrenica. Je moet erop voorbereid zijn en de standvastigheid hebben om je taak uit te voeren zelfs als er (veel) doden aan je eigen kant zullen of kunnen vallen.

  6. 6

    Ze staan nu nog misschien in de rij, maar dat verandert wel als de eerste doden vallen. Iedereen is altijd hartstikke voor zolang er frasen als ‘vrijheid’ en ‘vrede’ genoemd worden, maar zodra we mensen moeten gaan neerschieten en die vervelende Taliban ook terug gaat schieten (en af en toe raak schiet) roepen we opeens wat we daar doen en dat die mensen ons niet willen.

    Laat ik het hierbij van te voren twee dingen duidelijk maken:

    1. Als je mij ooit naar een oorlog wil sturen (hoe correct je het ook kan laten klinken) zal ik mijn uiterste best doen om eronder uit te komen. Uiteindelijk gaat elke oorlog om macht, uiteindelijk vallen er altijd doden en uiteindelijk moet je je leven wagen omdat iemand in een groot kantoor ergens denkt op deze manier meer macht, invloed en geld te kunnen krijgen. Oorlog gaat nooit (laat ik dat herhalen: NOOIT) om arme mensen die we willen helpen, vrede die we willen brengen (de hele tegenspraak in die uitspraak daargelaten) of idealen die we willen verspreiden.

    2. Ik ben hartstikke tegen. Ik durf er niets om te verwedden dat het fout gaat, want misschien hebben we mazzel (zie ‘onze’ provincie in Irak), maar we zitten daar omdat meneer Bush een daad moest stellen nadat er twee torens omgegooid werden. Ja, de Taliban is minder aanwezig op het moment. Maar de laatste keer dat ik keek regeerde Karzai een cirkel met een doorsnee van honderd kilometer rond Kabul en wordt de rest van het land geregeerd door zwaar bewapende warlords met ieder hun eigen legertje. De Taliban bestaat nog steeds en Al-Qaida is nog steeds aanwezig in het gebied. Iedereen die denk dat die niet met z’n allen zitten te wachten tot de buitenlanders weg gaan om elkaar naar de keel te vliegen en uit te maken wie de grote jongen is, is naief.