Wat is het voorbeeld van Tunesië?

Een van de talloze posters van Ben Ali, die tot voor kort het Tunesische stadsbeeld kenmerkten (Foto: Flickr/stewartmorris)

Voor het eerst in de geschiedenis heeft een Arabisch land een revolutie meegemaakt. Er waren wel coups die als revolutie werden voorgesteld, maar wat de afgelopen dagen in Tunesië gebeurde is uniek: een volksopstand die tot de verdrijving van een despoot leidt. Natuurlijk leidt dat tot nervositeit bij andere Arabische leiders, in het bijzonder bij de Libische leider Muammar al-Gadaffi.

Maar wat is nu precies de les die van het Tunesische voorbeeld uitgaat? Vanuit westerse ogen natuurlijk dat je een bevolking niet eeuwig onder de duim kunt houden. Hopelijk krijgt Tunesië nu een democratie, waarbij het volk de macht in eigen handen krijgt. Arabische leiders zien echter iets anders. Tunesië geldt als een van de meest liberale Arabische samenlevingen, met relatief veel rechten voor vrouwen en een hoog opgeleide bevolking. Het laten vieren van de teugels lijkt te worden beloond met verlies van macht.

In de komende dagen zal dan ook niet alleen de toekomst van Tunesië bepaald worden, maar ook de beleidsontwikkeling in andere Arabische landen. Westerse landen als Frankrijk, die de verdreven president Zine al-Abidine Ben Ali kort geleden nog prezen om de stabiliteit van zijn regime, laten nu hun ware gezicht zien: zijn familie is niet meer welkom en zijn bankrekeningen worden in de gaten gehouden. Als Tunesië een werkelijke stap vooruit zet, valt te hopen dat het geen negatieve gevolgen heeft voor de buurlanden.

  1. 1

    Wat is de kans (if any)dat Tunesie via deze revolutie een islamitische staat wordt (analoog aan Iran, eerst democratische oppositie , daarna overname door fundi’s.)

  2. 2

    @Christian:
    Tunesië geldt dan weliswaar als een van de meest liberale arabische samenlevingen, dat maakte de repressie er bepaald niet minder om. Ben Ali probeerde al maximaal de informatiestroom te controleren en de oppositie te onderdrukken (meer dan in Egypte bijvoorbeeld. Dus Ben Ali liet op dit punt allerminst de teugels vieren.

    @Nieuwsvraag: dat is de vraag idd, al heb ik niet de indruk dat de Tunesiërs zelf erg op zo’n islamitische staat zitten te wachten. Het kan werkelijk alle kanten op, hopelijk komt er snel meer duidelijkheid

  3. 3

    @1: als we de fundi´s weer steunen in hun strijd tegen de linkse oppositie na het verjagen van een dictator is die kans groot. Die fout heeft het westen al vaker gemaakt.

  4. 5

    Robert Fisk van The Independent, hier te lezen, is een tikkie minder optimistisch over de kansen op democratie.

    It’s the same old problem for us in the West. We mouth the word “democracy” and we are all for fair elections – providing the Arabs vote for whom we want them to vote for.

    In Algeria 20 years ago, they didn’t. In “Palestine” they didn’t. And in Lebanon, because of the so-called Doha accord, they didn’t. So we sanction them, threaten them and warn them about Iran and expect them to keep their mouths shut when Israel steals more Palestinian land for its colonies on the West Bank.

    There was a fearful irony that the police theft of an ex-student’s fruit produce – and his suicide in Tunis – should have started all this off, not least because Mr Ben Ali made a failed attempt to gather public support by visiting the dying youth in hospital.

    For years, this wretched man had been talking about a “slow liberalising” of his country. But all dictators know they are in greatest danger when they start freeing their entrapped countrymen from their chains.

    And the Arabs behaved accordingly. No sooner had Ben Ali flown off into exile than Arab newspapers which have been stroking his fur and polishing his shoes and receiving his money for so many years were vilifying the man. “Misrule”, “corruption”, “authoritarian reign”, “a total lack of human rights”, their journalists are saying now. Rarely have the words of the Lebanese poet Khalil Gibran sounded so painfully accurate: “Pity the nation that welcomes its new ruler with trumpetings, and farewells him with hootings, only to welcome another with trumpetings again.” Mohamed Ghannouchi, perhaps?

  5. 6

    @2: “Ben Ali probeerde al maximaal de informatiestroom te controleren en de oppositie te onderdrukken”

    Dat klinkt nou niet echt liberaal.