Thema Leven

KRAS | Gerlacus Buma

De hopman van het CDA schreef een boek over zijn voorvader Gerlacus. Die nam dienst in het leger van een buitenlandse mogendheid die Nederland bezet hield. Nee, niet de Wehrmacht, maar het Napoleontische leger. Toen de kansen van de Fransozen keerden, liep hij net zo makkelijk over naar het Nederlandse leger. In die hoedanigheid hielp hij nog de Belgen een bloedig lesje te leren.

Als ik zo’n voorvader had, zou ik het geheim houden, maar Buma junior meent Gerlacus als voorbeeld te moeten voorhouden aan het huidige Nederland, ‘dat een verhaal nodig heeft’. Maar welk verhaal dan in ’s hemelsnaam? Dat het oké is om met alle winden mee te waaien? Dat we wat minder zwaar aan landverraad moeten tillen? Dat we teruggekeerde Syriëgangers een baan bij het Korps Mariniers moeten aanbieden? Dat we terugmoeten naar de tijd waarin patriciërs overal mee wegkwamen? Ik zie allerlei verhalen, maar geen daarvan is fris.

Het jampotje opendraaien

COLUMN - Zit je daar, in een debat georganiseerd door een goede vriend die Parkinson heeft, en die publiekelijk tracht te bedenken wat-ie nu in hemelsnaam moet doen als hij, naast die kutziekte waarmee hij zich zo goed en kwaad als maar kan heeft verzoend, vreest óók nog eens dement te worden. Want de kans op dementie is akelig groot bij Parkinson: ongeveer een op de twee mensen met die ziekte eindigt zo.

Hoe bepaal je nu al wat je tegen die tijd denkt aan te kunnen, wat je geliefden kunnen verdragen, en waarmee je je intimi denkt te mogen belasten? Hoe verzeker je jezelf, liefst zo kort mogelijk voordat je te ver heen bent, van een zachte dood, van euthanasie, in de wetenschap dat juist zodra je echt dement wordt, je mening er wettelijk niet meer toe doet?

KRAS | Excuses

Heeft Mark Rutte eigenlijk al zijn excuses aangeboden voor zijn betrokkenheid bij de rellen na de voetbalwedstrijd van NAC gisteren? De premier werd tenslotte op de tribune betrapt met dezelfde sjaal die de rellende supporters ook droegen. Het lijkt me dat hij zich op zijn minst dient te distantiëren van zijn vrienden, wier gedrag jegens de politie grensde aan terreur.

Een premier die heult met terroristen, het moet niet gekker worden in dit land. Er hoeft maar een supporter een sjaaltje om te doen en de politie staat massaal paraat, terwijl onze straten vergeven zijn van het geboefte en onze bejaarden liggen te creperen in onbemande verzorgingstehuizen. Ik zeg: motie van wantrouwen! Nederland uit de EU!

Succesvol in stad en wereld

COLUMN - door Klaas Mulder

Jonge vluchtelingen worden sterk gestimuleerd om goed Nederlands te leren. Dat er ook een andere route naar succes is, wordt ze niet verteld. Dat is jammer, want glocal integration is soms veel beter te realiseren dan Hollander worden. Word een expat!

Bijscholen in het weekend

‘Kunnen we eens praten over een sponsormogelijkheden voor een weekendschool voor vluchtelingen?’, vroeg een studente me[1]. Ze is nog maar een paar jaar geleden uit Afrika gekomen, en nu al een topper in een Nederlandstalige Hbo-opleiding.

Ik vertel haar, dat veel van mijn collega’s heel enthousiast zouden zijn over haar project. Als ze met mij in gesprek gaat, moet ze voorbereid zijn op kritische kanttekeningen. Ik heb er alle begrip voor als ze daar niet op in wil gaan. Ze komt wel, en we hebben een mooi gesprek. Ze vertelt dat ze zelf naar een internationale schakelklas ging, waar ze naar haar gevoel onvoldoende leerde over Nederland. Iemand attendeerde haar op de weekendschool. Hoewel die eigenlijk bedoeld was voor 9- tot 12-jarigen schoof ze toch aan, en ze vond het geweldig. Ze leerde iets beter Nederlands en kreeg veel meer zicht op het schoolsysteem.

Rookgordijn

OPINIE - De tabaksfabrikantenlobby klopt aan je deur en houdt je een zak geld voor. Of je voor hun campagne wilt voeren?
Zomaar ja zeggen en dan op een poster roepen “Roken is goed, alle maatregelen zijn een complot” werkt natuurlijk niet goed. Maar ja, die zak geld wil je niet afslaan. Dus bedenk je een list. Je brengt het gewoon onder bij een zogenaamde andere campagne! Eentje tegen betutteling door de overheid. En zie, alle maatregelen zijn ineens betutteling en je kan aan de slag. Toevallig enkele dagen voor de ontmoedigingsmaatregelen van de overheid aangekondigd worden.
En tussendoor kan je gewoon in de media en op Twitter roepen dat je echt wel weet dat roken slecht is en dat je het niet aan het promoten bent…

Daar hebben ze een woord voor: hypocriet.

Er sterven in Nederland jaarlijks bijna 20.000 mensen aan de directe gevolgen van roken. Ruim twintig keer zoveel als alle andere drugsdoden, inclusief die als gevolg van alcohol.
Dan na betaling door de tabakslobby te proberen de scherpe kantjes van het ontmoedigingsbeleid af te halen, is eenvoudigweg het meehelpen aan het instandhouden van de enorme schade die roken in onze maatschappij aanricht, inclusief de sterfgevallen.
De rest is een rookgordijn. Centjes zijn voor Jan belangrijker dan onze levens.

De Mannenbeweging

COLUMN - Toen ik voor het eerst las over Warren Farrell moest ik een beetje lachen. Deze man was ooit een mannelijk boegbeeld voor het feminisme. Nu wordt hij gezien als de vader van de mannenbeweging. Want hij vindt dat het feminisme is doorgeslagen. En ja sorry, maar dat werkte in eerste instantie op mijn lachspieren.

Incels

Want bij “mannenbeweging” denk ik in eerste instantie aan de Incels. Over doorgeslagen gesproken. Mannetjes die vinden dat ze recht hebben op seks en daarbij worden tegengehouden door Stacy’s (vrouwen), die alleen maar vallen voor Chads (aantrekkelijke mannen). En die moeten allemaal dood, nadat de Stacy met geweld genomen is natuurlijk. Het verwrongen wereldbeeld van deze types is sneu en lachwekkend, maar helaas gaan sommige idioten daadwerkelijk tot actie over, zoals in april 2018 in Toronto. En ik weet niet of het toevallig is, maar dat is ook de woonplaats van Jordan Peterson, die ik verafschuw omdat hij dit soort gedachtegoed min of meer aanmoedigt.

Dus ik plaatste Warren Farrell in die categorie van mannen die vinden dat mannen dominant moeten zijn. Maar na het lezen van dit interview ben ik daarvan teruggekomen, want een groot deel van wat hij zegt snijdt hout. Ik vind niet echt dat het feminisme is doorgeslagen, op een paar hardcore Dolle Mina’s na, maar dat betekent niet dat er geen issues zijn voor mannen. Deels had ik die zelf ook al op mijn netvlies.

KRAS | Karamelzeezoutpieten

Leden van de actiegroep ‘Negers moeten hun muil houden’ staan dezer dagen voor het hekje in Leeuwarden, omdat ze een snelweg geblokkeerd hebben. Zo wilden ze voorkomen dat kinderen in aanraking kwamen met mensen die tegen racisme zijn. Steungroepen op internet hebben maar weer eens een burgeroorlog aangekondigd voor het geval ze de bak in moeten. Maar het zullen wel werkstraffen worden, want dat is zo’n beetje het niveau van de overtreding. Hinderlijk, maar niet gevaarlijk.

Voor dit jaar is het misschien te laat, maar mij lijkt het handig volgend jaar twee intochten van de Sint te organiseren. Eentje met roetpieten, smurfpieten, stroopwafelpieten, karamelzeezoutpieten, noem maar op, voor de kinderen. Hun zal het immers worst wezen hoe Piet eruit ziet, als hij maar over de brug komt met kruidnoten en cadeautjes. De intocht met Zwarte Pieten voor volwassenen die aan de racistische component hechten (omdat ze die fijn of juist verwerpelijk vinden) doen we elders. Liefst ergens met veel toegangswegen, ter bevordering van het spelelement.

Zelfdoding doe je niet alleen

OPINIE - Zelfdoding is al jaren een heet politiek hangijzer. Veel liberalen zeggen: de keuze ligt bij het individu. Maar wat als de keuze niet echt vrij is?

Over hulp bij zelfdoding woedt de laatste jaren een felle maatschappelijke en politieke discussie. Het gaat over ouderen die hun leven ‘voltooid’ vinden of mensen die anderszins een einde aan hun leven wensen. Zeker als het gaat om zogeheten ‘laatstewilmiddelen’ die voor iedere particulier toegankelijk zouden moeten zijn, lopen de gemoederen hoog op. Onlangs nog schreef minister Hugo de Jonge (CDA, Volksgezondheid) een brief naar de kamer waarin hij stelde dat het kabinet wil voorkomen dat mensen dodelijke poeders kopen om zelf uit het leven te stappen. De onderliggende vraag is natuurlijk: in hoeverre mogen we zelf beslissen over ons levenseinde? In het eerste Filosofisch Café van dit seizoen ging filosoof Fleur Jongepier (RU Nijmegen) in gesprek met haar liberale onderbuik.

Liberale onderbuik en je toekomstig ‘ik’

Als het gaat om zelfdoding is de eerste neiging van een liberaal om te zeggen: de keuze ligt volledig bij mij, ik bepaal het zelf wel. Maar alleen als dat in lijn is met het vrijheidsprincipe van de filosoof John Stuart Mill, namelijk, dat de grenzen van je vrijheid daar liggen, waar je de vrijheid van anderen beperkt. Wanneer Jongepier dit principe toepast op de zelfdodingsproblematiek, stuit ze op een diepere, filosofische kwestie. Want wat bepaalt het ‘ik’ en wat bepaalt de ‘ander’? Is je toekomstige ‘ik’ niet eigenlijk een ander persoon? En schaad je die toekomstige ‘ik’ niet door nu een radicale keuze zoals zelfdoding te maken?

KRAS | Salafisten

Goed, er zijn in Nederland dus 30.000 knetterharde salafisten, op wie we niet kunnen rekenen mocht de democratie hier te lande in gevaar komen. Dat is dus nog geen halve kamerzetel, peanuts vergeleken bij wat er in het parlement aan partijen zit op wie ik mijn geld ook niet zet, mocht iemand op het onzalige idee komen een “illiberale democratie” of iets dergelijks in te willen voeren.

De salafisten van Nederland zijn met hun shariazucht op een getalsmatige mission impossible. Tenzij ze erin slagen anderen het voorwerk te laten doen. Eerst de bevolking laten wennen aan door één partij met sterke leider gedomineerde verkiezingen, de rechtspraak uitlijnen met de regering, onafhankelijke media de nek omdraaien, ngo’s buiten spel zetten. Dan hoef je daarna alleen nog maar het machtige kliekje door jezelf te vervangen. De illiberale democratie is de eerste stap naar invoering van de sharia in Europa.

Dansend in een mijnenveld

COLUMN - Bij Zomergasten vond ik psychotherapeut Esther Perel net wat te gladjes: alsof ze alle antwoorden allang klaar had liggen, ze hoefde alleen maar even in het juiste laatje te rommelen om ze tevoorschijn te toveren, leek het.

Wat toch ergens bleef hangen was Perels opmerking die avond dat ze een serie eenmalige sessies met vrijwilligers – allemaal echte koppels, met echte problemen – had opgenomen en die bewerkt had tot podcasts, die ze nu op haar website beschikbaar stelde. Dit bij wijze van publieke educatie, lichtte ze toe: niet iedereen heeft tijd en geld voor psychotherapie, maar wie weet staken ze er zo toch iets van op. (De serie zal haar daarnaast gerust ook geweldige reclame voor haar praktijk opleveren.)

Zo kwam het dat ik afgelopen week toch even wilde luisteren. Het werd een belevenis; voor ik het wist had ik alle achttien afleveringen uit. Perel – die praktijk houdt in de Verenigde Staten, en in de aankondiging steevast Estaire Parèlle wordt genoemd; nooit geweten dat Amerikanen de naam ‘Esther’ niet snappen – was kwikzilver. Ze was afwisselend slim, vol mededogen, scherp, geestig, streng, troostend, inventief, bemoedigend, en praktisch.