Thema Leven

KRAS | Vooroordelen

Na een terreuraanslag in Frankrijk, waarbij een dappere gendarme het leven liet, twitterde de voorman van de Christen Unie over het contrast tussen beide gelovigen. De een destructief, de ander zelfopofferend. Hij wilde maar zeggen: het geloof kan zo totaal verschillende doen met mensen.

Anderen viel het op dat de ene gelovige een moslim was, de ander een christen. Zij namen onmiddellijk aan dat de christelijke politicus, die anders nooit op een polariserend woord te betrappen valt, zich hier even moslimbashend had laten gaan. Maar ik vroeg me af wiens vooroordelen hier precies blootgelegd werden.

Quote du Jour | Read that Bible

“You know you’re supposed to read that Bible and not smoke it, right?”

The Economist legt uit waarom Stormy Daniels zo gevaarlijk is voor Trump. Al zijn andere tegenstanders zijn kwetsbaar omdat ze de moral highground zoeken. De pornoster en bijna-politica die kortstondig een relatie met Trump had (“je denkt toch niet omdat ik hem aantrekkelijk vond?”) is nog schaamtelozer dan de president en bovendien grappiger, zoals in bovenstaande tweet in reactie op een bijbelgekkie die haar aanviel. Dat valt in de smaak bij de anti-establisment-kern van Trumps achterban.

KRAS | Turkshaming

Een partij met vooral Turkse kaderleden stemde in de Tweede Kamer tegen de vaststelling dat de Armeense genocide heeft plaatsgevonden, of nou ja, het was misschien wel heel vervelend allemaal van die doden, maar er gingen zoveel mensen dood en om nou per se hier een punt van te maken dat was vooral een potje turkshaming en … enfin, om de onwelgevallige gebeurtenis goed uit te melken vroegen ze een hoofdelijke stemming aan en nagelden de Turken van andere partijen vervolgens vrolijk aan de schandpaal in het moederland. Turkshaming, zeg maar, maar dan anders.

De voorman verscheen op de Erdoganbuis en beet de erkenners toe dat ze moesten kiezen aan welke kant ze stonden. Die kon ik niet helemaal volgen. Ik had namelijk het idee dat de kamerleden van GroenLinks, SP, PvdA en VVD een duidelijke keus gemaakt hadden. Ze zijn in de eerste plaats Nederlander. De identiteitscrisis drukt waarschijnlijk niet op hen.

KRAS | Toddler in chief

Vroeger speelden we wel eens oorlogje. Wie werd neergeschoten had verloren. Van Donald Trump wordt gezegd dat hij mentaal een kleuter is gebleven. Hij denkt nog steeds dat je een loser bent als je wordt neergeschoten. En losers, daar wil hij niks mee te maken hebben. Of hoogstens als hij ze kan gebruiken om er zelf beter van te worden. Hij ging behoorlijk content met zichzelf op de foto bij zijn bezoek aan de crime scene van de zoveelste massamoord in zijn land, Twitter bij de hand om de FBI de schuld te geven.

Er is sprake van verontwaardiging over zijn gedrag, dezelfde verontwaardigde machteloosheid als na iedere schietpartij, ongeacht de president. Met de grijnzende toddler in chief die zijn duim opstak om aan te geven hoe lekker hij het vond gaan, daar in Parkland, Florida, kregen de Verenigde Staten in elk geval een president die geen valse hoop wekte dat er iets zou veranderen. De losers zullen snel weer uit het collectieve geheugen worden verdrongen.

Dobberend

COLUMN - Mijn moeder verkruimelt langzaam. Er brokkelen elk seizoen weer oude vaardigheden bij haar af. Eerst kon ze niet langer autorijden, later niet meer rekenen of koken – terwijl ze in al die drie dingen vanouds een ster was, en daar veel eer mee inlegde.Tegenwoordig suft ze vooral in haar luie stoel, en kan ze het ontbijt alleen nog ‘klaarzetten’ wanneer mijn vader elke stap begeleidt met gedetailleerde instructies: ‘De yoghurt gaat in de schaaltjes, die staan daar al klaar. Kijk, daar is het emmertje met yoghurt. Dan haal je eerst het deksel daarvan af. Hier ligt een lepel, die steek je nu in de emmer, en dan schep je de yoghurt daarmee in de schaaltjes. Goed zo, de eerste schep zit erin. Nu nog een schep. Nee, eerst de lepel weer in de emmer, en dan…’

De wereld vervaagt voor haar, tijd wordt fluïde. Soms vraagt ze bezorgd wie er nu op mijn katje past, aangezien ik al drie dagen bij hen ben – terwijl ik pas een paar uur geleden ben gearriveerd. Ze kan soms iets vragen op een toon alsof ze gewoon het gesprek voortzet, terwijl ze ingaat op iets wat niemand heeft gezegd. Of misschien reageert ze op een opmerking van een maand of twee geleden.

KRAS | Suikerpatiënt

De suikerpatiënt die vorig jaar achter het stuur onwel werd en enkele mensen aanreed in Amsterdam had genoeg gegeten. Het ongeluk was botte pech. Maar hé, dat was indertijd niet bekend, dus het was volkomen logisch dat rechtse ‘opiniemakers’ onmiddellijk de islamofobe haatkaart trokken. Het was tenslotte ramadan, dus die meneer had bewust het risico genomen in een hypo te belanden. Het was een aanslag!

In die beleving zijn moslims schuldig tot het tegendeel bewezen is. Anderen houden vast aan de status quo: onschuld tot er bewijs ligt. Die attitude heeft een naam: islamiseren. Zo heet dat als je roept dat migranten, vluchtelingen en andere niet-witte nieuwkomers ook rechten hebben. Als je dat maar hard genoeg gelooft is meer dan de helft van Nederland al geïslamiseerd, van rechters en politici tot woningcorporatie en grootbedrijf. Het is een aanslag!

KRAS | Datsja

Als ik met Vladimir Poetin in diens datsja had gezeten om van de grote man zelf te leren hoe je dat nou doet, wegkomen met aperte leugens over opgepompte sporters, groene mannetjes op de Krim en een buk-raket, dan zou ik dat in alle toonaarden ontkennen, al kwam de AIVD met een etmaal footage van de bewakingscamera die Vlad, mij en een fles wodka haarscherp in beeld brengt. Dus dat Pinokkio Zijlstra precies het omgekeerde doet, daar kan ik met mijn pet niet bij. Het is volstrekt ongeloofwaardig.

Wat probeert Zijlstra te verbergen? Hij was er wél, daar hoeft niet aan getwijfeld te worden. En wat er besproken werd was zo groot en geheimzinnig dat Zijlstra liever zijn geloofwaardigheid op het spel zet dan het toe te geven. Ik gok dat het om de verkiezingen van vorig jaar gaat. De FBI is iets op het spoor en dreigt dat openbaar te maken. Ik vond het altijd al verdacht dat de VVD daar als grootste uit de bus kwam, gezien alle affaires. Nu begrijp ik het beter.

De jongens van Tao

COLUMN - ‘Jongens waren we, maar aardige jongens…’
Bij het kijken naar de vierde aflevering van ‘Door het hart van China’ van Ruben Terlou, schoot ineens dit zinnetje van Nescio door mijn hoofd. Ik keek naar een paar Chinese adolescenten die zich op een berg in een mistroostige en nogal vochtige omgeving hadden teruggetrokken in een vervallen huisje. Ze zochten ‘het rechte pad’, of ‘de juiste weg.’
In huis-tuin-keuken-Chinees: Tao.

Ze mediteerden wat, dronken sloten thee en lazen eeuwenoude geschriften. Het waren ongetwijfeld aardige jongens. Gevoelige jongens bovendien. Dat was vooral de reden dat ze daar op die berg in die mist zaten. Ze hadden namelijk moeite met de Chinese maatschappij en de druk die deze legt op haar leden. Het zoeken naar wijsheid en ‘het rechte pad’ leken welkome excuses om een terugtrekkende beweging uit die maatschappij te maken.