Thema Cultuur

Leve de pretenties van Lieke Marsman

RECENSIE - Het tegenovergestelde van een mens, de eerste roman van Lieke Marsman, was voor mij het boek van deze zomer. Ik had het op papier gelezen vlak voor ik op reis ging, en was zo dom om het daarna niet mee te nemen. Zodat ik de hele tijd bleef verlangen naar het boek, terwijl ik ergens in Rusland zat waar niemand gek genoeg nog van Lieke Marsman had gehoord. Zodat ik het boek toen maar in de boekwinkel van Apple had gekocht, voor op mijn iPad.

Het boek mengt van alles: persoonlijke herinneringen van een hoofdpersoon met beschouwingen, proza met poëzie, wanhoop met hoop, kritische beschouwing met lyrische passages. Je zou ook kunnen zeggen dat het boek gaat over mengen, over de onmogelijkheid om je bezig te houden met de gigantische problemen waar we voor staan als je ondertussen ook nog je eigen relatie in leven probeert te houden, of een baantje te vinden.

Closing Time | Surfing the Warm Industry

Animatiefilmpjes zijn kennelijk een veilig medium om onderwerpen zoals de rafelranden van de seks te verkennen. In deze aflevering: de ennui van jezelf omhoog neuken op het werk. De ontknoping is echter net even anders dan je verwacht.

Ze is daarmee ook een stuk minder subversief, want aan het einde van het liedje wordt de burgerlijke moraal gewoon netjes bevestigd.

Kunst op Zondag | Nineveh en Assyrië

ACHTERGROND - Kort na de Arabische Lente begon het plunderen. Eerst in Egypte, daarna in Libië, met de opkomst van ISIS ook in Syrië en Irak. U hebt beelden gezien van de moedwillige verwoesting van het museum in Mosul. Misschien zou de schade minder groot zijn geweest als er geen helers waren geweest die Egyptische papyri, Libische sculptuur, Syrische sierraden of Iraakse kleitabletten hadden gekocht; misschien zou de schade minder groot zijn geweest als de wetenschappers zich zouden hebben gehouden aan hun eigen gedragscodes; vrijwel zeker zou de schade beperkt zijn gebleven als de autoriteiten de wet wat meer hadden gehandhaafd.

Helaas: de schade is er. Maar je kunt iets terug doen. Om te beginnen: het bewustzijn vergroten dat de westerse beschaving (wat dat ook moge zijn) niet begint in Griekenland en Rome, maar dat daaraan iets is voorafgegaan. Als de Amerikaanse soldaten die Bagdad in 2003 bevrijdden beter zouden hebben geweten dat het oosterse erfgoed werelderfgoed en dus ook Amerikaans erfgoed is, zou wellicht het museum aldaar niet zijn geplunderd. Om de vertrouwdheid met het Nabije Oosten iets te vergroten, hebben we op Sargasso Daan Nijssen gevraagd elke vrijdag een stukje te schrijven over het culturele erfgoed waarvan we zijn beroofd. En ik ben blij dat het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden vanaf 20 oktober een grote expositie over Nineveh aanbiedt – de stad die tegenwoordig Mosul heet en ooit hoofdstad was van het eerste oosterse wereldrijk, Assyrië.

Closing Time | Sons

Concorde (niet te verwarren met Le Concorde) is een Franse electropopband, die in de verte doet denken aan Air, zij het dan met catchy beats.

Ik weet verder ook het fijne niet van ze, maar de band en hun producers moeten zonder meer een geraffineerde smaak hebben, getuige bovenstaand filmpje, waarin pijnlijk wordt blootgelegd hoe onzekerheid en overcompensatie de mens gevangen houdt in een spiraal van isolement.

Verder zul je mij niet horen klagen over de tieten, al zijn die getekend. Het is niet alsof het primitieve genotscentrum in mijn brein verfijnd genoeg is om het verschil te onderkennen tenslotte.

Kort | Alleen de negatieve waarheid

Een manifest van journalisten voor een meer evenwichtige beeldvorming en een heftige reactie, het is weer bal in medialand.
Maar die heftige reactie is begrijpelijk. Als je broodwinning bestaat uit het met veel verontwaardiging schrijven over alle incidenten waar iets verkeerd gaat, dan is het een bedreiging als blijkt dat de feiten over het grote plaatje een heel ander beeld schetsen.
Maar om dan te roepen dat positieve berichtgeving leugens zijn (met een lekker foute historische verwijzing) en dat alleen negatieve berichtgeving goed is, dat is best triest.

Maar goed, stel je voor dat al die rottige politici toch iets voor elkaar hebben gekregen, dat al die hardwerkende ambtenaren toch maar mooi een positieve trend hebben bewerkstelligd, wat moet je dan met je verontwaardiging? Een verontwaardiging die waarschijnlijk voortkomt uit frustratie over het feit dat je zelf niets constructiefs hebt bijgedragen aan het verbeteren van de wereld.

Closing Time | Nude Descending A Staircase

Dat alternatieve gitaarrock nog niet dood is, bewijst Andrew Rineheart wel in dit nummer.

Oké, qua zangmelodieën is het allemaal niet zo spannend, en van dat ijle stemgeluid ben ik ook niet noodzakelijk fan, maar die elektrische gitaren jagen de rillingen over mijn lijf; en dan op een goede manier.

Minder dan drieduizend oogbollen. Je gelooft het niet.