Recensie: Alzheimer-opera

Ga nietAlzheimer is zo?n verschrikkelijke ziekte dat je wel heel erg je best moet doen om een opera erover niet aangrijpend te laten zijn. De Muziektheaterunie krijgt het bijna voor elkaar.

Vroeger was het makkelijk, met collectanten. Als je graag kunst subsidieerde, dan gaf je aan het Anjerfonds, en als je liever de ziekte van Alzheimer de wereld uithielp, dan stak je een tientje in de bus van Alzheimer Nederland. Als u zich afvraagt wat er met dat geld gebeurt, kunt u vrijdag gaan kijken: honderdduizend euro heeft de Alzheimerstichting opgehoest voor een opera.

Dat die opera grotendeels onverstaanbare liedjes bevat is natuurlijk niet erg. Dat hoort zo bij opera, en bovendien worden de teksten op een schermpje getoond, zodat de bezoekers alsnog het sinterklaasrijm van auteur Bert Keizer mee krijgt: ?De dood maakt geen geintjes, hij pakt de groten, maar ook de kleintjes.?

De slechte teksten, af en toe een valse noot, daar gaat een opera niet aan ten onder. De voornaamste schuldige is Eveline Karssen, die de vrouw van een dementerende bioloog speelt. Ze schmiert, ze heeft een lelijke stem en uitgerekend zij moet in het kader van dramatiek vrijwel elke zin twee of drie keer zingen. Het is een lange zit tot aan de pauze, en een enkele bezoeker houdt het dan voor gezien.

Na zo?n twintig minuten opera borrelt de gedachte op dat het podium er enorm op vooruit zou gaan met een kleine aanpassing, zoals een napalmbombardement.
En dan, ineens, staat hoofdrolspeler Hein Meens op, en doet hij een plas in de hoek van de slaapkamer. Zijn vrouw wordt boos, en begint het op te ruimen. Eén minuut later is manlief het voorval al weer vergeten. ?Weet jij waar mijn bril is??, vraagt hij. ?Lazer op!? is het antwoord. De verscheurende ellende van de ziekte is ineens getoond, maar ook de grappige, onvoorspelbare kant ervan.

De opera wordt af en toe onderbroken door een filmpje: hersenonderzoeker Dick Swaab, bioloog Midas Dekkers, politica Agnes Kant en een rijtje minder bekende Nederlanders belichten diverse aspecten van de ziekte. Het is een bekend verhaal: onze verpleeghuizen hebben nu al te weinig geld, en er komt nog een hele golf Alzheimerpatiënten aan. Ziekte en ouderdom zijn taboe in Nederland, dus we verbannen het naar lelijke zorgbunkers, waar we demente bejaarden laten verzorgen door allochtonen ? autochtone Nederlanders doen liever iets leukers voor hun werk.

De filmpjes zijn oases van rust en kwaliteit in het stuk. Alzheimer is een verschrikkelijke ziekte die niet alleen de patiënt zelf, maar ook zijn omgeving kapot maakt. Ook de hoofdpersoon gaat uiteindelijk ten onder in een grauw verzorgingstehuis, met naast hem een echtgenote die hij niet herkent en een dokter die niets voor hem kan doen.

Je moet wel heel erg je best doen om een stuk over Alzheimer op te voeren dat niet aangrijpend is. De Muziektheaterunie krijgt het bijna voor elkaar. Wie weet wat voor prachtig onderzoek er van de subsidiegelden had kunnen uitgevoerd? Na afloop heeft de bezoeker zelf een dementie-ervaring: niet één van de liedjes blijft hangen in je hoofd.

Rectificatie: De naam van Eveline Karssen was in een eerdere versie verwisseld met Caroline Cartens. Ons telefoontje naar de Muziektheaterunie had ons de verkeerde naam opgeleverd.

  1. 1

    hehe, vrolijke review. Maar inderdaad, een vriend van mij is heel decadent weggelopen in de pauze. Het werd hem ook allemaal teveel.

    Morgen een review van mijn hand over de opera ‘Waiting for the Barbarians’. Ben benieuwd.

  2. 4

    “Na afloop heeft de bezoeker zelf een dementie-ervaring: niet één van de liedjes blijft hangen in je hoofd.”

    Misschien was dat de bedoeling, een dubbele laag aan boodschappen en signalen in de opera verwerkt ;-)

  3. 6

    Het lijkt me wat voorbarig om commentaar te geven n.a.v. één recensie.
    Ik heb alleen de videoclip gezien en die vond ik best goed.
    Verder heb ik een aantal uitspraken van mensen gehoord die met Alzheimer “te maken hebben” gehoord, die het aangrijpend vonden.
    Vermoedelijk ga ik wel kijken omdat ik het alleen al dapper vind, dat men dit onderwerp kiest.

    Quote:”Na zo?n twintig minuten opera borrelt de gedachte op dat het podium er enorm op vooruit zou gaan met een kleine aanpassing, zoals een napalmbombardement.”

    Iemand die zulke gedachten krijgt heeft waarschijnlijk geen Alzheimer, maar een verdenking van enige niet geestelijke okselfrisheid is volgens mij wel op z’n plaats ;-)

  4. 7

    @6: Ik heb ook met Alzheimer te maken gehad, zoals bijna iedereen in Nederland. Het feit dat die ziekte bestaat, betekent niet dat elke Opera erover meteen goed is.

    Overigens heeft De Volkskrant het stuk nog iets harder afgefakkeld, als het aantal recensies er toe doet voor jou.

  5. 8

    Heb het stuk zelf gezien (première), ik vond de vrouw van de hoofdrolspeler (die overigens gespeeld wordt door Eveline Karssen, Caroline Cartens speelt de dochter… beetje slordig, Alzheimer zeker?), juist erg goed, ze leefde zich enorm in. Kwestie van smaak.

    Overigens was de recensie in De Volkskrant dan wel erg negatief, die in Het Parool, Trouw en NRC waren juist weer positief.

    Ieder zijn eigen mening dus. Ik vond de zangers en het orkest goed, alleen de muziek had meer diepte kunnen hebben. Maar dat is mijn mening.

  6. 9

    Ik ga over twee weken kijken dus ik kan nog niets zeggen over de opera. Maar ik vind het heel, heel slordig dat je de naam verkeerd hebt! Heel vervelend voor de Caroline Cartens als ze dit ziet. Als je een recensie schrijft, schrijf hem dan goed!

  7. 11

    Een hoogst merkwaardige recensie, deze, geheel op persoonlijke titel. Nou ja, persoonlijk? De auteur verschuilt zich veilig achter een pseudoniem.
    Als medewerker aan de opera ben ik uiteraard niet objectief, maar ik weet dat de hoofdrolspeelster het volledige tegendeel van ‘schmieren’ is: ze leeft zich emotioneel helemaal in, en de meeste bezoekers (en échte recensenten) waren dan ook diep onder de indruk van haar prestatie.
    Ik raad iedereen aan zijn eigen oordeel te vormen en dus vooral Alzheimer te gaan zien.

    Jan-Paul van Spaendonck

  8. 12

    “Een hoogst merkwaardige recensie, deze, geheel op persoonlijke titel”

    Is elke recensie dat niet?

    En de pseudoniemenkwestie is al lang behandeld en irrelevant verklaard.

  9. 14

    Elke recensie bevat het waardeoordeel van de recensent. Misschien dat ze in een andere recensie iets abstracter worden opgeschreven, maar toch, de conclusie van de recensent blijft hetzelfde.

  10. 15

    Kan wel wezen, maar een term als ‘een lelijke stem’ zal je in een echte recensie nooit aantreffen. Dat getuigt ervan dat de recensent in kwestie weinig verstand van zaken heeft.
    Ik heb de opera gisteren bezocht en vond hem schitterend.

  11. 16

    leuk dat de recensiepolitie ook van de partij is, zo leren we nog eens wat.
    Een recensent lijkt me vrij in zijn woordkeuze, of hij nu verstand van zaken heeft of niet.

  12. 17

    Beste Jeorne…

    ‘of hij nu verstand van zaken heeft of niet’. Een recensent die geen verstand van zaken heeft? Hm… Merkwaardige optie. Iemand zonder verstand van zaken is uiteraard vrij in zijn woordkeuze, maar dan bij de borrel na afloop of als, laten we zeggen, columnist. Daarbij gaat het om het schrijven van een persoonlijk, onderhoudend stukje. Liefst geestig.
    Aan het schrijven van een ‘recensie’ kleeft nog steeds een gewichtig waardeoordeel, dat een voorstelling schade kan doen, of juist kan maken. ‘Wat de krant schrijft is waar’, wordt nog steeds veel gedacht, en veel mensen stemmen hun keuze voor voorstellingen en concerten af op wat ze hebben gelezen.

    Als het vak van recensent uberhaupt nog enige functie heeft (wat ik wel eens betwijfel), dan zou het toch in ieder geval door iemand met kennis van zake beoefend moeten worden…

  13. 18

    @JP: Weet ik niet. Hoeveel mensen die bij een opera zitten hebben verstand van zaken? En hoeveel mensen die bij de film zitten?

    Wat ís verstand van zaken eigenlijk? Moet een voorstelling niet eigenlijk leuk zijn voor Jan met de pet?

    Hetzelfde geld voor een film. Fantastisch camerawerk, mooie decors, Special FX en kostuums, maar een kutverhaal.

    Kortom: toch een slechte film.

    @Adri:
    “Dat getuigt ervan dat de recensent in kwestie weinig verstand van zaken heeft.”

    Een “lelijke stem” is inderdaad een waardeoordeel, maar je hoeft geen verstand van zaken te hebben om die kwalificatie te geven, toch? Als ik in het dagelijks leven praat met iemand en ik denk “Wat een rotstem” dan beschuldig je me ook van een gebrek aan kennis van zaken?

  14. 19

    Mensen die ‘geen verstand van zaken hebben’ hebben genoeg uitlaatkleppen.
    Op sites als deze staat het iedereen vrij zijn mening te geven.
    Van een recensent wordt iets meer verwacht dan een willekeurige en zonder terughouding geuite mening.
    Ik weet bijv. niets van voetbal. Dat weerhoudt me er niet van voor de tv te schreeuwen: ‘klootzak, die had erin moeten zitten!’
    Maar dat maakt me nog geen gekwalificeerd sportverslaggever.
    Wat mij betreft einde discussie.

  15. 20

    “Wat mij betreft einde discussie.”

    Zucht… Ja meneer.

    Ik geloof niet dat je mijn vraag/opmerking dan ook maar in het minst beantwoordt. Maar goed, einde discussie dus.

  16. 21

    Heb de premiere van het stuk gezien. Vond het indrukwekkend en stof tot nadenken heeft. Keizer en Meijering zijn geslaagd om een opera te maken geschikt voor een grote doelgroep. Dat de muziek niet voldoet aan eventuele verwachtingen ligt met welke verwachting je bent gaan kijken. Meijering is geslaagd in de gedachte dat de muziek moet refereren aan de ziekte. Een bezoek aan het forum van te voren gegeven door Meijering, Keizer en The was verherlderend. Ik vind dat de rexensent van dit stuk een inlevingsvermogen van een koe heeft.
    Zo een cruciale fout in het verwisselen van namen kan vervelende gevolgen hebben voor de betreffende personen. Caroline heeft prachtig gezongen. Kijk de Alzheimer stichting had ook reclametijd kunnen kopen. Dit is veel confronterender en geslaagd in met de gedachte dat we over Alzheimer moeten nadenken. Wat mij betreft een goed gekozen medium

  17. 22

    @ 21:
    een opera lijkt me nu niet direct het medium om volksstammen tot nadenken aan te sporen, hoe laagdrempelig deze specifieke opera ook is. Het bereik is op voorhand al zéér beperkt, en daarbij denk ik dat juist de mensen die naar deze opera gaan al een vrij compleet beeld over alzheimer hebben.

  18. 23

    @Nummer 17: mijn recensie was nog mild en vriendelijk vergeleken met wat de recensent ‘met kennis van zaken’ van De Volkskrant over dat kutstuk schreef.

    Ook de opmerking dat het ‘zonder enige terughoudendheid’ is geschreven wil ik betwisten: ik heb er nog heel wat venijn en hatelijke opmerkingen uitgesnoeid om het stuk nog op enigszins handbaar formaat te krijgen.

    Maar soit: ik heb bij dat stuk één van de verschrikkelijkste avonden van mijn leven gehad, jij vond het leuk. Smaken verschillen.

  19. 24

    De recensie in de Volkskrant kon ik ook niet serieus nemen. Om iets andere redenen: daar werd een vete binnen de muziekwereld uitgevochten.

    ‘Een van de verschrikkelijkste avonden van je leven?’

    Arme jongen. Dan staat je nog wat te wachten. Dit was maar theater.

  20. 25

    Ach ja, zoveel mensen zoveel meningen.

    Jammer dat het respekt vaak ontbreekt, en dat zelfs andere vetes over onze ruggen worden uitgevochten.

    Ja, ik zit ook in het stuk, en ik wil van de kans gebruik maken om te zeggen dat ik net als Jan-Paul weet dat Eveline zich met al haar oprechtheid en kunnen inleeft in haar rol. En ja, ik heb er écht verstand van!

    Over wie welke stem mooi vindt kunnen we twisten en worden we het nooit eens. Het is alleen jammer dat sommige mensen niet de kunst verstaan om op een beschaafde niet kwetsende manier te zeggen wat ze vinden.

    Wiebke

  21. 26

    Met een negatieve recensie kwets je altijd iemand. Dat het hier wat botter gezegd wordt, ach…

    En wie zegt dat ze zich niet oprecht inleeft in haar rol?

  22. 27

    Beste Spuyt 12,

    Dat zegt de auteur. ‘Schmieren’, voor zover je het niet wist, betekent namelijk: doen alsof, faken, op routine draaien, het er te dik boven op leggen, etc…. In ieder geval, het tegendeel van ‘je in leven’.

    JP

  23. 29

    Nog een speler uit de opera met een mening.

    Eén belangrijk verschil met de recensie van ‘WasHetMaarWat’ en de recensie van Frits van Waa noemde Jan-Paul van Spaendonck al: de recensent van de volkskrant was tenminste niet te beroerd om zijn eigen naam onder het artikel te zetten. Iemand die zelfs dat niet voor elkaar krijgt kan ik heel moeilijk serieus nemen. Verder mag wat mij betreft iedereen die een toegangskaartje heeft betaald van de opera vinden wat hij wil. (maar wel even goed kijken wie precies welke rol zingt graag)

  24. 31

    dat je als je geen naam/gezicht hebt, je net zo lomp kunt handelen als je zou willen. Dat er dan geen enkele reden is om je nog aan enige regels van het sociale verkeer te houden. En dat blijkt zoals hij makkelijk ranzig niet alleen de productie maar ook de zangers een trap geeft. Hij (of zij) kan het wel doen, maar het heeft verder geen enkele waarde. Je kunt het dus ook geen recensie noemen, voor een keuze om wel of niet het stuk te bekijken is zo een anonieme mening niet de moeite van het overwegen waard.

  25. 33

    Wij, want hij zit in (op?) ons weblog en wij vertrouwen zijn mening. En anderen die hier vaker komen kunnen zijn mening ook inschatten. Daar heb ik geen foto of naam voor nodig. Dan staat er in de Volkskrant Jan-Piet Hein boven het artikel en een foto van een oudere heer. Wat schiet ik daar mee op? Ik ken die oudere heer niet. WasHetMaarWat ken ik wel.

  26. 34

    Job Hubatka: Met alle respect, maar het is extreem makkelijk om dat standpunt aan te houden.

    Als ik Jan of Piet boven mijn artikelen zou zetten ben ik wel goed bezig? Er zijn honderden Jannen en Pieten. Ik zou dan feitelijk anoniemer schrijven dan nu het geval is.

    Jouw naam lijkt me redelijk uniek, maar ik kan er niet van uit gaan dat ik ook praat tegen dé Job Hubatka.
    – Het kan ook een pseudoniem zijn
    – Er kunnen meerdere Job Hubatka’s zijn. (Bij een Piet de Vries is dat nog extremer)
    – Er kan iemand anders onder jouw naam posten

    Jij bent dus net zo anoniem als wij. Het enige dat je kan identificeren is je IP-adres.

    Er is maar één Spuyt12 die rondwandelt op het (Nederlandse deel van het) Internet. Ik ben dus extreem herkenbaar. Als ik onder mijn echte naam zou posten zou de verwarring al groter zijn.

    Je kan me rechtstreeks mailen, ik zal zo’n mail beantwoorden. Daarmee ben ik bereikbaarder dan zo’n anonieme volkskrantrecensent.

    En mocht ik iets strafbaars doen dan kan de politie mijn IP opvragen en weet per direct wie ik ben.

    Een laatste reden voor mij om anoniem te posten is, hoe gek het ook klinkt, veiligheid. We schrijven hier regelmatig over gevoelige onderwerpen. En aangezien ik hier – bij wijze van spreken – om de hoek woon van (de vrienden van) Samir A. en Mohammed B, ben ik liever iets te voorzichtig dan te roekeloos.

  27. 36

    Veiligheid…, maar dat verklaart alles! Je wil wel een rotopmerking kunnen maken maar niet het risico lopen dat de eventueel beledigde zangeres midden in de nacht onder je balkon komt staan gillen (of erger)

  28. 37

    @Job: Goed dat je de rest van mijn betoog ook hebt gelezen.

    En wat betreft rotopmerkingen, als je dit weblog leest zie je dat dat niet het doel is van dit weblog. Het maakt me niets uit of iemand onder mijn balkon komt zingen, maar het “of erger” maakt wel dat ik voorzichtig ben.
    We schrijven hier ook nog over andere dingen, en ik kan niet bij het ene artikel wel mijn echte naam en bij het andere een schuilnaam zetten.

  29. 42

    “Hij heeft het gezien. Hij vond er niks aan. Waarom schrijft hij er dan over?
    Wie wacht op zijn mening?”

    Nou, ik bijvoorbeeld (Iknik, de andere helft van WHMW). Recensies van mensen die “verstand hebben” van opera lees ik niet, omdat ik slecht meng met het highbrow Kröllermöllervolk dat van opera’s houdt. Maar als Bart had geschreven dat de opera leuk was, zou ik wellicht hebben overwogen om er heen te gaan. Veel van zijn interesses overlappen namelijk met de mijne, en dat vind ik stukken belangrijker dan de vraag hoeveel verstand hij heeft van de Nederlandse kunstcanon.

    Maar voor zover ik begrijp hebben jullie sowieso liever niet dat onontwikkelde boeren als ik in de zaal zitten.

    Iknik

  30. 43

    Iedereen die betaald (ook agraiërs), mag in de zaal komen zitten. En achteraf bepaalde zangers met naam en toenaam beledigen en de eigen naam vanwege veiligheidsredenen verborgen houden is ook legaal. Maar…, dáár heb ik dan een mening over!

  31. 44

    Man, Google tien minuutjes en je kunt ons hele doopceel lichten. Een nick is niet hetzelfde als anoniem. Bovendien ben je niet beledigd omdat de recensie is geschreven door een anoniemerik, maar omdat iemand jouw opera afkraakt. Wees een vent en geef dat gewoon toe. En als je vindt dat de recensent fout zit omdat hij zaken niet begrepen heeft, licht dan toe wàt hij niet begrepen heeft. Die ad hominems geloof ik nu wel.

    Iknik

  32. 47

    Bij 42: Natuurlijk hebben we het liefst dat ‘onderontwikkelde boeren’ in de zaal zitten. Het zelfbevlekkende, highbrow-circuit is niet altijd verkwikkend. Het liefst heb je als uitvoerder dat juist ‘niet-kenners’ geraakt worden.

    Gelukkig heb ik bij’Alzheimer’ al heel wat snotterende ‘gewone’ mensen in de zaal gezien.

    Maar dit alles raakt niet aan de kwestie waar het om gaat: jij vertrouwt je collega-schrijver (die trouwens wel een naam blijkt te hebben…) en gaat op zijn oordeel af. Je kent hem . Jullie smaken overlappen elkaar.
    Maar… hoe zit dat met de rest van de kranten- of internetlezende mensheid? Die kennen jou en je collega niet. Wat kan ze over de streep trekken een voorstelling te bezoeken of juist te laten passeren?

    Bij een krant wordt een recensent aangenomen, waarvan verwacht mag worden, dat hij althans goed ingevoerd is in de materie, en een voor zover mogelijk redelijk objectief en vakkundig oordeel kan geven. Dat lukt natuurlijk bijna nooit, maar oké, er is tenminste een ‘norm’: verstand van muziek/theater, wat dan ook, een goede pen, en een gematigd oordeel, niet voor vrienden en bekenden, maar voor een groter publiek. Vaststellen wat er deugt, en zeggen wat je niet vond deugen ,maar zonder recht op de man of vrouw te spelen en grof te worden. Dat is, denk ik, de ethica van het recenseren.

    Wil je meer, dan moet je columns schrijven, over je persoonlijke belevenis (‘ik heb een kutavond gehad’ etc), maar dan ook wel iets meer van jezelf blootgeven en niet poseren als een oordeelkundige kriticus.

    Ingewikkelde kwestie, en ook één van mentaliteit (en wie weet, leeftijd). Ik kan niet goed wennen aan dat anonieme verkeer op het net.
    Het lijkt me soms iets te veel op die sexlijnen waarop vrouwen pretenderen klaar te komen terwijl ze op dat moment ongetwijfeld onderuit op de bank naast hun man zitten te zappen en niet 23, maar in werkelijkheid 55 zijn.

    Nee, dat laatste neem ik natuurlijk terug, Maar snap je het verband?

    Niemand wil eindigen als Theo van Gogh, maar ik vind een ‘open vizier’ nog steeds een groot goed.

    Het is nu laat, na een buitengewoon geslaagde voorstelling van Alzheimer, en misschien ben ik niet meer helemaal samenhangend.

    Maar: Washetmaarwat, schrijf vooral verder, maar probeer niet uit het oog te verliezen dat je over echte mensen schrjft die hun best doen, en jou niet opzettelijk een kutavond willen bezorgen…

  33. 48

    Ik lees en/of vertrouw recensies van mensen die ik ken of waarvan ik (na het een aantal recensies ‘aangekeken te hebben’) weet of zijn smaak een beetje overeenkomt met de mijne. Wat zijn naam is en of het zijn echte naam is, maakt me niks uit.

    Verder vind ik deze manier van recensies een stuk beter dan recensies in de krant. Zo kan ik nog eens dingen navragen of reageren als ik het niet met de recensie eens ben. Had je zo persoonlijk met de schrijver van een recensie in de krant kunnen praten over zijn oordeel?

    Persoonlijk zou ik mijn recensies wat neutraler opstellen, maar dat is nu eenmaal zijn stijl. Ik snap dat dat vervelend is als je de acteur/zanger in kwestie bent, maar daar moet je ‘in de kunsten’ tegen kunnen, denk ik.

  34. 49

    Nog een reactie van één van de uitvoerders van “Alzheimer”:

    @48: Ik snap je verhaal wel, maar daarmee blijft de onzorgvuldigheid van WHMW. Op het moment dat je op internet een recensie plaatst, is die niet zomaar verwijderd. Daarom is enige zorgvuldigheid in het schrijven ervan wel gewenst.

    Het feit dat hij Eveline Karssen de grond in boort, tja, daar ben ik het persoonlijk niet mee eens. Ik vind dat ze het geweldig doet. Natuurlijk kun je als musicus ook wel tegen kritiek, maar als je zo totaal wordt afgekraakt is dat wel erg jammer. Vooral ook, omdat het hele stuk over haar als een vaststaand feit wordt gepresenteerd, niet als een mening. Gelukkig zijn alle andere recensies erg lovend over haar prestatie, ik hoop dat die ook door de lezers van GeenCommentaar gelezen worden.

    Verder vind ik het onvergeeflijk dat aan de verkeerde persoon wordt gerefereerd. Als je nu zoekt op Caroline Cartens, is de zevende “hit” deze recensie! WHMW is al meerdere keren geattendeerd op het feit dat hij zich vergist heeft in de naam, en toch staat het nog steeds verkeerd in de recensie. Erg slordig en asociaal. Als WHMW enig lef heeft, laat hem dan zijn recensie wijzigen.

    We kunnen wel eeuwig door blijven discussiëren over recensies en hun nut en gewicht. Toch blijft het, ook bij professionele recensenten, de mening van een individu, al dan niet goed onderbouwd. Ik hoop dat iedereen die deze “recensie” leest zijn of haar eigen oordeel komt vormen tijdens een van de volgende voorstellingen.

  35. 50

    De naam is gewijzigd en er staat een rectificatie onder in het bericht. Excuses dat dat even heeft geduurd. Google houdt ons beter in de gaten dan wij denken…

  36. 51

    Leuk ook, dat iemand een recensioe schrijft zoals deze en dan niet eens de naam van de uitvoerenden weet. Voorwaar goede journalistieke uitgangspunten!

    En vooral veel aardbeiensaus ook. Gekookte spruitjes!

  37. 52

    ik heb met veel interesse de recensies gelezen,helaas heb ik de vorstelling gemist. Mijn vraag; zijn er nog meer voorstellingen gepland dit jaar? Dit in regio Amsterdam.

  38. 54

    Ik zou nog even willen toevoegen, als zijnde een bezoeker van deze opera, dat ik nog steeds meerdere stukken kan zingen eruit, en dat na het één keer gezien te hebben.

  39. 55

    Dan wil ik als neutrale lezer even toevoegen dat ik dit tot nu toe van de meest verhelderende recensies/discussies over een theaterstuk ooit heb gevonden. Niet omdat ik WHMW’s mening volledig deel (ik heb het stuk zelf niet gezien dus hoe zou ik kunnen), maar juist _omdat_ er naar aanleiding van zijn stukje zo’n aardige discussie (met spelers in het stuk) losbarst. Waarvoor dank.

  40. 56

    Het optreden gezien in het tvprogramma van de vpro. Koude rillingen en herkenning
    als dochter van een beginnend demente moeder. Wie kan mij doorgeven waar deze opera nog wordt opgevoerd? Ik wil er heen!