Privacy is dood | laten we het over levenskansen hebben

Het huidige privacydebat is te beperkt. Het gaat er niet alleen om of we ‘iets te verbergen’ hebben. Het verzamelen, verwerken en gebruiken van onze persoonsgegevens is van grote invloed op onze levenskansen. Zeker in een bange samenleving als de onze.

Ben je een ‘bonafide’ reiziger? Dat klinkt misschien raar, maar die vraag kan wel eens heel relevant worden. De Nederlandse overheid werkt aan slim grensmanagement. Op Schiphol zullen de komende jaren steeds meer poortjes verschijnen zonder beambten. Eerst wordt u geïdentificeerd op basis van uw biometrische gegevens, zoals vingerafdrukken en/of een gelaats- of irisscan.

Als duidelijk is dat je daadwerkelijk bent wie je bent, vindt een tweede controle plaats in een database. Er worden geen vragen gesteld, maar louter gekeken naar je risicoprofiel. Heb je een laag risicoprofiel, dan ben je een ‘bonafide’ reiziger en wenst een blikken stem je een prettige reis. Heb je een hoog risicoprofiel dan wordt je doorgestuurd naar de lange rij voor een handmatige controle.

Die profielen zijn gebaseerd op je persoonsgegevens, die tegenwoordig ruim voorradig zijn door bestandskoppelingen en digitale boekingsinformatie. Je hebt misschien contant betaald voor je ticket. Misschien heb je onlangs Pakistan bezocht. Of je staat op één van de omvangrijke zwarte lijsten van een van de Nederlandse en Europese opsporings- en veiligheidsdiensten. Dat kunnen allemaal risicofactoren zijn.

Dit nieuwe systeem stuit op privacybezwaren. In hoeverre moet een onverdachte burger zich blootgeven en van tevoren bewijzen dat hij niets kwaads in de zin heeft? In hoeverre kun je je nog onbespied wanen, als al zoveel grenssystemen en databases worden gekoppeld? Waarom moeten je biometrische gegevens overal worden uitgelezen? Is dat niet het begin van erger?

Onze privacy zou in de verdrukking zijn, klinkt het sinds eind jaren negentig met grote regelmaat. Het gaat niet alleen om slim grensmanagement, maar ook om cameratoezicht, de elektronische Kind-, Leer- en Patiënt  Dossiers, het rekeningrijden, de centrale overheidsdatabase met vingerafdrukken en gezichtsscans, de datahonger van marketingbedrijven, de bewaarzucht van zoek- en sociale media giganten.

Verwarring

Het blijft echter onduidelijk wat nu precies op het spel staat. Het begrip privacy lijkt eerder tot meer dan minder verwarring te leiden, want wat is privacy eigenlijk? Gevoelsmatig zeggen we vaak dat privacy ervoor zorgt dat je onbespied door het leven kan gaan. Maar privacy is niet absoluut. Er zijn bijvoorbeeld grote culturele en generationele verschillen. En in sommige gevallen prevaleren andere, vaak collectieve, belangen.

Het ambigue karakter maakt het lastig om een afweging te maken tussen concrete  en vermeende dreigingen en het recht om je persoonlijke levenssfeer te beschermen. Zeker in onze hypergevoelige risicosamenleving – een samenleving die geobsedeerd is door preventie en voorzorg – oogst de pleitbezorger van privacy meestal het minste applaus.

Daarnaast vertoont het huidige privacydebat nogal technofobe trekken. De onvrede richt zich vaak tegen technologie of de digitalisering van, nou ja, alles. Door die technologie af te wijzen, gooi je het kind met het badwater weg. Technologie en digitalisering verrijken het leven net zozeer als dat ze bedreigingen oproepen.

Mijn belangrijkste bezwaar is dat de huidige privacydiscussie het zicht ontneemt op wat er echt gaande is. Er wordt simpelweg onvoldoende rekenschap gegeven van wat er met onze persoonsgegevens gebeurt. Registreren opslaan zijn namelijk slechts twee schakels in een informatieketen. Die keten ziet er zo uit: meten = weten = voorspellen = beheersen. Vooral dat beheersen moeten we eens wat meer loslaten.

Meten

Persoonsgegevens worden in toenemende mate geregistreerd door de digitalisering van onze leefomgeving. Op alle niveaus vindt surveillance plaats, niet alleen door de overheid, maar ook door bedrijven,  door elkaar en door onszelf (sociale media). Het dataspoor dat we dagelijks achterlaten groeit exponentieel. ‘Vroeger’ werd een reis niet geregistreerd, nu kan hij ‘gezien’ worden met behulp van de OV-chipkaart, kentekenherkenning, Foursquare of andere sociale media en in ieder geval door je mobiele telefoon.

Weten

Steeds meer persoonsgegevens komen los van hun dragers en verspreiden zich via netwerken. Ze worden gecombineerd met andere gegevens en krijgen herhaaldelijk een nieuw leven, vaak buiten de oorspronkelijke context. Een ongelukkig geformuleerde tweet kan later opduiken in een sollicitatiegesprek. Het is niet overdreven te zeggen dat iedereen een digitale schaduw heeft, een representatie van zichzelf, verspreid in kleine stukjes over honderden, zo niet duizenden databases. Tot zover bevinden we ons nog grotendeels binnen de kaders van de ‘klassieke’ privacydiscussie.

Voorspellen

Wat men onvoldoende beseft is dat al die geregistreerde en bewerkte informatie in toenemende mate wordt gebruikt voor risicoprofilering.

Met profilering gebruikt men een algoritme om twee dingen te doen.  Ten eerste kun je in grote hoeveelheden data nieuwe correlaties vinden en groepen definiëren. Een vliegtuigmaatschappij is er bijvoorbeeld achter gekomen dat vegetarische reizigers minder vaak hun vlucht annuleren of te laat komen opdagen. Sommige maatschappijen laten de mate van overboeking daarom mede afhangen van het aantal bestelde vegetarische maaltijden. Let op dat sprake is van een correlatie, dus van een kans. Vegetariërs missen ongetwijfeld ook weleens hun vlucht , maar op geaggregeerd niveau zijn vleeseters – in de ogen van de luchtvaartmaatschappij – minder betrouwbaar. Steeds meer instanties en bedrijven werken met dit soort door algoritmen gedefinieerde groepseigenschappen/gedrag.

De  tweede toepassing gaat een stapje verder: profilering wordt ook gebruikt om burgers en klanten, vaak in real time, geautomatiseerd in groepen te plaatsen, oftewel te classificeren. Jouw persoonsgegevens worden bij binnenkomst direct gewogen,  beoordeeld en van een label voorzien. De betreffende instantie of het bedrijf kijkt in zijn bemoeienis met jou niet zozeer naar het individu aan de andere kant van de balie of de telefoon, maar eerst naar dit label.

Profileren is een geschenk uit de hemel in deze ‘snelle’ tijden, waarin tijdswinst veel geld oplevert. Voorspellende profielen kunnen bedrijfsprocessen automatiseren, zowel bij de overheid als bij bedrijven.

Beheersen

Daarnaast is er een enorme nadruk komen te liggen op preventie. Pech moet weg en onheil en schade moeten worden afgewend, liefst met behulp van preventieve interventies gebaseerd op risicoprofilering. We gaan niet wachten tot de bom is ontploft, het gezin is ontspoord, de tbs’er is ontsnapt, of die ene zeurderige klant tot hele grote verliezen leidt. Dan kun je het beste richten op die groepen die het meeste risico vormen of de beste winstkansen bieden.

Er wordt vaak schamper gedaan over het maakbaarheidsgeloof van de jaren zeventig, maar dat geloof is springlevend. Sterker nog, alle ideologische gezindten hebben dit geloof omarmd. Ze is wel van gedaante veranderd. De nadruk is komen te liggen op repressie, bijsturen, verbieden, nudgen, het bestrijden van risico’s. Daarnaast richt het maakbaarheidsgeloof zich niet meer op de samenleving, of op een sociale groep, maar richt ze zich op het individu.

Het Elektronisch Kind Dossier (EKD), thans Digitaal Dossier Jeugdgezondheidszorg, is niet echt een dossier in de klassieke zin van het woord. Het is vooral een instrument voor risicoprofilering. Een hulpverlener voedt het dossier met informatie over een gezin. Het programma spuugt daarna een risicoscore uit: laag, middel of hoog. Als een gezin het label hoog risico krijgt, wordt er ingegrepen.

Wie een aanvullende zorgverzekering wil aanschaffen, zal steeds vaker een uitgebreide gezondheidsverklaring moeten invullen. Als de verzekeraar denkt dat de potentiële klant tot ‘voorspelbare verliezen’ leidt, zal hij een hogere premie vragen om toekomstig verlies af te dekken. Soms worden groepen botweg geweigerd. Onlangs kwam ziektekostenverzekeraar Promovendus in opspraak omdat die alleen hoogopgeleide klanten accepteert. De kansberekening schrijft voor dat die gezonder leven dan lager opgeleiden en dus tot minder kosten leiden.

Profileren is in de kern niets meer dan het scheiden van kaf van het koren, van kansarmen van  kansrijken, bonafiden van malafiden, voor het sorteren en classificeren van mensen in wenselijken en onwenselijken en enkele gradaties daartussen op basis van kansberekening.

Hoe jij wordt geprofileerd, hoe jij wordt ingedeeld in verschillende groepen, is van groot belang voor je levenskansen. Je wordt niet beoordeeld, geholpen, geweigerd en bejegend op wie je daadwerkelijk bent, maar op basis van je profiel. Of anders gezegd: op basis van het vermeende risico dat je vormt voor jezelf, je gezin, je werkgever, de samenleving of de winst.

Modderig en vies

Voorspellend profileren klinkt flitsend en modern en profileren heeft zeker waarde, maar de praktijk is, zoals altijd, ook modderig en vies. Als de onderliggende persoonsgegevens niet kloppen, dan is de uitkomst van het profileren waarschijnlijk ook incorrect. Informatie wordt subjectief verzameld (tunnelvisie)  of verkeerd ingevoerd, verkeerd gekoppeld, raakt zoek, wordt door anderen misbruikt of beschrijft maar een klein deel van de werkelijkheid.

Daarnaast zeggen profielen slechts iets over een kans. Als het EKD een gezin als hoog risico bestempelt zegt dat alleen dat een aantal indicatoren is gesignaleerd die in verband wordt gebracht met een hogere kans op afwijking van een door ons gestelde norm. Dat klinkt heel vaag en dat is het ook. In de praktijk laten professionals zich in hun beslissingen wel degelijk leiden door dit soort risicoprofielen.

En wie bepaalt wat een risico is? We gaan er voetstoots vanuit dat bijvoorbeeld armoede een belangrijke factor is in de kans dat een gezin ontspoort. Maar is dit wetenschappelijk onderzocht? De inzichten waar de Nederlandse hulpverleners gebruik van maken, leunen zwaar op epidemiologisch onderzoek uit de Verenigde Staten. Maar in de VS is armoede van een compleet andere orde dan in Nederland. Wie gaat zoeken naar de ratio achter profielen, ontdekt al snel dat risicofactoren vaak helemaal niet zo sterk zijn onderbouwd en dikwijls ook vooroordelen herbergen.

Het besef moet in ieder geval doordringen dat de meeste instanties en bedrijven niet oordelen over jou als zijnde een individu, maar jou als zijnde een categorie. Enerzijds moet de moderne burger daarom een informatiemanager worden. Wees er bewust van dat je persoonsgegevens niet alleen worden opgeslagen, maar dat ze ook worden gebruikt, vaak om voorspellende risicoprofielen te maken. Vraag daarom altijd door. Wat wordt er opgeslagen? Wat gebeurt ermee? Hoe ziet mijn profiel eruit? Wees mondig.

Anderzijds mogen burgers ook wel eens wat flinker worden en ermee leren leven dat niet alle risico’s zijn uit te sluiten. Het leven is minder stuurbaar dat het lijkt, ook al beschik je over bergen informatie. Het moderne leven brengt kansen, opwinding, snelheid en geluk, maar ook gevaren, tegenslag, beperkingen en pech. We kunnen dit alles tot in de puntjes proberen te beheersen, maar dan moeten we ook accepteren dat dat tot veel oneerlijkheid leidt, ook al hebben we allemaal niets te verbergen.

Bestel hier De Digitale Schaduw

  1. 3

    Ik vlieg nooit. Mijn ID-kaartje is verlopen: al 2 jaar. Kraait geen haan naar.
    In de toekomst zullen steeds minder mensen vliegen en steeds minder gegevens worden bijgehouden. Peakoil, je weet toch.

  2. 4

    Wat er gaat gebeuren is dat men zich aanpast aan een bepaald model. Bijvoorbeeld. Een paar dagen geleden stond in een artikel geheime diensten twitter en sociale media in de gaten houden voor woorden zoals “Exercise Facility Cloud Recall Pork Smart Gang China”. Dan ga je liever snel door de controlepoort bij Schiphol, dan die woorden op twitter gebruiken. Maar ook kritiek word zo langzamerhand uitgeschakeld, zoals een Pavloviaanse training.

  3. 5

    Binnen een dag weten ze alles over je, mensen als particulier rechercheur Michel Kraay. (http://www.ruuddewild.nl/fragmenten/de-vpro-over-privacy/) Michel Kraay werkte jarenlang in opdracht van de Ing Groep, ABN-AMRO bank, Bouwfonds, Fortis Amev, Pels Rijcken & Drooglever Fortuijn (de landsadvocaat), De Brauw Blackstone Westbroek advocaten, Panorama, Tros Radar, Peter R. de Vries etc.. De privé- en bedrijfsgegevens werden verwerkt in rapporten van hoge kwaliteit c.q. waarde voor verhaals-, fraude-, achtergrond-, acceptatie-, alimentatie-, krediet-, antecedenten-, opsporingsonderzoeken en verkregen uit openbare bronnen en middels ‘pretexting’ uit gesloten bronnen. (http://www.michelkraay.nl/ http://www.michelkraay.nl/michel-kraay-opdrachten.php?Section=1) Zie hier hoe gemakkelijk bedrijven telefonisch vertrouwelijke datalekken aan Michel Kraay. (http://www.youtube.com/watch?v=tkaA2rg8DD4)
    Verder was hij te zien bij: http://www.eenvandaag.nl/criminaliteit/38204/phonehacking_ook_in_nederland_
    http://rondom10.ncrv.nl/ncrvgemist/rondom-10-ze-mogen-alles-van-me-weten

  4. 6

    Prima verhaal, alleen een te vrijblijvende conclusie m.i. Laten we ophouden met ‘niets te verbergen’, je herhaalt het frame van de tegenstanders van privacy.

    Dat mondiger worden moet veel actiever. EPD: weiger toestemming en je komt er niet in, niet meedoen aan EKD (zie @Digdosjeugd: http://twitter.com/#!/digdosjeugd)
    en vingerafdrukken/gezichtsscan in ID weigeren. Maw actief de input voor de dossiers en je digitale schaduw verhinderen.

  5. 7

    Twitter en verdere social media kan je nog steeds links laten liggen. Dit vergroot iig de kans dat jouw profiel in de ‘ restbak’ terecht komt.

    My two cents:
    Privacy is wat ik privé vind >> ik behoud me het recht voor zaken voor mezelf te houden. Als goed opgevoed burger weet ik heel goed waar ik geacht word me als gemeenschaps-dier te gedragen en ik denk dat de staat en de commercie dit als uitgangspunt zouden moeten nemen. We gaan toch naar school en leren van onze ouders hoe we ons in de openbare ruimte moeten gedragen?
    De staat en de winkel kunnen ons nog slechts wantrouwen….tsja..dat is dan maar wederzijds jammer genoeg.

  6. 8

    Ik wil de rechtstatelijke waarden niet bagatelliseren. Ik denk alleen dat je digitalisering niet tegen kan houden en niet tegen moet willen houden. Wat wel moet gebeuren is dat er mechanismen komen om het gebruik van jouw gegevens zo eerlijk mogelijk te laten verlopen.

    Dat kan overigens ook betekenen dat sommige partijen jouw gegevens niet mogen gebruiken. Neem Twitter data. De politie in Twente wil verschillende sociale media gaan volgen. Het idee daarachter is dat dit openbare informatie is. Ja en nee. Ja, het is openbaar in te zien, maar nee, voor de gebruikers is twitter wel degelijk persoonlijk. Ik vergelijk het zelf met een gesprek bij de koffieautomaat. Wie toevallig langs loopt, kan flarden van het gesprek opvangen, maar je gaat niet als vreemde zomaar zitten meeluisteren, laat staan dat je er een bromsnor bij wilt hebben.

    Het lijkt mij zinvoller om daar nieuwe normen over te ontwikkelen (en ja, dat is moeilijk, tijdrovend, etc.), dan het gebruik van twitter of sociale media categorisch af te wijzen.

  7. 9

    Eens. Alhoewel dat laatste van je zin dan weer niet. Social media, zoals Twitter etc. wijs ik pertinent af.

    Ik *moet* o.a. mijn Hosts-file aanpassen, juist om ervoor te zorgen dat ik *normaal* gebruik kan maken van dat Internet. (Fcebook et al). Zolang daar géén gedragsnormen zijn, zie ik mij genoodzaakt, om allerlei kunstgrepen toe te passen.

    Peerblock (+ http://www.iblocklist.com/lists.php ) geeft een leuk inkijkje, in de vele onnodige; bandbreedte vervuilende mafketels, die het “leuk” vinden om iemand online te stalken. Dit programma is ook uitermate geschikt voor P2P verkeer.

    Ergens boven las ik: “vingerafdruken weigeren”. Er lopen nu nog enkele rechtszaken, tegen deze draconische vereiste. Wanneer je de gemiddelde ambtenaar wijst op de vele argumenten om hiervan af te zien, kijken ze of water in de hens staat. “Dien maar een klacht in bij de burgemeester”, kreeg ik meermalen te horen. Alsof VNG er niet van op de hoogte is dat er nogal wat mensen zijn die dit ‘gewoon niet willen, want: reden xyz!’.

    Enkele malen heb ik mijn ISP de opdracht gegeven, om mijn verbinding af te sluiten. Maar ja…de bieb (om gebruik te maken van Internet) is ook niet alles. Privacy? Een farce. Als je mazzel hebt, dan is er zo’n schermpje beschikaar, die het voor een ander onmogelijk maakt om te kijken wat jij, op dat moment, met die pc aan het doen bent.

  8. 10

    Semi-offtopic

    Ik zie in de edit box, dat blockquote er staat. Maar niet in bovenstaand bericht.

    Moest zijn:
    “Het lijkt mij zinvoller om daar nieuwe normen over te ontwikkelen (en ja, dat is moeilijk, tijdrovend, etc.),;

  9. 11

    Goed stuk dat de problematiek in elk geval in een context plaatst. Er zijn echter enkele kanttekeningen te plaatsen.

    Mijn belangrijkste bezwaar is dat de huidige privacydiscussie het zicht ontneemt op wat er echt gaande is. Er wordt simpelweg onvoldoende rekenschap gegeven van wat er met onze persoonsgegevens gebeurt.

    Echter: we weten niet welke gegevens er worden vastgelegd en wat ermee gebeurt. We kunnen immers niet weten wat we niet weten. Regelmatig lezen we dat bedrijf A of B gegevens van onze mobiele telefoon gebruikt, regelmatig komen berichten naar buiten dat ons gedrag op internet door bedrijven in de gaten gehouden wordt, de politie die kentekengegevens vasthoudt. Etc. De moderne burger wordt op 1001 manier geregistreerd en begluurd. Door overheid en bedrijfsleven.

    Meten-weten-voorspellen-beheersen is een aardig kader maar het neemt de ongerustheid niet weg. Integendeel: het bevestigt het donkere vermoeden dat alle registratie uiteindelijk tot doel heeft om te beheersen, hetgeen ook logisch is immers: wie beheerst, heerst.

    Het besef moet in ieder geval doordringen dat de meeste instanties en bedrijven niet oordelen over jou als zijnde een individu, maar jou als zijnde een categorie. Enerzijds moet de moderne burger daarom een informatiemanager worden. Wees er bewust van dat je persoonsgegevens niet alleen worden opgeslagen, maar dat ze ook worden gebruikt, vaak om voorspellende risicoprofielen te maken. Vraag daarom altijd door. Wat wordt er opgeslagen? Wat gebeurt ermee? Hoe ziet mijn profiel eruit? Wees mondig.

    Dit is defaitisme. Net als de afsluitende alinea erna. Wat we nodig hebben is geen defaitisme maar activisme. Niet in de vorm van de maffe, puberale Anonymous maar in de vorm van een NGO die zich richt op het blootleggen van misbruik. En wat er nodig is zijn politieke partijen die opkomen voor de grondrechten van burgers.

  10. 13

    Sinds een tijdje terug Plato van zolder is gehaald heeft ie,na afgestoft te zijn,een prominent plekje in de woonkamer gekregen.
    Hij wordt er de laatse paar dagen op Sargasso regelmatig bijgehaald(soms zelfs met de haren erbij gesleept)
    Is hier sprake van een mini-hype of is het strucureel en zien we binnenkort ook Socrates en Aristoteles voorbijkomen?

  11. 14

    Vergelijk het maar met de positie van de arbeiders tijdens de industriele revolutie. Gelukkig waren er voldoende die niet naar het advies “wen er maar aan en maak er het beste van” hebben geluisterd. Wie een beetje fantasie heeft en de aard van het beestje kent weet welke bedreiging hier op de loer ligt.

  12. 16

    Allereerst gefeliciteerd met dit enorme artikel in de krant. Doorwrocht. Je stapt buiten de gebaande wegen door zowel oog te hebben voor privacy als controle en voor de nadelen, maar ook de voordelen van technologie.

    Volgens mij sla je de spijker op zijn kop door de wens naar totale veiligheid aan de orde te stellen. Die is absurd, onhaalbaar en gevaarlijk voor een vrije en leefbare samenleving voor ons allemaal.

    Wat ik meer uitgewerkt zou willen zien is misbruik van de data verzamelingen door staten. Of dat nu om een potentiële dreiging hier of een actuele dreiging in totalitaire regimes gaat.

  13. 17

    Ik begrijp deze zin niet: Vooral dat beheersen moeten we eens wat meer loslaten. Waarom? Juist in het beheersen zit wat mij betreft het gevaar. Dat ik zichtbaar ben, dat mijn gedrag wordt geregistreerd is tot daar aan toe. Maar als anderen proberen mijn gedrag te beheersen ontwaakt de anarchist in mij. Dat nooit! Ik vind het wel irritant dat veiligheid afgekocht wordt met camera’s. Maar echt problematisch vind ik die camera’s eigenlijk nog niet. Pas als Big Brother de conclusie trekt dat vanwege één incident iedereen in een bepaalde straat verdacht is en er dus maatregelen worden genomen tegen het vrije verkeer op straat, dan wordt het een probleem. Dus als we in de keten die jij noemt toegekomen zijn aan het beheersen. Vandaar mijn vraagteken.
    Verder mooi artikel om eens wat verder na te denken over dit onderwerp.

  14. 19

    Ind rev: misschien een grote vergelijking maar de digitale rev is qua veranderingspotentie niet minder.

    Wat moet er verder gebeuren? De klok terugdraaien is geen optie. Je kunt uitvindingen niet ontvinden. Het gevecht tussen het gebruik en de bescherming van persoonlijke (en persoonsafhankelijke) gegevens zal in de democratische rechtstaat tot een rechtsontwikkeling (moeten) leiden waarin (zo mogen we hopen) de rechten van de burger geborgd worden. Aangezien de digitale wereld waarin wij verkeren en gevaar lopen niet beperkt is tot de grenzen van het land volstaat nationale wetgeving niet en moet er iets uitgevonden worden dat in dit tekort voorziet.

  15. 20

    Ha Jos,

    Wat ik daarmee bedoel is dat we nu geobsedeerd lijken door het minimaliseren van allerlei risico’s. Sommige risico’s moet je inderdaad verminderen, maar je moet je altijd afvragen of bepaalde risico’s wel zo groot zijn, of dat ze onwenselijk zijn. Sommig pech hoort nu eenmaal bij het leven. Je kunt dat wellicht minimaliseren, maar dat heeft altijd een trade off. Het kost je ook wat.

    Je kunt een wijk heel veilig maken, maar dan maak je er ook een vesting van.
    Je kunt kindermishandeling voorkomen, maar dan moet je bij iedereen camera’s thuis ophangen (en zelfs dan).

    De kunst is om een balans te vinden, waarin meerdere waarden worden meegewogen: effectiviteit, mogelijke invididuele schade, mogelijke collectieve schade, impact, en ja privacy. Nu schieten we teveel door in het voorkomen van collectieve en individuele schade.

    Op zich heb ik ook niet zoveel moeite met cameratoezicht. Maar volgens mij bestaan er meer effectievere veiligheidsmaatregelen, want cameratoezicht is duur. De trade off zit ‘m vooral in de function creep die plaatsvindt (begint analoog, wordt kentekenherkenning, gezichtsherkenning, gedragsherkenning). Volgens mij heb je veel meer aan meer menselijk toezicht op straat.
    Dat als voorbeeld

  16. 21

    Het onderscheid tussen totalitaire staten en een democratie in NL begint steeds kleiner te worden. Instituties die voor waarborgen moeten zorgen staan onder druk (ofwel verliezen ze hun democratische legitimiteit, ze worden gepolitiseerd, of ze kunnen de grote maatschappelijke veranderingen niet bijbenen (CBP bijvoorbeeld). Daarnaast bedienen ze zich van dezelfde surveillance apparatuur. Vergis je niet: veel surveillance apparatuur vindt zijn oorsprong in het militaire bedrijf – ook in NL.

    Dat gezegd hebbende: we hebben hier natuurlijk wel veel checks and balances, maar het moge duidelijk zijn dat ook hier de normen verschuiven en dat lijkt me een waarschuwing genoeg.

  17. 23

    Ben het in grote lijnen wel met je eens, Sjiek…

    Helaas zal “onze politiek” (ik vraag me nog steeds en iedere dag meer af voor wie ze eigenlijk werken) niet erg behulpzaam zijn bij het beschermen van onze rechten/belangen in deze. Immers was het deze politiek ook die oordeelde dat het briefgeheim niet gold voor email, talloze ICT projecten startte of verdragen sloot die de kern van onze privacy schenden en meer.

    De impuls tot versterking van de (Digitale) burgerrechten zal dus, weer, van onderop moeten komen. Van “ons” bij wie die rechten thuishoren.

    Ook daar zie ik momenteel niet veel gebeuren. De meeste mensen kijken niet verder dan hun neus lang is, getuige veel gebezigde uitspraken als “Als je niets te verbergen hebt…” en “Je moet echt alles doen om de criminaliteit te bestrijden.”.
    En als je die mensen wijst op de risico’s van die weg, dan staan ze je aan te kijken (of zeggen dat zelfs) alsof je criminaliteit een warm hart toedraagt.

    Helaas. Ik heb het vermoeden dat het kwartje mbt Digitale rechten, privacy of hoe je het ook wilt noemen, niet eerder gaat vallen dan op het ogenblik waarop het echt te laat is en het intypen van het woord “anarchist” in Wordfeud al leidt tot een onverwacht huisbezoek van heren in zwarte pakken….

    “Auf Machen!!!”

  18. 25

    Wat kan nog meer helpen om mondiger te worden?
    Wat biedt handelingsperspectief, vroegen we ons hier aan tafel af toen we deze reactie lazen.
    Kan het betoog van Jit Peters wellicht uitkomst bieden?
    Deze Em. Hoogleraar Staats- en Bestuursrecht was een van de sprekers tijdens het debat over Burgerrechten op 10 december 2011 in Felix Meritis. Hij bepleit een ‘waakhond-democratie‘

    Lees verder op http://digitaaldossiernee.wordpress.com/2012/03/12/roep-de-overheid-op-het-matje/

  19. 26

    …geobsedeerd lijken door het minimaliseren van allerlei risico’s…
    Ja, dat klopt wel. Als je alle risico’s wilt mijden kun je er beter meteen een eind aan maken. Dus als je bedoelt dat we met privacy-maatregelen niet moeten doorschieten naar het doel van een 100% veilige samenleving ben ik het wel met je eens.
    Aan de andere kant is er de neiging bij instanties om zoveel mogelijk persoonlijke gegevens vast te leggen en eindeloos te bewaren (je weet nooit waarvoor je ze kunt gebruiken en het is nu zo gemakkelijk allemaal). Het doel daarvan is ‘beheersen’, mensen onder controle kunnen houden. Niet ter bevordering van de veiligheid, maar voor de instandhouding van de macht. En die vorm van beheersen zou ik wel willen blijven betrekken bij de discussie over privacy-maatregelen. Dat streven mag niet te veel kans krijgen.

  20. 27

    Kinderen van tegenwoordig groeien vaak op in een bijna steriele kinderveilige omgeving,zijn ze daardoor sterker?Lijkt me niet gezien de toename van allergieen en astma.
    Volgens mij geldt dit voor de samenleving ook,hoe veiliger je hem probeert te maken hoe zieker hij wordt.