Mark

Introductie

Mark knalde op 3 juni 2003 de Sargassale internetether in. Dat dit met een berichtje over hoofddoekjes was, kan haast geen toeval zijn. Maar dat was het wel. Sedertdien blogt Mark afwisselend meer en vooral minder frequent. Mark’s berichten kenmerken zich enerzijds door afgemeten ongenuanceerdheid.

E-mail
mark apenstaart sargasso punt nl

Eigen postjes met een ster
Vrijheid van Meningsuiting
Verboden moslimboeken / Godslastering I (3/11/04, nav moord Theo van Gogh) / Godsl. II / Godsl. III / Godsl. IV / Meningsuiting onder vuur? / Symboolpolitiek / Rechtszaak pedoprofeet / Cartoonoorlog / Doekle’s Dooddoeners /

Quasi-fictie
Mabel en Friso / Klasgenootjes van leraarmoordenaar in media / Fortuyn-taarten / Beuken doe je zo / (ingezonden mededeling) / Racismedemonstratie / Vijf jaar Sargasso: Sargassode aan de Nieuwsgierigheid en Lifeloggen

Bushbashen
Bush’ bijbaantje / To my former American brothers / Bushupdate & Update Bushupdate

EK 2004: Voorbeschouwing en Analyse (hier de plaatjes)

En Verhoeven’s Zwartboek / The Merchant of Venice / Interview LPF-kamerlid Kraneveldt / Van Thijn vs De Graaf / Ayaan vs Zembla / Verdonk vs Ayaan / Bewaarplicht (II) / Kritiese berichtgeving over DJ-gehufter, gevolgd door het (veel effectievere) kraken des DJ’s website (door ene ‘Dreknek’) / D’allereerste QdJ

Aanbevolen sites
http://fark.com
http://aldaily.com

Elders op het web
http://flickr.com/photos/mark_f

Boekentips

The Ultimate Hitchhiker’s Guide
Douglas Adams

Now it is such a bizarrely impossible coincidence that anything so mind-bogglingly useful could have evolved purely by chance that some thinkers have chosen to see it as a final and clinching proof of the nonexistence of God. The arguement goes something like this:
“I refuse to prove that I exist,” says God, “for proof denies faith, and without faith I am nothing.”
“But,” say Man, “the Babel fish is a dead giveaway, isn’t it? It could not have evolved by chance. It proves you exist, and so therefore, by your own arguments, you don’t. QED.”
“Oh dear,” says God, “I hadn’t though of that” and promply vanishes in a puff of logic.

De tijgerkat
Giuseppe Tomasi di Lampedusa

‘Ik ben de regering zeer erkentelijk dat zij voor de senaat aan mij heeft gedacht en ik verzoek u mijn oprechte dank over te brengen aan degene die hierover gaat. Maar ik kan er niet op ingaan. Ik ben een vertegenwooordiger van de oude klasse, onvermijdelijk gecompromitteerd met het regime van de Bourbons en daaraan gebonden, zo niet met banden van genegenheid, dan toch met die van fatsoen. Ik behoor tot een ongelukkige generatie, tussen de oude en de nieuwe tijd in, en in geen beide op haar gemak. Daar komt bij, zoals u zeker niet zal zijn ontgaan, dat ik een man zonder illusies ben. Wat zou de senaat aan mij hebben, een onervaren wetgever die het vermogen mist zichzelf voor de gek te houden, dat essentiële vereiste voor wie een leidsman van anderen wil zijn? Wij, de mannen van onze generatie, moeten ons in een hoekje terugtrekken om van daaruit de buitelingen en capriolen van de jongeren rondom deze luisterrijke katafalk gade te slaan. U hebt behoefte aan jongeren, vlotte jongeren, met een geest die open staat voor het “hoe”, meer dan voor het “waarom”, die bedreven zijn in het maskeren, het matigen bedoel ik, van hun welomlijnde eigenbelang met vage politiek idealen.’

Het feest van de Bok
Mario Vargas Llosa

Met halfgesloten ogen, in slaap gesust door het zachte ruisen van de zee, dacht hij aan het duivelse karakter van het systeem dat Trujillo in staat was geweest in het leven te roepen, een systeem waarbij alle Dominicanen vroeg of laat als medeplichtingen betrokken waren en waaraan alleen de ballingen (niet altijd) en de doden konden ontsnappen. Iedereen in het land had op een of andere manier deel uitgemaakt van het regime, deed dat nog steeds of zou dat in de toekomst doen. ‘Het ergste wat een Dominicaan kan overkomen is intelligent of bekwaam zijn,’ had hij Alvaro Cabral (een heel intelligente en bekwame Dominicaan zei hij bij zichzelf) een keer horen zeggen en de uitspraak stond in zijn geheugen gegrift: ‘Want vroeg of laat zal Trujillo hem oproepen om het regime of hemzelf te dienen, en als hij roept is het niet geooorloofd nee te zeggen.’ Hij was een bewijs van die waarheid. Het was nooit in zijn hoofd opgekomen ook maar het geringste verzet tegen die benoemingen te bieden. Of, zoals Estrella Sadhala altijd zei, de Bok had de mensen de heilige, door God geschonken eigenschap afgenomen: de vrije wil.

Elementaire deeltjes / Goedkope editie
Michel Houellebecq

Maar na lang nadenken ben ik tot de conclusie gekomen dat godsdiensten in de eerste plaats pogingen zijn de wereld te verklaren, en geen enkele poging de wereld te verklaren houdt stand als ze in conflict komt met onze behoefte aan rationele zekerheid. Wiskundig bewijs en experimenteel onderzoek zijn blijvende verworvenheden van het menselijk bewustzijn. Ik weet best dat de feiten me ongelijk lijken te geven, ik weet best dat de islam -van alle godsdiensten verreweg de domste, de meest leugenachtige en de meest obscurantistische- tegenwoordig terrein lijkt te winnen, maar dit is slechts van voorbijgaande aard: op de lange duur is de islam ten dode opgeschreven, meer nog dan het christendom.’

I Married A Communist
Philip Roth

Once the human tragedy has been completed, it gets turned over to the journalists to banalize into entertainment. Perhaps it’s because the whole irrational frenzy burst right through our door and no newspaper’s half-baked insinuating detail passed me by that I think of the McCarthy era as inaugurating the postwar triumph of gossip as the unifying credo of the world’s oldest democratis republic. In Gossip We Trust. Gossip as gospel, the national faith. McCarthyism as the beginning not just of serious politics but of serious ‘everything’ as entertainment to amuse the mass audience. McCarthyism as the first postwar flowering of the American unthinking that is now everywhere.

A Confederacy Of Dunces
John Toole & John Kennedy Toole

‘What do you mean, babe? You a fine boy with a good education.’
‘Employers sense in me a denial of their valuse.’ He rolled over onto his back. ‘They fear me. I suspect that they can see that I am forced to function in a century which I loathe. That was true even when I worked for the New Orleans Public Library.’
‘But, Ignatius, that was the only time you worked since you got out of college, and you was only there for two weeks.’
‘That is exactly what I mean,’ Ignatius replied, aiming a paper ball at the bowl of the mild glass chandelier.
‘All you did was paste them little slips in the books.’
‘Yes, but I had my own esthetic about pasting those slips. On some days I could only paste in three or four slips and at the same time feel satisfied with the quality of my work. The library authorities resented my integrity about the whole thing. They only wanted another animal who could slop glue on their best sellers.’