1. 3

    Tuurlijk is het groots. De Amerikaan kan hier heel wat mee. Maar De Nederlander heeft op geen kilometers afstand een Nederlandse zanger in de buurt die zijn eigen ikje een beetje weet te laten zweven. Dat ligt toch aan… aan… aan….

  2. 4

    Voor mezelf alleen dan he, zie ik alleen Crachats werk waaar je een blauwe plek van krijgt. Maar ja, ik kom dan ook nergens. En toch heb ik ook niet het gevoel dat ik veel geweldigs misloop.

  3. 6

    The blacks, mesc, the blacks.
    Veel diepkneelender dan white american Elvis’ of Cash’ of … kan je niet. Hoe die knapen zwart willen zijn – dat is van een peilloze eenzaamheid en begeerte en vervreemding…

    Eigenlijk pretty christelijk, als je het mij vraagt.

    De witte ziel die ‘autenticiteit’ zoekt, en als het niet hardschiks kan, dan nog maar veel erger. Lijden, lijden lijden: dat deed de black. Dus: meten we ons witte zieltje een aflaat aan credebiliteit aan, als zalmen zwemmend, als zaadjes kronkelend, allengs hogerop, naar het Zwarte Meer, de Ziel.

    Terwijl de black glijdt. Parijs? Het geheim? Blacks die moven op de metrosporen.
    De echte bluesman?: die maakt plezier.

    Wat niet wegneemt (integendeel) dat die enkelen die erdoor spartelen, hun eigen idioom bewerkstelligen.
    Cash is er één van. Van de weinigen.

  4. 7

    Muzikaal (het enige wat telt als je niet zo van de downtrotterige bent zoals ik) is die cover meer dan de moeite waard @Max.

    Eigenlijk moet dit in de VS best een fijn snaartje aanslaan vanwege het gospeltje dat op microschaal enthousiast en lekker meedoet vanaf de helft.

    Goeie bokking.

  5. 12

    Dat is inderdaad vloeken in de kerk. Dat is niet alleen vloeken in de kerk, dat is luid vloekend een kerk binnen wandelen en een beeld van Jezus van zijn kruis halen en dat ritueel met een bijl te lijf gaan om tot slot een half uur lang de wangetjes van de onthoofde Gedoornde te bezwaffelen onder het uitschreeuwen van woorden als ‘bitch, dat vind je lekker he?’ en dergelijke.