Lezers vergeten

Hoe moet een oud nieuwsmedium berichten over nieuws dat volledig anders kan zijn op het moment dat het is gedrukt? Je zou zeggen dat een krant er dan moet voor zorgen dat die goede achtergrondverhalen levert. Artikelen die niet online te vinden zijn. Verhalen waar een nieuwsconsument met liefde voor wil betalen.

Ik heb dat soort artikelen dit weekend in de kranten niet gevonden. Er was geen strijd om het meest interessante nieuwsverhaal. Wat het wel was: een concurrentiestrijd tussen de kranten. En als deze werd beslecht door wie het meest over de tong (of toetsenbord) ging, dan won het NRC.

De krant die zich profileert als betrouwbaar, intellectueel, uitdagend en onmisbaar had een arts weten te strikken die zijn beroepsgeheim gaarne schond. Maar zorgde dat voor een verhaal dat de lezer wilde hebben? Ik betwijfel het. In feite werd het nieuws in een ander jasje gestoken. Namelijk in een hijgend kijk-ons-eens-iets-hebben-dat-lijkt-op-een-primeur-jasje. Wisten we na het artikel meer? Nee, de onzekerheid of prins Friso het haalt of niet, was nog steeds even groot.

Natuurlijk, het is mooi als een journalist zo’n bron weet te vinden. Toch was het naar mijn mening ‘à la NRC’ geweest als er niet zo’n enorm egoverhaal van was gemaakt. Daarbij had het het NRC gesierd als de redactie zich had afgevraagd wat zijn lezer wérkelijk wil weten. Dat kan toch niet zo moeilijk zijn? Simpelweg de vraag: wat gebeurt er met je als je twintig minuten geen zuurstof krijgt? Of: wat is een goede ski-uitrusting als je off piste gaat skiën? En daarmee hoort het klaar te zijn. Al die speculaties over de eventuele toestand van prins Friso schiet de lezer niets mee op. Bovendien, een beetje nieuwsconsument vindt zijn portie wel via andere bronnen als die daar behoefte aan heeft. Daarbij is het maar de vraag of de NRC-lezer wel echt zo overvoerd wil worden met zoveel (non-)info.

Een goede hoofdredactie kan afstand te nemen en hoort niet mee te gaan in de hysterie. Daar heeft die van het NRC deze keer geen blijk van gegeven. Overigens, geen enkele hoofdredacteur van nieuwsmedia heeft daar blijk van gegeven. De aandacht voor Friso was, en is, enorm overtrokken. Laten we wel wezen, de prins zit niet in de lijn van de troonopvolging. Hij is niet meer dan een zoon-van of een broer-van. Ja, het is een tragedie. Een tragedie van een Nederlandse familie die toevallig beroemd is. Het had alle nieuwsmedia goed gedaan om daar even over na te denken voordat al die extra nieuwsuitzendingen de ether in werden geslingerd en krantenpagina’s werden volgeschreven.

Wat gebeurde, was dat één medium groots uitpakte, waarop de andere nieuwsmedia vonden dat ze niet konden achterblijven. Zo’n overmatige focus op elkaar komt de kwaliteit van de journalistiek nooit ten goede. Daarbij komt het op zijn zachtst gezegd vrij onprofessioneel over als een nieuwsmedium zijn publiek vergeet.

Foto: Marketingfacts

  1. 2

    Niet mee eens. De NRC bracht harde informatie over de prins naar buiten die andere media niet hadden. Daarmee konden ze (en hun lezers) een beter inschatting maken van de situatie, en dus ook betere achtergrondartikelen leveren.

    Die achtergrondartikelen is juist hetgene wat het zoveel maakt. Ze hebben namelijk op zichzelf geen meerwaarde, ze staan er alleen op vanwege het harde nieuwsfeit: het ongeluk van Friso. Dus als je als medium nieuwe informatie hebt over zijn toestand (of wat er gebeurt is), dan moet je dat niet nalaten.

    Bovendien vond ik het een verfrissend open artikel, de journalist maakte zichzelf onderdeel van het verhaal, wat geheel terecht is en best vaker mag gebeuren.

    Wat net zo overtrokken is als de reactie van de media op het ongeluk van Friso: de reactie op de mediaandacht. Iedereen valt over de NRC heen, zonder echt goede redenen. Het is niet schadelijk voor de prins, nog voor anderen. Het interesseert een groot deel van de lezers, de mensen die het niet interesseert slaan de voorpagina maar een keer over. Een gemiddelde Telegraaf bevat meer schadelijks dan dit NRC artikel. Het is bovendien nogal naïef om de mediawerkelijkheid vanuit het perspectief van de krant te erkennen: het is onbestaanbaar dat een serieus nieuwsmedium dit soort nieuws zou negeren. Dat je vindt dat het anders moet is prima, maar erken dan in ieder geval dat het nu gewoon zo werkt.

  2. 3

    Dat het allemaal “zo” werkt is geen reden dat “zo” niet te bekritiseren.
    Ook het simpele feit dat een groot deel van de lezers iets interessant vindt, is op zich geen argument er op de wijze zoals dat gebeurt, er buitensporig veel aandacht aan te besteden tot op een onzinnig detail niveau aan toe.
    Bij het brengen van nieuws kun je vele afwegingen maken.
    Een van de eerste is of er wel iets te melden valt en dat is de afgelopen dagen nauwelijks het geval geweest.
    In 1 zin: de prins heeft een ongeluk gehad, toestand kritiek, afwachten hoe dit afloopt. De rest (enigzins gechargeerd) is verpakking, voegt niks toe.

  3. 4

    Je mag best bekritiseren, dat zeg ik ook.

    Ik snap alleen de heftigheid van de reactie niet, juist op dit onderwerp. De backlash is net zo’n hype als de hype zelf.

    En, nogmaals, ik maak me sterk dat jij als hoofdredacteur van het nrc dit artikel niet zou tegenhouden. Erken op z’n minst dat de gezondheid van prins Friso ook voor een krant als het nrc nieuws is.

    Ik kan me van tijd tot tijd behoorlijk op winden over journalistieke keuzes, ook van de nrc, maar dat gaat om wat wezenlijker zaken dan een op zichzelf goed voorpaginaartikel van de nrc.

  4. 6

    Laat duidelijk zijn, ik ben niet tegen op de berichtgeving op zich. Dat een lid van de koninklijke familie iets is overkomen is zeker nieuws, maar het was het niet waard om daar zo groots over te berichten, vind ik. Mijn kritiek richt zich op de grootte van de berichtgeving (4 pagina’s!) en op de manier waarop het werd gebracht: die was mij te hijgerig.

    Als ik hoofdredacteur van het NRC zou zijn geweest, hoop ik dat ik in staat was geweest om de afstand te nemen en niet mee te gaan met de hysterie. Zoals een goede hoofdredacteur betaamt.