Kunst op Zondag | Van de duivel en de duif

En de duiven, zij keken op ons neer. In vervolg op de vorige duif.

Ik heb den Geest zien nederdalen uit den hemel, gelijk een duif, en bleef op Hem

Een zondags stukje tekst (Johannes 1:32) dat goed aan duivemansoren was besteed. Want zo na de allereerste Goede Vrijdag, wellicht na de eerste Pasen, Hemelvaart of Pinksteren, fladdert ‘den Geest’ zoekend rond, in de verwachting dat Jezus terug op aarde komt.

De arme duif is ondertussen radeloos want waar het beestje ook op ging, geen Jezus. Daarbovenop wordt het vogeltje geplaagd door onbegrip van lieden die er de duivel in zien. Waarschijnlijk doet de duif daarom zo vreselijk haar best zich qua ontlasting van de duivel te onderscheiden.

In vervolg op de vorige duif vandaag nog wat duifjes.

Duif ontmoet de duivel.
Duivelsbron bij de Annenkapel in Görlitz (Duitsland).
cc Flickr GörlitzPhotography Devil vs Dove

Maar op wie zal ik nu nederdalen, denkt de naar Jezus zoekende duif.

Deze? Hm, wellicht te arrogant voor een Jezus.
Ceasar (beedlhouwer Nicolas Coustou, in de Tuilerieën, Parijs).
cc Flickr Eric Chan photostream Julius Caesar and his pigeon

Deze dan?. Mwah, ik dacht niet dat Jezus een depri was.
Kain (beeldhouwer Henri Vidal, eveneens in de Tuilerieën).
cc Flickr Toni Birrer photostream Depressed In Paris

En ook al is de duif kunstliefhebber, de kunst houdt niet altijd van de duif.

Weg beest!, lijkt Alexander de Grote hier te roepen.
Alexandre combattant (beeldhouwer Charles-François Lebœuf, alweer in de Tuilerieën).
cc Flickr Eric Chan photostream get this pigeon off of me!

Getfer, wat moet die vogel hier….
Medea (beedlhouwer Paul Gasq, ook in de Tuilerieën).
cc Flickr Eric Chan photostream pigeon on mother and child

Alleen deze steenbok blijft er rustig onder. Het is een van de twee ‘zeegoden’ die de ingang van de Boboli Tuinen (Florence) bewaken.
cc Flickr Geert Orye photostream Boboli Capricorn

De duif is een en al symboliek en daar doen standbeelden niet voor onder. De ‘Boston Irish Famine Memorial’ is een beeldengroep ter herdenking van de hongersnood in Ierland in 1845 én de welvarendheid die Ierse emigranten in Amerika wisten te bereiken. Het is wel toevallig dat juist een meisje in de groep hongerigen meer door duiven is vervuild dan het groepje Ierse Amerikanen.
cc Flickr Ted McGrath photostream 2017 - Boston - Rat of the Sky on Bronze - Irish Famine Memorial

En dat ondanks het bordje dat er bij de beeldengroep is geplaatst. Mensen kunnen dat wel lezen, maar duiven?
cc Flickr Lorianne DiSabato photostream Don't feed the pigeons Irish Famine Memorial Boston, MA

Duiven symboliseren ook een mensenziel. In die betekenis worden ze soms bij begrafenisrituelen gebruikt, meestal door het loslaten van één of meerdere witte duiven. Die symboliek ligt in dit standbeeld besloten. Het stelt de aan leukemie overleden Ambika Paul voor. Haar familie heeft later in de Londense dierentuin de ‘Ambika Paul Memorial Gardens’ gefinancierd. (nu de afdeling ‘Animal Advenures’ van de London Zoo) gefinancierd.

cc Flickr Elliott Brown photostream London Zoo - Statue and fountain of Ambika Paul 2

Ook in grafmonumenten zijn soms duiven verwerkt. Aan grafmonumenten en sculpturen hebben we hier en daar al eens aandacht besteed. Op de Centrale Begraafplaats in Brno (Tsjechië) rouwt een duif om en overleden maatje.
cc Flickr Jaroslav A. Polák Dead Dove on the Gravestone

Nu zijn er mensen die duiven dood wensen. Nog los van het feit dat daarmee voornoemde symboliek wordt bedreigd, is het ook weinig respectvol ten aanzien van de heldhaftige bijdragen die de vogels in oorlogstijden hebben geleverd.

Of neem de duiven in het Poolse Wroclaw. Ze hielpen kabouters in hun strijd tegen het communisme. Het ‘Oranje Alternatief’ heette dat, een symboliek die aan onze provo’s en kabouters doet denken.
cc Flickr Klearchos Kapoutsis photostream Gołębnik, the Flying Dwarf

Maar mocht u toch van duiven af willen, wellicht kunt u er een soepje van trekken?
Jean-François Cooke en Pierre Sasseville zijn verantwoordelijk voor ‘De Odyssee’, een installatie in Quebec (Canada). De heren lichten het werk aldus toe:

A park is taken over by three over-sized pigeons with their eye on a can of Campbell soup. These birds look like they cannot figure out how to open the object or how much food it contains.

cc Flickr Adam Foster photostream The pigeons in Quebec City are huge
Het werk verwijst naar een andere welbekende kunstenaar. U weet vast welke. En daarmee ook de diepere betekenis van al die symboliek?

Zo, nu ben ik mooi van mijn duiven af. Prettige zondag verder.

  1. 5

    De dood van de duif

    De man in het wit aan het raam
    op het plein, hij loste een duif,
    een fladderend gebaar met
    applaudiserend geluid.
    Een oproep voor vrede,
    een versleten symbool
    als men het mij had gevraagd.
    Maar het was zijn beroep,
    het was zijn ritueel,
    hij wist wat hij deed,
    en dat deed hij al lang
    op die plek, op die tijd.
    Het drama dat kwam
    was dus gescript, en
    in feite in scene gezet.

    De duif is een rat, maar
    dan in de lucht. De duif,
    een doffer, een prooi,
    een offer voor de kraai
    ze vliegen nooit samen.
    De duif in de lucht,
    voor de kraai op de vlucht.
    De duif wordt symbool
    en symbool wordt prooi.
    De klauwen kerven
    ze breken de ogen
    ze nemen de geest.
    Het is tijd voor een amen.

    Het is hartverscheurend
    het is adembenemend
    het is duifverscheurend.
    Het sneeuwt veertjes
    en dons op het plein.
    Het plein is ontzet
    de oooo’s en de aaaa’s
    klinken schril en de ogen
    worden wijd open gesperd.
    De aanval is gefilmd
    en ook online gezet.
    En we hebben nu beeld
    van de dood van de duif.

    De humor van God
    de duif en zijn lot
    de dood in de lucht
    de lucht van de dood
    dit is het einde
    dit is het einde
    het einde
    het einde

  2. 6

    @4: Als ik ook maar iets meer dan wat ik in @1 beschreven heb zou herinneren, had het er wel bij gestaan. Ik weet niet eens meer hoe en/of waarom dat standbeeld tot leven kwam, wat er daarna gebeurde en welke rol dat in het verhaal had. Als er al een verhaal was. Misschien stond het wel in de Okki of de Taptoe. Maar het moet iets geweest zijn waar mijn jongenshersenen iets mee konden. Degene die je op de kop schijt op een dag terug kunnen kloten is wel een motiverende gedachte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

| Registreren