Klimaattop Bali mislukking?

Vervuiling (foto: Wikimedia Commons/Public Domain)De klimaattop in Bali, die de geschiedenis in zal gaan als meest vervuilende milieutop ooit, loopt op zijn eind. Investeren in de toekomst, zullen we maar zeggen. Maar slechts áls het iets oplevert, want de EU en de VS bevinden zich lijnrecht tegenover elkaar.

De EU wil graag spijkers met koppen slaan en harde limieten afspreken. De VS wil dat zoals gewoonlijk niet. Dit keer gebruikt het land als excuus dat ze de doelen op andere klimaattoppen willen bepalen. Dit kan twee dingen betekenen: of de VS wil de hoogstwaarschijnlijk voor hen extra ingrijpende maatregelen zo lang mogelijk uitstellen, of het is een poging om te wachten op de volgende klimaattop, in Hawaï, zodat de president in eigen land goede sier kan maken en zo de Republikeinen een wat groener imago geven. Iets wat met de komende presidentsverkiezingen geen overbodige luxe is.

Al Gore lijkt het op het eerste scenario te gooien. En gezien het feit dat de regering Bush zegt dat Europa “te snel gaat” met het reductievoorstel (in 2020 25 tot 40 procent reductie ten opzichte van 1990), geloof ik hem graag.

Maar Gore suggereerde ook een oplossing: “My own country, the United States, is principally responsible for obstructing progress here in Bali. We all know that. [..] But my country is not the only that can take steps to ensure that we move forward in Bali with progress and with hope.” Hij lijkt hier te zeggen dat de wereld zonder de VS een akkoord moet sluiten, met het oog op de toekomst. Want over een jaar is Bush geen president meer van de VS, en mocht er een democratische kandidaat winnen, dan is het volgens hem waarschijnlijk dat zij in het verdrag zullen stappen.

Een interessante optie, maar de VS staat niet alleen in zijn kritiek. Ook Canada en Japan steunen het land, en de secretaris van de VN schaarde zich voorzichtig aan de zijde van de het land door te verklaren dat de afspraken realistisch en praktisch uitvoerbaar zouden moeten zijn.

En daar wringt nou juist net de schoen, want hoe realistisch is het stellen van nieuwe, nog ambitieuzere doelen als de huidige doelen, zoals vastgelegd in de Kyoto-protocollen, bij lange na niet gehaald worden?

  1. 2

    Ik dacht dat je die zgn. doelen moest lezen als afspraken om vooral nog meer afspraken te maken. Maar dat terzijde.
    De EU (of enig lidstaat van die club, Nederland bijvoorbeeld)kan natuurlijk eenzijdig de oorlog tegen de klimaatveranderingen beginnen. Daar hoort dan, naar goed gebruik, een black list bij van landen en bedrijven die een reëel of potentieel gevaar voor het klimaat zijn. Het is verboden daarmee handel te drijven.
    Krankjorem idee, zeker. Maar als de EU begint haar zelf geformuleerde doelen serieus te realiseren, heeft ze alle recht van spreken.