Zo pak je een klimaatontkenner aan

Natuurkundige Brian Cox verrast een Australische conservatieve politicus met een aantal veelzeggende grafiekjes.

De reactie van Malcolm Roberts bestaat eruit de gegevens glashard te ontkennen, NASA van vervalsing te beschuldigen, en Cox te verwijten dat die niet even honderden terabytes aan data aan zijn mouw schudt, en in deze korte paneldiscussie verwijst naar de volstrekte consensus onder klimaatwetenschappers dat het klimaat opwarmt, dat we weten hoe dat werkt en dat dit voornamelijk komt door menselijk toedoen.

  1. 1

    Hmja. Aan het eind praten ze flink langs elkaar heen. De ontkenner zegt “De modellen zijn onjuist gebleken”, de wetenschapper vraagt “Als je niet modelleert, hoe kan je dan een voorspelling doen?”.

    Er komt geen antwoord, maar het is ook niet wat de ontkenner zegt, dat je niet moet modelleren.

  2. 4

    Dat weet ik Hans, maar het gaat erom dat je ingaat op wat er gezegd wordt. Deze discussie is voor klimaathoaxroepers makkelijk terzijde te schuiven onder het mom van “hij durft niet op de vraag in te gaan”.

  3. 5

    Wetenschapsontkenners en anti-wetenschapactivisten gebruiken onveranderlijk dezelfde discussiemethode: de Gish gallop. Ze gaan nooit in op tegenargumenten en erkennen dus ook niet dat hun eerdere beweringen onderuit zijn gehaald, maar komen steeds weer met nieuwe bezwaren. Eigenlijk is het gewoon de “ja maar, ja maar, ja maar” discussiemethode waar veel kleuters ook heel goed in zijn…

    Het is onmogelijk om zo’n stroom onzin goed inhoudelijk te beantwoorden:

    Geen beginnen aan, en dus kan altijd de indruk ontstaan dat sommige “kritiek” niet weerlegt kan worden. Ik vraag me dan ook af of het een goede strategie is om steeds maar weer inhoudelijk op alle bullshit in te gaan. Het lijkt me vaak sterker om ook het ontwijkgedrag van de ontkenner bloot te leggen.

  4. 6

    @5: Het probleem hier lijkt me dat beide partijen in het eigen gelijk bevestigd worden. Maar misschien moeten we de ontkenners gewoon als verloren beschouwen en ons focussen op de mensen die het nog niet weten (hoewel je je af kan vragen of die inmiddels niet ook tot de ontkenners gerekend kunnen worden).

  5. 7

    @5: Precies hetzelfde zag je bij Pauw in de discussie tussen een kinderarts en 3 fanatieke antiprikkers die de hakkelende opponent bedelven onder steeds weer nieuwe bullshit.

  6. 9

    @6

    Anti-wetenschapsactivisten en andere fanatici zijn (op misschien een enkele, heel zeldzame uitzondering na) inderdaad niet te overtuigen. Dat proberen is dus zinloos en kansloos. En het is ook wel goed om te beseffen dat alles dat ontkenners of pseudosceptici (of hoe je ze ook wil noemen) doen in het teken staat van hun campagne. Het doel van die campagne is niet eens om het grote publiek van hun opvattingen te overtuigen. Een beetje twijfel zaaien is voldoende om het gevoel van urgentie voor klimaatverandering te ondermijnen en het onderwerp dus te laten zakken op (politieke) prioriteitenlijstjes.

    Het is erg lastig om daar een goed antwoord op te vinden. Alleen maar inhoudelijk antwoorden werkt niet, als was het maar omdat dat volgens het Bullshit Asymmetry Principle zo goed als onmogelijk is. Laten zien dat pseudosceptici ongeloofwaardig zijn – omdat ze een echte inhoudelijke discussie systematisch ontwijken, omdat ze steeds weer aankomen met beweringen die allang zijn weerlegd, omdat ze wetenschappers zonder enig bewijs belasteren en verdacht maken – is zeker zo belangrijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

| Registreren