Kindermenu’s: kan dat ook anders?

Nog terwijl ik mijn stukje van gisteren aan het schrijven was, ontspon zich voor de zoveelste keer een leuke discussie op Twitter, deze keer over het kindermenu. Die discussies op Twitter zijn overigens net strovuurtjes: als je even niet kijkt, zijn ze alweer weg. Maar deze kon ik gelukkig even volgen.

Wat is dat toch eigenlijk met die kindermenu’s? Ze zijn echt in 98% van de restaurants hetzelfde. Kinderen worden steevast geacht plat te gaan voor pannekoeken, poffertjes, frietjes, kroketten, kipkorn en knakworstjes, en áls er al eens iets groente-achtigs bij zit, is dat in 99,97% van de gevallen appelmoes. U weet wel, dat dikwijls stevig gesuikerde spul uit een potje dat menige moeder in ruime hoeveelheden op het bord van junior schept in de hoop dat het niet te snel zal opvallen dat er gezond eten onder zit.

Het is een wisselwerking tussen vele factoren natuurlijk. Om te beginnen willen de ouders niet dat de kinderen in het eethuis luidkeels gaan brullen dat ze het allemaal niet lusten, een wens die ze overigens delen met de restaurateur, om nog maar te zwijgen van de overige klanten. Omdat de meeste kinderen vitaminen als een straf en krokante, zoute en zoete kost als een feest beschouwen, mogen ze voor dat ene keertje iets eten wat voor hen een traktatie is. Een traktatie die vooral lekker goedkoop moet zijn overigens, want we blijven tenslotte zuunig hier in Nederland.

Jaja, ik weet het. Een gezin met een modaal inkomen en drie kinderen moet óók af en toe met de kleintjes uit eten kunnen gaan, en dat dat wel kunnen betalen. Zucht. Hiervor geldt hetzelfde als wat ik ter zake ook al eens over groente en fruit uit de super opmerkte: echt eten is, in tegenstelling tot de indruk die links en rechts gewekt wordt, véél goedkoper in inkoop dan al dat gefrituurde spul; het pluspunt zit louter in het gemak. Restaurateurs hebben gewoon geen zin om zich moe te maken voor iets waarvan ze klakkeloos aannemen dat de kinderen het toch niet blieven. En ach, wat is goedkoop? Voor de restaurateur, ja. Want zeven euro voor een bordje patat met een kroketje, dat gaat dus echt een keer of zeven over de kop als je ‘t bij de Sligro inkoopt. De “bereiding” kun je desnoods aan de leerlingbordenwasser overlaten.

Nou zijn er best hier en daar wel ouders–en gelukkig steeds meer, is mijn indruk–die hun kinderen al vroeg wennen aan veel verschillende smaken in plaats van te kiezen voor de trilogie zoet-zout-krokant die de weg van de minste weerstand vormt. Kinderen zijn bij uitstek gewoontedieren: wen ze aan rommel en ze lusten ook louter rommel. Waar kunnen ouders die wel aan “smaakopvoeding” doen eigenlijk heen?

Wat mij betreft is het simpel: vraag bij reservering of bij binnenkomst of de mogelijkheid bestaat om van de gerechten op de gewone kaart kinderporties te serveren, uiteraard tegen een kinderprijs. Bij een beetje restaurant (nee, niet alleen bij de zaken met Michelinster) kan dat en zo nee, ga dan ergens anders heen. Een bordje pasta met een paar mooie ingrediënten moet altijd kunnen. Minder kosten, iets meer moeite en je stelt als restaurant een toekomstige kwaliteitsbewuste klant veilig. Dat zou elke restaurateur met een beetje beroepstrots moeten aanspreken.

Wie weet kunnen we zelfs toe naar een deursticker “hier krijgen kinderen écht eten”? Dat zou toch mooi zijn.

  1. 1

    Helemaal mee eens. Wat wij tot het derde jaar van onze kleine hebben gedaan: gewoon bestellen voor de aanwezige volwassenen en vragen om een extra bordje. Geen problemen met restaurants en al helemaal niet met het kindje. Die zit gewoon te smullen.
    Heb ook wel eens een restaurant meegemaakt waar de kinderen als kindermenu ‘kip’ kregen, maar waar de chef trouw aan zijn beroepseer een wat kleinere portie parelhoen serveerde (op de kaart voor volwassenen stond een wat grotere portie) en een groentetaartje. ‘Dit is lekkere kip!’ was het oordeel van de kleintjes. Ook de ‘groene taart’ viel in de smaak.

    GD Star Rating
    loading...
  2. 2

    Als ouders voor hun kinderen geen patat met kroket willen is het heel makkenlijk volgens mij. Bestel gewoon een voorgerecht. Aardappels en/of een slaatje zijn vaak bij te bestellen of komen bij de hoofdgerechten.
    Maar uit eten moet wel leuk blijven, en kinderen zijn vaak tevreden met een kroket met wat friet. Als ouders heb je een voedselgevecht met je kinderen liever thuis.

    GD Star Rating
    loading...
  3. 3

    Van harte mee eens. Overigens is mijn ervaring dat veel jonge kinderen juist dol zijn op olijven, oude kaas, worstjes, kleine tomaatjes, pasta’s, maiskoekjes, allerhande vruchten, etcetera. Onder het motto ‘je hoeft het niet op te eten, maar je móet proeven’ hebben mijn kinderen al een hoop lekkers ontdekt.
    Veel restaurants werken trouwens wel mee met een verzoek om een hoofdmaaltijd en een/twee extra bordjes. Dat ‘gratis’ mee-eten compenseer je met een fooi.
    Overigens is mij behalve de eentonigheid van de standaard kindermaaltijd ook de te grote hoeveelheid een ergernis.

    GD Star Rating
    loading...
  4. 4

    Toevallig had ik pas een leuk gesprek hierover met een restaurant bij ons om de hoek. Zij hebben de kindermenu’s afgeschaft en serveren voor kinderen gewoon kleine porties van de hoofdgerechten voor een fractie van de prijs. Ze hadden hiervoor meerdere redenen:

    – Zo voelen ze zichzelf geen friettent; als je je kinderen graag frituurrommel voorschotelt, ga dan naar de Mac o.i.d.

    – Er komen op deze manier mensen met kinderen die geleerd hebben om te eten wat ze krijgen. “Vreemd” genoeg zijn dit ook vaak kinderen die zich in een restaurant redelijk weten te gedragen.

    GD Star Rating
    loading...
  5. 6

    Het zou goed kunnen dat in de supermarkt junkfood duurder is dan echt voedsel (iets, en niet veel), maar in de horeca is dat zeker niet waar. Daar kost bereidingstijd namelijk geld.

    GD Star Rating
    loading...
  6. 7

    Dit vind ik dé oplossing. Als we kinderen geen andere leren eten, zullen ze dat later ook niet zo snel doen. Soms moet je iets een paar keer proberen voor dat je ‘t lekker vind (bij kinderen zelfs 10x, bij sommige gerechten).

    GD Star Rating
    loading...
  7. 8

    @1/3: Mitessing gaat het weer helemaal worden begrijp ik!

    @6: Thuis ook (voor de meeste mensen zelfs meer, want bijna iedereen die wat meer tijd in koken steekt, maakt deel uit van een ver bovenmodaal gezin, dit in tegenstelling tot de gemiddelde restaurantkok).

    GD Star Rating
    loading...
  8. 9

    Thuis koken kost geld, dat mag je wel uitleggen. Moet jij betalen om zelf te koken?

    Of alleen bovenmodale huishoudens uitgebreid koken weet ik eigenlijk ook niet. Mijn partner en ik zijn in geen geval bovenmodaal, maar we koken wel.

    GD Star Rating
    loading...
  9. 10

    De tijd die ik kook, kan ik geen geld verdienen (maar ook algemeen, tijd=geld). Ik fiets ook geen kwartier om, als in een supermarkt verderop een aanbieding is waarmee ik 5 euro goedkoper uit ben voor mijn boodschappen, omdat ik er dan per saldo nog op toeleg.

    GD Star Rating
    loading...
  10. 11

    “Tijd = geld” is gelul.

    Ook duurbetaalde bovenmodale professionals hebben ‘s avonds in het algemeen vrijaf. Dan wordt er sowieso geen geld verdiend, dus kan je net zo goed een uurtje koken.

    Kost niets extra.

    GD Star Rating
    loading...