Internet de opvolger van LSD

LearyHet is een broeiend hete zondagmiddag. Ik sta in de rij voor het Whitney Museum of American Art op Madison Avenue, NYC. Achter mij staan vier meisjes met wapperende zomerjurkjes en bloemen in hun haar. Hun verschijning legitimeert het onderwerp van de tentoonstelling die ik wil bezoeken: Summer of Love, Art of the Psychedelic Era. Veertig jaar na die legendarische zomer, kleden tieners zich nog steeds naar het stijlbeeld van toen. Het is een mooie illustratie van de invloed dat het langharig tuig op de wereld heeft gehad.

Gewapend met de gratis audiotour stap ik de in oranje geschilderde zaal binnen. De psychedelische muziek die door mijn witte oordopjes klinkt, is fascinerend mooi. Jimi Hendrix, The Fugs, Janis Joplin, Santana, Country Joe & the Fish en het legendarische kwartet uit Liverpool, geniale artiesten die één ding gemeen hadden: ze putten hun inspiratie uit LSD.

EssoDe synthetische drug loopt als een rode draad door de tentoonstelling heen. Ik zie grootmoeders in een trip, kunstwerken die verbeelden dat LSD de benzine was waar hippies op draaiden, luister naar het White Album en stap ruimtes in die mijn evenwichtsorgaan danig op de proef stellen. Maar ik raak bovenal onder de indruk van de wilskracht van de hippies om op te komen voor hun idealen.

Twee vitrines zijn bezaaid met tijdschriftencovers uit die tijd. Weekbladen Time en Life waarschuwen haar enorme lezerspubliek voor de gevaren van LSD. Eén man wordt opvallend vaak genoemd: Timothy Leary. LearyBerucht hippie, schrijver, voorstander van LSD en wetenschapper. Hij stierf in 1996 maar wordt nog dagelijks gequoot en herdacht. Turn on (verruim je geest), tune in (sluit je aan bij de hippiebeweging), drop out (zeg de materialistische samenleving vaarwel).

Vreemd, in 1967 zou het nog 19 jaar duren voordat ik geboren werd en was mijn vader 14 summers oud. Maar toch voel ik al lopend door het Whitney een soort nostalgie naar die tijd. Naar de idealen van toen, die nu veelal gemeengoed zijn, en naar mensen als Leary. Maar van LSD blijf ik af, en de Summer of Love wordt tegenwoordig alleen nog maar door tandloze daklozen en – blijkbaar ook – pubermeisjes beleefd. Op de weblog van NRC-correspondent Freek Staps komt een oude hippie aan het woord:

„Not these days. The age today is so different. ‘Be Here Now’ was the slogan then. Now with cell phones and the Internet and all, it’s ‘Be Somewhere Else Now.”

En het internet, dat is nou juist iets waar ik zo op gesteld ben. Hoe kan ik het vreemde nostalgiegevoel toch omzetten naar iets concreets? Door weer te luisteren naar de heer Leary. Hij sprak enkele jaren voor zijn dood de volgende woorden uit:

,,Internet is the LSD of the 1990s”

Acid TestLeary’s opvatting wordt steeds meer werkelijkheid. De jaren negentig liggen achter ons, maar nu lijkt het internet wel op wat LSD in de jaren zestig was. Web 2.0 wordt het genoemd, de blogosphere, een vrijplaats waar eenieder de digitale pen kan oppakken en zijn of haar belevenissen de wereld in kan schrijven. Multinationals wordt het vuur aan de schenen gelegd, de overheid wordt constant aan een kritische blik onderworpen en mensen met gelijke passies vinden elkaar. Demonstranten verenigen zich via het web en het is een schatkamer gevuld met duizenden digitale galerieën met creatieve hoogstandjes.

Net als toen staan de eerste goeroes op, mensen met een visie, die de revolutie richting geven. Al Gore is zo iemand. Nadat hij in zijn eentje een enorme milieubeweging wist op te zetten, betoogt hij nu in zijn nieuwe boek The Assault on Reason dat het internet de potentie heeft om de verdwaalde democratie in Amerika weer op het rechte spoor te krijgen.

Bloggers, reaguuders en leden van online communities zijn de nieuwe voorvechters van humane idealen. De eerste strijd dient zich volgens Gore aan. De macht van het kleine groepje internetaanbieders is gevaarlijk groot, tijd om ze massaal op het matje te roepen. Turn on (open je ogen), tune in (neem deel aan web 2.0) en drop out (bescherm de democratie die de hele wereld beïnvloedt)!

  1. 1

    Bloggers, reaguuders en leden van online communities zijn de nieuwe voorvechters van humane idealen.

    Dus alle bloggers zijn eigenlijk hippies?

  2. 4

    Is ook de gemiddelde GeenStijl-reaguurder een voorvechter van humane idealen?

    Ook moslimradicalen weten heel goed hoe het internet te gebruiken. (Die zien zichzelf ook als voorvechters van humane idealen dus op zich klopt dat wel). Moslimradicalen gebruiken het internet heel kundig om gematigde Moslims om te praten.

  3. 5

    Absoluut: het internet is een revolutie waarvan we de reikwijdte nog niet kunnen peilen. Maar of het verder nog vergelijkbaar is met LSD betwijfel ik.

    Elke revolutie is anders.

    En Timothy Leary is death leve Timothy Leary.

    Timothy learys dead.
    No, no, no, no, hes outside looking in.
    Timothy learys dead.
    No, no, no, no, hes outside looking in.
    Hell fly his astral plane,
    Takes you trips around the bay,
    Brings you back the same day,
    Timothy leary. timothy leary.

  4. 9

    #6, inderdaad, en sindsdien viel het nogal stil… Geen zippies na de yippies…

    Soit, zeer aanbevelenswaardige lectuur qua UK counterparts :
    “Days in the life” (Jonathon Green)
    “Hippie hippie shake” (Richard Neville)
    “Underground – the London alternative press” (Nigel Fountain)

    en ook “Give the anarchist a cigarette” (Mick Farren)
    en zelfs “Stoned” en “2stoned” (Andrew Loog Oldham), maar we wijken af…

    Leestips welkom. Zag bv. ooit een geweldig (maar duur) boek in Athenaeum (Amsterdam), circa 1999, over de psychedelische & politieke underground press in the US maar ben titel + auteur vergeten. Oh well..

    Qua site tips heb ik niet zo gek veel :
    http://www.hippy.com/
    http://www.artsandmusicpa.com/popculture/hippies2.htm
    http://www.historytalk.org/Tom%20Vague%20Pop%20History/Chp%204.pdf

    Soundtrack bij dit alles : “Girl named Sandoz” (Eric Burdon & the Animals), het zusje van Lucy in the sky… Meer luistertips op aanvraag, de lijst ‘sixties songs over drugs’ is eindeloos (denk bv. aan alle nummers over Mary Jane). En nu allemaal op bedevaart naar Bazel !

  5. 12

    @ sickbok en theedoek, niet te letterlijk opvatten natuurlijk. Er zijn heel wat nuances te maken, maar dan wordt het zo’n ellenlang stuk, niet? Bovendien hebben we het over LSD, dus een beetje filosoferen en generaliseren kan geen kwaad. ;-)

    @ S’z, het standaardwerk over geestverruimende drugs is Aldous Huxley – The Doors of Perception. Probeer me er nu doorheen te werken. Ongelofelijk zware kost.

    Dank voor de mooie sitetips!

  6. 14

    Mellotron ! I.e. nostalgie naar perfecte pop, #13, zowel qua songwriting als productie. In dat verband, klikmelink… (nu in de ramsj). Check ook de review op Spectropop (recommends 2006).

    Die harmony singing alleen al… En wat dan de psychedelica betreft : die rijkdom aan experiment, gecombineerd met surrealisme en popgevoeligheid. Of mindblowen of jazz jammen, wat de west coast acid betreft. Enz. enz.

  7. 15

    Timothy Leary is overigens zoveel meer. Zoals de bedenker van de Roos van Leary.

    @#12 : de correcte spelling is Aldous Huxley…

    Semi off topic re: Beat poets … klikmelink !

  8. 16

    — Redactie: Uit spamfilter gehaald —

    9bis : klikmelink ivm “Tonight let’s all make love in London”, een interessante documentaire over de Londense sien. Waarin bv. Syd Barrett zoveel LSD nam dat er nog altijd verwarring aan z’n hersenen plakt. Je tijd / ruimte gevoel eventjes verstoren en je universeel verbonden voelen is één ding, maar het elke dag nemen…

  9. 17

    Zopas #16 (9bis) kwijt in de spamfilterrr… grrr…

    Soit, John Lennon wist er ook van : “We must always remember to thank the CIA and the Army for LSD. That’s what people forget. Everything is the opposite of what it is, isn’t it, Harry? So get out the bottle, boy — and relax. They invented LSD to control people and what they did was give us freedom. Sometimes it works in mysterious ways its wonders to perform. If you look in the Government reports on acid, the ones who jumped out the window or killed themselves because of it, I think even with Art Linkletter’s daughter, it happened to her years later. So, let’s face it, she wasn’t really on acid when she jumped out the window. And I’ve never met anybody who’s had a flashback on acid. I’ve never had a flashback in my life and I took millions of trips in the Sixties.”

    Meer info = “Acid dreams. The complete social history of LSD : the CIA, the sixties and beyond” (Martin A. Lee & Bruce Shlain) & ook googlen op CIA + LSD…

  10. 21

    @#20: omdat het demagogie is. Alsof er geen rijpe & verstandige mensen met waarden uit het verleden bezig kunnen zijn. Alsof het heden altijd opnieuw wordt uitgevonden, enz. Te veel impliciete premissen die erdoor schemeren waar ik het niet eens mee kan zijn. En dan de schrijver zeggen “staat er toch niet”, dan nog antwoord ik “je had een beter en genuanceerder beeld kunnen kiezen”.