Hoe ver?

COLUMN - De reorganisatie van de zorg is nu aardig op gang gekomen. En wat een mooie resultaten hebben we geboekt!

Tienduizend bejaarden van wie is vastgesteld dat ze dringend behoefte hebben aan opname in een verpleeg- of verzorgingstehuis, omdat het thuis absoluut niet meer gaat, wachten op een plaats. Vijfduizend van hen wachten al meer dan een jaar. Maar daar hebben we de participatiemaatschappij voor. Meer mantelzorg, meer aandacht voor elkaar, en we moeten echt niet denken dat we alles zomaar op het bordje van de overheid kunnen schuiven. Ach, dat die oudjes een serieuze zorgindicatie hebben zegt toch niets?

De overheid heeft de thuiszorg naar de gemeentes overgeheveld en kortte tegelijkertijd op het beschikbare budget. Via ‘keukentafelgesprekken’ zou de gemeente gaan bepalen welke lacunes vrijwilligers en mantelzorgers voortaan moesten opvullen. Veel voorzieningen, vergoedingen en posten werden abrupt geschrapt.

Eigen bijdrages stijgen of worden onverwacht ingevoerd. Amsterdam gaat bijvoorbeeld vanaf mei dit jaar een eigen bijdrage voor hulpmiddelen hanteren, die – afhankelijk van het inkomen – kan oplopen tot 99 euro voor een scootmobiel tot 369 euro voor een Canta per vier weken. (Dat je op die manier al na drie jaar ruim de kostprijs van zo’n vervoermiddel hebt opgebracht, betrekt de gemeente niet in haar rekensommen. De gehandicapte als melkkoe voor de WMO, waarlijk, een innovatief concept!

De huisartsengeneeskunst is definitief in handen van de zorgverzekeraars gegeven. Zij bepalen hoe lang een gesprek met een patiënt mag duren, naar welke specialist en welk ziekenhuis een huisarts mag verwijzen, welke medicijnen hij of zij mag voorschrijven. Ook in ziekenhuizen bepalen tegenwoordig niet de artsen, maar de zorgverzekeraars welke behandelingen nuttig of nodig zijn, welke medicijnen er mogen worden gebruikt. Artsen en ziekenhuizen hebben niet langer hun patiënt als klant, maar de zorgverzekeraars. Doet een arts niet wat de zorgverzekeraar wil, dan beëindigt die het contract met hen.

De zorgverzekeraars zelf maken intussen een imposante winst op hun nering. Vorig jaar boekten de vier grootsten samen liefst anderhalf miljard euro, dus dat halve miljard dat ze jaarlijks besteden aan reclames voor zichzelf zijn verhoudingsgewijs een schijntje. Niettemin verhoogden ze de zorgpremies voor dit jaar met liefst tien procent. Of nou ja, eigenlijk wel begrijpelijk: die marketing- en acquisitiekosten moeten per slot van rekening ergens uit gefinancierd worden, daar kun je toch moeilijk je eigen winst voor laten leegbloeden?

Hoe ver willen we gaan? Wanneer is het concept van onderlinge verzekering, van solidariteit, van zorg voor zieken en zwakken definitief door zulke maatregelen uitgehold? Hoe kan het dat zorg iets is geworden waarop we menen winst te moeten maken?

Deze column van Karin Spaink verscheen eerder in het Parool.

  1. 1

    Kom beste mensen, volgende keer weer gewoon VVD & co stemmen…..echt…we kunnen de door onze ouders en grootouders met moeite opgebouwde sociale verzorgingsstaat echt naar de klote helpen…

  2. 2

    Hoe kan het dat zorg iets is geworden waarop we menen winst te moeten maken?

    Simpel: letterlijk alles in onze maatschappij wordt door de neoliberalen van de PVVDA en hun collaborateurs enkel in financiële waarde uitgedrukt en waaraan verdient dient te worden. Waarom zou de zorg daarvan gevrijwaard blijven?

  3. 3

    Dit land is inmiddels de Nederland B.V. die het volgens de ultieme ideologie moest worden, waar de zaken toenemend volgens gangbare filosofieën van het bedrijfsleven worden geregeld. Burgers zijn de assets van een -privatiserende- staat, tenzij ze niet renderen en dus liabilities zijn. Geen baan, geen hypotheek, maar wel zonder werk of ziek? Dan weet je wat je uiteindelijk te wachten staat. De trend is het bewijs.

  4. 5

    Kan je misschien aangeven hoe we er dan voor moeten zorgen dat de zorg niet zo duur wordt dat het voor werkenden niet is te betalen. Met de verhouding van werkenden en niet werkenden die steeds dichter bij elkaar komt vraag ik me af hoe mijn kinderen de zorg moeten opbrengen. Maar wellicht biedt jij nieuwe inzichten.

  5. 6

    Verzorgingsstaat is voorbij, met dank aan VVD, CDA, PvdA, D’66 en de Kunduz kliek. Het blijft een raadsel dat mensen überhaupt nog op deze partijen stemmen.