Het ongeregistreerde kind

EliasTwee weken geleden is onze zoon Elias in New York geboren. Moeder en kind maken het goed, dankuwel. We verbazen ons dagelijks over het kleine mannetje. We verbazen ons ook over hoe weinig de overheid zich met onze baby of ons gezin bemoeit. Het contrast met Nederland is groot.

Het hangt een beetje af van waar je in Nederland woont, maar voordat de kleine er überhaupt is, staat hij soms al geregistreerd omdat welzijnswerkers twijfels hebben over de moeder. Zodra hij er is, komen de bureaucratische welzijnsmolens in beweging. De kraamhulp komt langs en zorgt niet alleen voor het kind, maar speurt actief naar misstanden in huis. Het consultatiebureau stuurt een lijst met vragen die vooral ook betrekking hebben op de ouders (bent u vroeger mishandeld?). Wie de vragen weigert te beantwoorden is automatisch verdacht.

In Rotterdam krijgt ieder kind een risicoscore, dat tot eventuele verdere bemoeienis kan leiden. Worden er risicofactoren aangetroffen, dan komt het kind in de Verwijsindex terecht. Vrijwel alle beroepsgroepen die iets met kinderen te maken hebben, hebben een meldplicht (zelfs de tandarts). Gemeentelijke integrale interventie- en handhavingteams speuren niet alleen naar wietplantages of tandenborstels en slipjes die er niet moeten zijn, maar ook naar sociale misstanden achter uw voordeur. Gaat het kind naar een dagverblijf? Dan komt hij in elektronische volgsystemen, die weer aangesloten worden op Elektronische Leer Dossiers en andere digitale ongein.

Hoe werkt dat dan in de VS? Voor zover ik kan nagaan is onze zoon geregistreerd bij het Health Department van New York, bij de kinderarts en in het ziekenhuis. In de VS bestaat geen bevolkingsregister of een ander gemeentelijk woonbestand. Als we verhuizen, zijn ‘ze’ Elias kwijt. We hebben een geboorteakte moeten invullen dat we goed moeten bewaren. Dat is het enige geboortebewijs dat we hebben. We mochten hem vanuit het ziekenhuis pas meenemen nadat we een naar filmpje hadden gezien over het doodschudden van baby’s. En oh ja, we kregen een brochure mee over basale babyzorg.

Kraamhulp moet je particulier inhuren (wat wij hebben gedaan). Het consultatiebureau bestaat niet. We moeten tot zijn zesde levensmaand drie keer naar de kinderarts die gewoon in een papieren dossier bijhoudt hoe het met hem gaat. Een paar dagen terug kwam er een mevrouw langs van het Newborn Home Visiting Program. Waarschijnlijk kwam ze aan onze deur omdat we in Harlem wonen, de armste wijk op Manhattan. Ze bleef netjes aan de deur en vroeg hoe het ging. Of ze ergens mee kon helpen. Toen ik uitlegde dat de kleine goed slaapt, wij relaxed zijn en we kraamhulp en lieve zorgoma’s hebben, wenste ze ons veel geluk en ging weer weg. Straks gaat het jochie een paar dagen per week naar het kinderdagverblijf. Ook daar hebben ze gewoon een papieren dossier in een postvakje liggen waar de ouders er ook bij kunnen. We verbazen ons over de desinteresse van zorg en overheid. Je kunt feitelijk doen wat je wilt. Er is wel hulp beschikbaar, maar daar moet je zelf voor zorgen.

Is dit erg? Of zoveel slechter dan in Nederland? Ik weet het niet. De sterftecijfers voor baby’s in de VS liggen een beetje hoger. En op de welzijnsindex van UNICEF scoort Nederland beter. Maar wat zeggen die cijfers nu echt? Ze zijn te ruw om aan zoiets specifieks toe te schrijven. In de VS is bijvoorbeeld veel meer en veel diepere armoede dan in Nederland.

Het wantrouwen naar de overheid in de VS is groot. Omgekeerd is het vertrouwen in de zelfoplossende vermogens van de burger dat ook. Misschien is dat vertrouwen te groot. Als ik de opvoedstijl hier in de Harlemse straten zie, denk ik soms van wel (daar later meer over). Maar het zou ook wel eens kunnen dat we in Nederland wat te hysterisch worden. Rotterdam claimt zesduizend ‘Maasmeisjes’ te hebben, maar dat betekent niet dat er ook daadwerkelijk zesduizend kinderen uit de rivier worden gedregd. De soep wordt niet zo heet gegeten als de welzijns- en moraalridders hem soms opdienen. Als een kind niet geregistreerd is, betekent dat immers nog niet dat het slecht met hem gaat.

  1. 1

    Maar het zou ook wel eens kunnen dat we in Nederland wat te hysterisch worden.

    Dalende bevolkingsgroei of zelfs krimp zorgt ervoor dat kinderen ‘zeldzaam’ worden, en dus veel meer ‘beschermd’ worden dan voorheen het geval was.

  2. 2

    Kinderen groeien in Nederland veel te beschermd op. Een kind dat vaak buiten speelt en daardoor veel in een besmeurde broek rondloopt, levert al een aantekening van verwaarlozing in het dossier op.

  3. 6

    @KJ, ach, alles is relatief, natuurlijk. Maar ik vond het uitermate irrelevant dat er een dossier aangelegd ‘moest’ worden met daarin wat ik verdien, welk geloof ik beleid, etc. Die bemoeizorg gaat zeer zeker veel te ver, en draagt naar mijn stellige overtuiging niet bij aan het verminderen van het aantal ‘maasmeisjes’. Mijn antwoord is dus nee tegen dit soort dingen, tenzij het tegenoverstaande bewezen of aangetoond wordt.

  4. 8

    Vond het nogal meevallen qua bemoeienis in NL, maar dat is ook alweer 1.5 jaar geleden.

    En om nu een 3e wereld land als de VS met NL te gaan vergelijken op een punt waarvan iedereen wel weet dat er een wereld van verschil tussen zit is een beetje vreemd om een punt te maken.

    Wat ik lees:
    “Tja, als je kind bij de indianen in de Amazone geboren wordt, moet je de zorg ook zelf regelen. Misschien doen we het in NL niet helemaal goed”. Tang op een varken.

  5. 10

    @8 en 9, derde wereldland klopt niet in alle betekenissen van het woord, maar je kan je ergens wel afvragen waar weinig bemoeienis ingegeven wordt door een liberale idee, en waar door armoede of gebrek aan een verzekering stelsel dat iedereen automatisch dekt.
    Gefeliciteerd met je zoon in ieder geval!

  6. 11

    Ik heb geweigerd de vragenlijst van het consultatieburo te beantwoorden voor zover het geen medische vragen waren over ons zoontje.

    Daar was alle begrip voor, er werd niet op aangedrongen en kreeg zeker niet het idee dat we nu als gezin verdacht zijn.

    Al die electronische dossiers en koppelingen daartussen vind ik wel een groot probleem. Maar dat het in de VS allemaal nog papierwerk is lijkt me sterk.

  7. 12

    Hmmmm.

    Weet jij helemaal zeker dat jij geen onderdeel bent van een heel toevallig geheimzinnig en goed betaald sociaal experiment/onderzoek naar de triggervande/volksaard, @Dimitri ?

    Dat verbaast me dan.

  8. 14

    Ik kan me niet herinneren dat de staat lastig was bij mijn kind, 11 jaar geleden.
    Kraamhulp hoefde van ons niet, alleen een paar keer naar het consultatie bureau, wat wegen en meten of alles lekker groeit, wat inentingen.
    Dat was het dan weer.

    Ging 40 jaar geleden volgens mij net zo.

  9. 15

    Als Elias nog eens besluit wat meer privacy te willen, krijgt hij een zware kluif aan het wissen van zijn sporen op internet, zo kwistig strooit zijn vader met intieme informatie…

  10. 16

    Ik heb inmiddels een zoontje van 3 en een dochter van 3 maanden… in Nederland vind ik het wel goed geregeld: kinderen kunnen immers niets anders dan afhankelijk zijn van paps en mams… Echter om papa en mama te worden hoef je alleen maar met elkaar naar bed, als je wilt golfen in NL moet je zelf een ‘diploma’ halen.
    Uiteraard vind ik het niet altijd leuk dat men rook zoekt, echter als ik dan denk aan een 3 maanden oude baby die door verwaarlozing van zijn jonge ouders overlijdt, den kik dat het goed is om te pogen dat soort situaties op te sporen. Die kinderen kunnen verder niets.
    En dat dat soort situaties botsen is ook volkomen begrijpelijk. Maar kinderen zijn de toekomst en verdienen drie maaltijden per dag, regelmaat, rust etc. om zich heen en tja, helaas biedt niet ieder huishouden zo’n omgeving….